پس از طوفان: زمانی که بهبودی یک بحران اجتماعی ایجاد می کند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

طوفان تمام می شود، آتش خاموش می شود، سیلاب ها فروکش می کنند.

مدت‌ها پس از اینکه یک بلای طبیعی از سرفصل‌ها محو شد، پس لرزه‌های اقتصادی همچنان می‌توانند مردم را از جوامع خود بیرون کنند، نه به این دلیل که خانه‌هایشان ویران شده است، بلکه به این دلیل که دیگر نمی‌توانند در آنجا بمانند.

یک مطالعه جدید به رهبری فناوری جورجیا نشان داد که چهار سال پس از یک فاجعه، اجاره بها 6.5 تا 12.5 درصد بالاتر از حد انتظار بود. جوامع مشابهی که مورد اصابت قرار نگرفتند، پرش مشابهی را مشاهده نکردند.

این یافته ها در RSF منتشر شده است: مجله علوم اجتماعی بنیاد راسل سیج.

برایان آن، دانشیار مدرسه سیاست عمومی جیمی و روزالین کارتر در کالج هنرهای لیبرال ایوان آلن، و تیمش دو دهه داده‌های مسکن اجاره‌ای و سوابق فدرال بلایای فدرال را از کالیفرنیا و فلوریدا مطالعه کردند.

آن گفت: «ما اغلب به مسکن به عنوان بازاری فکر می کنیم که خودش را حل می کند. اما یک فاجعه طبیعی یک وضعیت عادی بازار نیست. مسکن ویران شده است. مردم آواره می شوند. در آن لحظات، مستأجران می توانند به ویژه آسیب پذیر شوند.

پس از یک فاجعه، قوانین معمول بازار مسکن دیگر اعمال نمی شود. ساختمان های آپارتمانی آسیب دیده به معنای کاهش عرضه است. صاحبان خانه های آواره در حالی که خانه هایشان تعمیر یا بازسازی می شود وارد بازار اجاره می شوند. ساخت و ساز، تعمیرات و بیمه همگی گران تر می شوند.

طوفان ها و آتش سوزی های جنگلی منجر به افزایش اجاره بها بیشتر از زلزله، سیل و گردباد شد. برای جوامعی که به طور مکرر ضربه می خوردند، هر طوفان یا آتش سوزی جدید فشار اجاره بیشتری را اضافه می کرد.

آن گفت: «وقتی اجاره‌بها پس از یک فاجعه بالا می‌رود، ما در مورد بخش کوچکی از مسکن صحبت نمی‌کنیم. "ما در مورد بازار اجاره بیشتر صحبت می کنیم. این بدان معناست که اثرات بسیار فراتر از خانه هایی است که آسیب دیده اند."

برای مستاجران، عواقب آن فراتر از هزینه های ماهانه مسکن است. اجاره‌های بالاتر می‌تواند نزدیکی خانواده‌ها به شبکه‌های پشتیبانی را سخت‌تر کند. کودکان ممکن است مجبور به تغییر مدرسه شوند. کارگران ممکن است با رفت و آمدهای طولانی تری مواجه شوند. ساکنان دیرینه می توانند خود را از جوامعی که به ساخت آنها کمک کرده اند قیمت گذاری کنند.

یافته‌ها به یک تنش مرکزی در بازیابی بلایای طبیعی اشاره می‌کنند: بازسازی خانه‌ها با حفظ جوامع دست نخورده یکسان نیست.

هر جامعه ای نتیجه یکسانی را تجربه نکرد.

مناطقی که حمایت فدرال را از طریق کمک‌های بلاعوض کمک بلاعوض توسعه اجتماعی (CDBG-DR) دریافت کردند، نسبت به جوامع مشابهی که چنین نکردند، افزایش اجاره کمتری داشتند. این پول را می توان برای ساخت و حفظ مسکن های اجاره ای مقرون به صرفه استفاده کرد و به ساکنان با احیای جوامعشان، گزینه های بیشتری در اختیار آنها قرار داد.

An گفت: این مطالعه نمی تواند ثابت کند که بودجه به تنهایی باعث افزایش کندتر اجاره بها شده است. اما این الگو نشان می دهد که منابع بازیابی ممکن است شکل دهند که چه کسی می تواند پس از شروع بازسازی در یک جامعه بماند.

از آنجایی که جوامع با طوفان‌های مکرر، آتش‌سوزی‌ها و سایر بلایای طبیعی مواجه می‌شوند، An معتقد است که سیاست‌گذاران باید به طور متفاوتی در مورد بهبود فکر کنند. این می‌تواند به معنای سرمایه‌گذاری در مسکن انعطاف‌پذیرتر، گسترش گزینه‌های اجاره مقرون به صرفه و تقویت حمایت‌ها برای مستاجران پس از وقوع بلایا باشد.

آن گفت: «همه به مکانی برای زندگی نیاز دارند. از آنجایی که بلایا بیشتر می‌شود، مسکن نمی‌تواند یک فکر بعدی برای بهبود باشد.»

برایان وای و همکاران، مسیر مسکن اجاره ای در پی بلایای طبیعی: شواهدی از کالیفرنیا و فلوریدا، RSF: مجله علوم اجتماعی بنیاد راسل سیج (2026). DOI: 10.7758/rsf.2026.12.4.03

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →