پسرم خیلی از مدرسه غیبت کرده است. مانند بسیاری از والدین، من خیلی نگران نیستم

صبح‌های جمعه، ما با هم آموزش می‌دهیم والدین به کلاس دعوت می‌شوند تا کارهای فرزندانمان را تحسین کنند. هفته گذشته در کلاس سوم، اشعار آکروستیک درباره سپتامبر بود. در حالی که همکلاسی‌هایش با سنجاب‌هایی که آجیل جمع می‌کردند، صبح‌های آفتابی و کسی که کنارشان نشسته بود ("Saoirse روی میز من است! الی هم روی میز من است!")، فرزند خودم کامل سیلویا پلات را برای این تکلیف رفته بود: "مدرسه برمی‌گردد، همراه با بدبختی من". باید از آنجا عکس می گرفتم و سپس به اقوام خوش نیت نشان می دادم که می پرسیدند آیا تد از بازگشت به مدرسه خوشحال است یا خیر.

فقط در آن هفته، تد به من و شوهرم که احساس «بیماری» می‌کردیم، شکایتی را در صبح دوشنبه ارائه کرد که شامل «درد پرت کردن» در معده او بود. او صبح را به سجده روی تختش سپری می کرد و کارت های پوکمون را مرتب می کرد و به لوتی بروکس گوش می داد. وقتی زنگ اول با خیال راحت به صدا درآمد، چیزی برای خوردن خواست، ترجیحا «در سینی کوچک» برای او بیاورند. دوستم مگی تا نیمه بعدازظهر در حالی که داشتم ناهار او را بین جلسات آنلاین جمع می کردم تماس گرفت.

در حالی که مثلث‌های نان تست را روی بشقاب می‌چینم، فکر می‌کنم باید عضله رفتن به مدرسه را تمرین کنم، و به کگل‌هایی فکر می‌کردم که به ما گفته شده بود بعد از زایمان انجام دهیم. پس از سه سال درمان سرطان خون، کودک نه ساله من عادت کرده است که از مدرسه در خانه بماند به بهانه‌ترین بهانه. اکنون که حال او خوب است، ممکن است برای رفتن به طور معمول نیاز به تعدیل باشد.

شاید ما تنها نیستیم گزارش اخیر موسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی (ESRI) نشان داد که بیش از یک نفر از هر پنج دانش‌آموز ابتدایی و پس از دبستان، 20 روز یا بیشتر از مدرسه را در سال 2023/2024 غیبت می‌کنند، رقمی که به عنوان غیبت مزمن توصیف می‌شود. برخی از دلایل قابل پیش بینی بود. افزایش پس از کووید در میان کودکان دارای معلولیت و افرادی که دارای آسیب های اجتماعی و اقتصادی هستند مشخص شده است. دیگران توجه من را جلب کردند.

کودکانی که از مدرسه متنفر بودند، مشکلاتی را با معلمان خود گزارش کردند، قلدری را تجربه کردند یا مشکلاتی با محیط کلاس داشتند، همچنین احتمال غیبت آنها بیشتر بود. مدارسی که دانش‌آموزان بیشتر درگیر تصمیم‌گیری بودند، حضور بهتری داشتند.

جالب‌تر از همه، به نظر می‌رسد که دوست نداشتن مدرسه بیشتر از گروه‌های قبلی، غیبت را در جوانان امروز پیش‌بینی می‌کند. محققان با احتیاط پیشنهاد می‌کنند که والدین امروزی ممکن است تمایل بیشتری نسبت به نسل‌های قبلی داشته باشند تا به فرزندانشان اجازه دهند در صورتی که از مدرسه خوششان نمی‌آید یا از نظر عاطفی دچار مشکل هستند، در خانه بمانند. من خودم را در یافته‌ها دیدم که کاملا راحت نبود.

من تخمین می زنم تد بیش از نیمی از سه سال اول دبستان خود را از دست داده است. در طول دوره درمان، این کمترین نگرانی ما بود، زیرا ما از ویزیت‌های بیمارستان، فصل آنفولانزا و شیوع آبله مرغان که یک بیماری معمولی می‌توانست فرزندمان را در بخش مراقبت‌های ویژه قرار دهد، اشتباه می‌کردیم. آن سال‌ها اعتقاد من به این که یک کودک هر روز به مدرسه تعلق دارد، از بین رفت. وقتی سال‌ها را صرف تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا مدرسه در این روز خاص برای فرزندتان مناسب است یا خیر، حضور در مدرسه از احساس مطلق اخلاقی خارج می‌شود و به یکی از موارد مورد توجه بسیاری تبدیل می‌شود.

