پس از سرقت لوور و مجموعه‌ای از سرقت‌ها، موزه‌های کوچک‌تر اروپا در حال نگهبانی هستند

پارما، ایتالیا، 31 اکتبر - دو مرد مشعل سر پوشیده از یک پنجره به اجبار در موزه Fondazione Magnani Rocca در نزدیکی پارما در شب 22 مارس بالا رفتند و آثار هنری سزان، رنوار و ماتیس را با آرامش از روی دیوارها بلند کردند.

استفانو روفی، مدیر بنیاد خصوصی که موزه را اداره می‌کند، می‌گوید: «هر چیزی که ممکن است خراب شود، انجام شد.

این حمله یکی از مجموعه‌ای از سرقت‌های موزه در فرانسه، ایتالیا و اسپانیا از زمان سرقت سال گذشته در موزه لوور پاریس بود که این نگرانی را ایجاد کرد که مجرمان به طور فزاینده‌ای مؤسسات کوچک‌تر را با منابع کمتر برای حفاظت از مجموعه‌های ارزشمند هدف قرار می‌دهند.

مارک بالسلز، محقق مستقر در بارسلون که در جرایم علیه میراث فرهنگی متخصص است، می گوید: «این جایی است که ما «اثر لوور» را می بینیم. اگر سرقت از موزه لوور بسیار آسان بود، فقط یک موزه کوچک را در یک منطقه روستایی یا یک شهر کوچکتر تصور کنید.

آثار آنتونلو دا مسینا در ماه آگوست از موزه‌ای در زادگاهش در سیسیل ناپدید شد، در حالی که ماه بعد دو رنوار از کاگنز-سور-مر در ریویرای فرانسه به سرقت رفت.

در اسپانیا، سارقان صدها سکه طلای تاریخی را از موزه‌های باداخوز و آلباسته دزدیدند و گنجینه عصر برنز را در ویلنا، در نزدیکی آلیکانته، با خود بردند.

یک نظرسنجی در سال 2024 توسط وزارت فرهنگ فرانسه نشان داد که از هر چهار مؤسسه فرهنگی تنها یکی دارای برنامه اضطراری و پیشگیری از خطر است، در حالی که تقریبا نیمی از آنها فاقد نظارت تصویری هستند.

گزارش پارلمان فرانسه در ماه مه می گوید موزه ها فاقد منابع و آمادگی لازم برای حفاظت از آثار هنری و مصنوعات هستند.

در ایتالیا، این چالش با روشی که میراث فرهنگی این کشور در صدها شهر و مؤسسه پراکنده شده است، که میراثی از قرن‌ها حکومت پراکنده است، تشدید می‌شود.

آنتونلا پینا، رئیس کمیته ایتالیایی شورای بین‌المللی موزه‌ها می‌گوید: «این همان چیزی است که سیستم ما را متمایز می‌کند: آثار در مکان‌هایی که خلق شده‌اند باقی می‌مانند. اما ما باید زندگی را برای مجرمان سخت‌تر کنیم.»

این شورا با وزارت فرهنگ ایتالیا و کارابینری ها در مورد دستورالعمل های امنیتی موزه منتشر شده در سال 2015 همکاری کرد، اما پینا گفت که فناوری به تنهایی کافی نیست.

او گفت: "اگر زنگ هشدار به صدا درآمد، کسی باید مطمئن شود که بررسی شده است."

در خیابانی باریک در شهر سانسپولکرو توسکانی، موزه مدنی چهار اثر از استاد رنسانس پیرو دلا فرانچسکا را به نمایش می‌گذارد که در چند قدمی قرن پانزدهم متولد شده است.

فرانچسکا مرکاتی، عضو شورای فرهنگ، به رویترز گفت: سرقت لوور ما را عمیقا تحت تأثیر قرار داد زیرا میراث فرهنگی برای هویت سانسپولکرو مرکزی است. این روح ماست.

پس از یورش به لوور، افسران واحد حفاظت از میراث فرهنگی کارابینیری دوربین‌های بیشتر، نگهداری طولانی‌تر فیلم‌های دوربین‌های مداربسته و کنترل‌های دقیق‌تر روی کیف‌ها و لباس‌های حجیم را توصیه کردند.

مرکاتی گفت: «ما بلافاصله آن توصیه ها را اجرا کردیم.

بر اساس گزارش آژانس ملی آمار ISTAT، ایتالیا بیش از 4400 موزه و مؤسسه مشابه دارد. اسپانیا حدود 1500 موزه دارد، در حالی که فرانسه بیش از 1200 موسسه با نام رسمی "Musees de France" در کنار صدها مجموعه کوچکتر دارد.

حفاظت از چنین شبکه گسترده ای به ویژه برای مؤسسات کوچکتر که به بودجه محلی وابسته هستند دشوار است.

فلورانس ایمبرت، مشاور امنیتی مؤسسات فرهنگی مستقر در پاریس، گفت که 85 درصد از موزه های کوچک فرانسه توسط مقامات محلی با منابع مالی محدود اداره می شوند.

او گفت: «بودجه کلید پیروزی در جنگ است.

وزارت فرهنگ فرانسه در ماه جولای یک طرح امنیتی 33 ماده‌ای را با حمایت 30 میلیون یورو طی سه سال برای موزه‌های محلی اعلام کرد.

ارقام اخیر نشان می دهد که نگرانی موجه است. گروه هنری کارابینیری 17 سرقت از موزه‌ها و گالری‌های ایتالیا را در سال 2025 به ثبت رسانده است که در مقایسه با 14 مورد در سال گذشته افزایش یافته است.

یوروپل در گزارشی در ماه اوت اعلام کرد که سرقت های موزه ها شدیدتر شده و به طور فزاینده ای بر روی فلزات گرانبها، سنگ های قیمتی و دیگر مصنوعات با ارزش متمرکز شده است.

برخلاف طلا یا جواهرات، که می‌توان آن‌ها را شکست یا ذوب کرد، تبدیل شدن یک تابلوی نقاشی شناخته‌شده به پول نقد دشوار است.

پینا گفت که آثار مشهوری مانند آثار رنوار به ندرت می توانند آشکارا فروخته شوند. در عوض، آثار هنری دزدیده شده به احتمال زیاد پنهان می‌شوند، به عنوان اهرمی در تلاش‌های باج‌گیری استفاده می‌شوند یا به صورت خصوصی عرضه می‌شوند.

حتی زمانی که آثار بازیابی می شوند، موزه ها می توانند با هزینه های قابل توجهی مرتبط با تحقیقات، تلاش های بازیابی و ارتقای امنیت مواجه شوند.

دزدی های اخیر نیز بحث در مورد بیمه را برانگیخته است.

فیلیپو گوئرینی-مارالدی، متخصص بیمه خصوصی ثروت و هنرهای زیبا در کارگزار Howden Specialty، گفت که اکثر موزه‌های بزرگ تحت حمایت دولت در اروپای غربی به طرح‌های غرامت دولتی به جای پوشش تجاری متکی هستند، اما برخی مؤسسات شروع به ارزیابی مجدد خطرات کرده‌اند.

او گفت: "و برای اولین بار، واقعا، در 40 سال کار حرفه ای خود، دیدم که سرقت آثار اکنون بیشتر به یک خطر بزرگ و بزرگ تبدیل شده است. این همیشه یک خطر کوچک بود."

بیمه ها نیز به فناوری روی آورده اند. دیشنی ماهندران، کارشناس هنرهای زیبا، گفت که بیزلی در حال بررسی این است که چگونه می توان از هوش مصنوعی برای تجزیه و تحلیل تصاویر دوربین های مداربسته برای شناسایی رفتارهای مشکوک در موزه ها و گالری ها استفاده کرد و به کارکنان امنیتی کمک کرد تا تهدیدات را زودتر تشخیص دهند.

برای مدیران موزه‌ها و مسئولان فرهنگی، چالش این است که چگونه امنیت را بدون قطع مجموعه‌ها از جوامع محلی یا کاهش تجربه بازدیدکنندگان تشدید کنند.

ایمبرت گفت: «در نهایت، دسترسی به موزه ها باید آسان باشد. مردم باید بتوانند بدون گذراندن 50 چک امنیتی وارد شوند.

جولین ولپر، محافظ موزه آفریقای بلژیک، گفت که گنجینه‌های آسیب‌پذیر باید تنها زمانی به نمایش گذاشته شوند که تدابیر امنیتی کافی وجود داشته باشد.

او گفت: "من نمی گویم این راه حل نهایی است، اما به نظر بهتر از نمایش نسخه های مشابه است." "ما در دیزنی لند نیستیم."

در ماه اوت، کارابینری ها سه اثر هنری دزدیده شده از موزه پارما را از یک جعبه مقوایی که در یک آپارتمان پنهان شده بود، پیدا کردند. پنج تبعه مولداوی در ارتباط با این سرقت دستگیر شدند.

بازرسان گفتند که شنودها حاکی از آن است که مظنونان در تلاش برای یافتن خریداران در شرق اروپا و روسیه ناموفق بوده اند.

این آثار پس از آن به موزه بازگشته اند که روفی آن را "مهمانی بازگشت به خانه" می نامد.

او گفت: «این دزدی باعث موج همبستگی در ایتالیا و خارج از کشور شد. موزه اکنون دارای نگهبانان شبانه روزی است که توسط یک کنسرسیوم پنیر محلی تامین می شود.

این نه تنها به عنوان یک سرقت از یک موزه، بلکه به عنوان یک حمله به هنر به عنوان یک میراث فرهنگی مشترک تلقی می شد.» رویترز