این تجربه خاص ما بود، اما آیا این چیزی بود که کووید نیز بر آن تأثیر گذاشت؟ همه‌گیری باعث ایجاد ساعات کاری انعطاف‌پذیر و افزایش کار از خانه شد. نمی‌دانم که آیا چنین اتفاقی، هرچند به طور آزمایشی‌تر، با آموزش و حضور در مدرسه رخ نداده است. این بدان معنا نیست که کووید باعث غیبت در کودکان 9 تا 13 ساله شده است - و گزارش ESRI ادعا نمی کند که چنین بوده است - اما شاید غیبت به روش جدیدی قابل تصور باشد؟

در حقیقت، من قبلا این سؤالات را ماه گذشته در حین مطالعه در مورد دانشجوی مدرک ترک Kayleigh Quinn می پرسیدم. کوین در 15 سالگی تحصیلات معمولی را به دلیل مشکلات روانی ترک کرد، به طور مستقل با کمک ابزارهای آنلاین تحصیل کرد و 625 امتیاز در گواهی ترک تحصیلی خود کسب کرد. او اکنون در مورد آموزش معمولی می‌گوید: «سعی نکنید و خود را مجبور نکنید که با سیستم مطابقت داشته باشید، همیشه افرادی در انتهای منحنی زنگ وجود خواهند داشت که برایشان کارساز نیست.»

آیا والدین و مربیان نسبت به این ایده که سیستم مدرسه یک مرحله ای برای همه کار نمی کند بازتر هستند؟ آیا افزایش غیبت نشانه دور شدن ما از این اصل است که همه بچه ها باید به مدرسه بروند؟

امتناع از مدرسه: والدین و کارشناسان خواستار رویکردی دلسوزانه برای اضطراب کلاس درس هستند

البته، یک امتیاز کلاسی عظیم در هر جشن شادی از تحصیل انعطاف پذیر پنهان شده است. و شاید به همین دلیل است که روزهای «بیمار» فرزندم باعث می‌شود که من احساس تهوع داشته باشم. پسر من هیچ مشکلی در یادگیری ندارد. او در خانه ای با دو والدین پردرآمد زندگی می کند که مشاغلشان با هر معیاری به طرز عجیبی انعطاف پذیر است. اگر او مدرسه را از دست بدهد، احتمال کمی وجود دارد که از تحصیل ناپدید شود. "روز لحاف" به معنای چیزی متفاوت در خانواده ای است که با کار ناامن، مشکلات مسکن یا فشار مالی سروکار دارند.

همان گزارشی که به خاطر آنچه در مورد کودکانی مانند من می‌گوید به من علاقه‌مند است، همچنین نشان می‌دهد که غیبت همچنان به شدت با ضرر مادی مرتبط است.

بعد از آخرین غیبت فرزندم با او تماس گرفتم تا از او بپرسم که آیا ماندن در خانه واقعا حال او را بهتر کرده است یا خیر. او اعتراف کرد: «نه واقعا. گاهی اوقات وقتی او در مورد رفتن به مدرسه استرس دارد، ماندن در خانه فقط باعث می شود که او احساس بدتری داشته باشد. او به سرعت می افزاید: «اما هنوز باید به کودکان اجازه داده شود که چند روز لحاف [اختیاری] داشته باشند. این چیزی است که من آن را تقریبا غیرممکن می دانم. قوانین والدین ما ساده بود. مگر اینکه در حال مرگ بودید به مدرسه می رفتید.

زمانی که اضطراب، روابط، سبک یادگیری و نیاز کودک به استراحت را با ارزش ظاهر شدن سنجیدید، تصمیم گیری بسیار سخت تر می شود.

او تنبل نیست. او رفتار بدی ندارد او می ترسد: بچه ها برای رفتن به مدرسه تلاش می کنند

هنوز نمی‌دانم که اجازه دادن به فرزندم در خانه مهربان بود یا همانطور که به مگی گفتم باید عضله «رفتن به مدرسه» را تمرین دهم. شاید چیزی که تغییر کرده است این نباشد که والدین امروزی کمتر به تحصیل فرزندان خود اهمیت می دهند، بلکه راه های متعددی وجود دارد که ما برای نشان دادن آن فراتر از صرفا ظاهر شدن انتخاب می کنیم. این ممکن است انسانی تر باشد. یا ممکن است اشتباه گرفتن چیزها را آسان تر کند.