پس از پیروزی: سیاست خارجی و چالش های حاکم بر جنبش دانشجویی صربستان

جنبشی که پس از دو سال اعتراضات دانشجویی برخاسته بود، در انتخابات بدون ساختار حزبی متعارف، بدون یک رهبر قابل شناسایی واضح و در بیشتر مبارزات انتخاباتی پیروز شد، بدون اینکه مشخص کند در صورت پیروزی چه کسی واقعا کشور را اداره می کند. این ابهام یکی از بزرگترین نقاط قوت سیاسی آن بود. اما اکنون همین ابهام ممکن است به یک مشکل تبدیل شود. یکی از چیزهایی که منطقه، بروکسل، مسکو و چین به آن توجه خواهند کرد این است که دولت جدید چگونه خود را موضع می گیرد.

اما در حال حاضر سیگنال‌های نسبتا واضحی از سوی رهبران فهرست دانشجویان وجود دارد. روسیه: تحریمی وجود ندارد، اما بعد از آن چه می‌شود؟ یکی از واضح‌ترین موضع‌گیری‌هایی که تاکنون مطرح شده، مربوط به روسیه است. جوو باکیچ، جامعه‌شناس و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های فهرست دانشجویان، به صراحت گفته است که دولت جدید تحریم‌هایی را علیه مسکو اعمال نخواهد کرد.

او روسیه را شریک تاریخی مهمی برای صربستان توصیف کرد و استدلال کرد که تحریم های اعمال شده توسط کشور کوچکی مانند صربستان تأثیر عملی کمی خواهد داشت در حالی که پیامدهای نمادین قابل توجهی به همراه خواهد داشت. رادومیر سائیچیچ، استاد آکادمی علوم و هنر صربستان و استاد دانشکده شیمی دانشگاه بلگراد، به ریانووستی گفت: ما برنامه ای برای تحمیل تحریم های روسیه در لیست دانشجویان ما ندارد. سایچیچ گفت، فهرست دانشجویان از اعمال تحریم‌ها علیه روسیه حمایت نمی‌کند.

سائیچیچ گفت: «مشکلات باید از طریق گفتگو، مذاکره و توافقنامه حل شود، نه تحریم.» دژان شوشکیچ، نامزد لیست «دانشجویان برنده» و نخست وزیر احتمالی جدید گفت که صربستان باید روابط حسنه همجواری با کرواسی را توسعه دهد، در حالی که احتمالا در آن اختلافات کلی در آن وجود نخواهد داشت. دهه 1990، و اینکه فهرست دانشجویان به این موضوع مربوط نمی شود.

شوشکیچ در مصاحبه با Index.hr از روابط بهتر با کرواسی و اتحادیه اروپا خبر داد، در حالی که به سوالی در مورد موضع دولت جدید در قبال روسیه پاسخ نداد. «فهرست دانشجویان از احترام کامل به چارچوب قانونی صربستان، از جمله حقوق بین‌الملل حمایت می‌کند. بنابراین چارچوب قانونی در صربستان کاملا واضح است، زیرا قانون اساسی می‌گوید که کوزوو و متوهیا یک استان خودمختار صربستان است.

از سوی دیگر، اسناد کلیدی چارچوب حقوقی بین‌المللی، مانند قطعنامه 1244 شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز این موضوع را تایید می‌کند. شوشکیچ در مورد اتحادیه اروپا کمتر قطعی بود. من معتقدم که صربستان مطمئنا در موقعیتی قرار خواهد گرفت که معیارهای اتحادیه اروپا را بسیار آسان‌تر و سریع‌تر برآورده کند.

شوشکیچ افزود: پیام مارتا کوس به دولت آینده، از جمله به این بستگی دارد که آیا اتحادیه اروپا عضویت کامل صربستان را پیشنهاد می دهد یا خیر، و همچنین به این موضوع که آیا در یک همه پرسی در پایان این روند، شهروندان صربستان به نفع این گزینه تصمیم می گیرند یا خیر. خود را با سیاست بروکسل هماهنگ می کند.

مارتا کوس، کمیسر اتحادیه اروپا برای گسترش، با ایلیا سردانوویچ، کاندیدای اصلی فهرست دانشجویان صحبت کرد و بلافاصله تاکید کرد که تغییر دولت در بلگراد، تعهد به همسویی با سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا را از بین نمی‌برد. بروکسل اشاره کرده است که اقدامات ملموس دولت آینده، از جمله بر اساس روابطش با مسکو را ارزیابی خواهد کرد. مارتا کوس گفت که "صربستان نمی تواند پیشرفت قابل توجهی در راستای الحاق به اتحادیه اروپا داشته باشد، مگر اینکه سیاست خارجی و امنیتی خود را با بروکسل، از جمله موضع خود در قبال روسیه و روسیه، هماهنگ کند.

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا صربستان بدون پیوستن به تحریم‌ها علیه روسیه می‌تواند به عضویت اتحادیه اروپا درآید، گفت که پیشرفت برای کشوری که مواضع سیاست خارجی استراتژیک اتحادیه اروپا را ندارد، بسیار دشوار خواهد بود. - برای پیشرفت

بسیار بسیار دشوار خواهد بود.» کاس گفت. پست رسمی لیست دانشجویان با یکی از هشدارهای اصلی الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور سابق در طول مبارزات انتخاباتی در تضاد است: اینکه پیروزی در فهرست دانشجویان در نهایت به معنای تغییر چشمگیر سیاست صربستان در قبال مسکو از نظر اعمال تحریم ها است. در حال حاضر، هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه تحریم ها علیه روسیه در شرف تبدیل شدن به بخشی از سیاست خارجی صربستان است، وجود ندارد.

با توجه به پاسخ مقامات جدید، می‌توانیم نتیجه بگیریم که طبق معمول کار خواهد بود. برنامه فهرست دانشجویان همچنین سیاست بی‌طرفی نظامی صربستان را حفظ کرده و عضویت در ناتو را رد می‌کند. موضع آن در مورد کوزوو به شدت مخالف اعلام استقلال یکجانبه کوزوو و عضویت آن در سازمان های بین المللی است. شما می توانید با ذره بین به دنبال هر گونه تفاوت در سیاست در قبال کوزوو بین قدرت قدیم و جدید در بلگراد بگردید و نخواهید یافت.

بنابراین وقتی صحبت از روابط دیپلماتیک صربستان با غرب می شود، آن فیل در اتاق باقی خواهد ماند. ما می‌توانیم انتظار کاهش تنش‌ها، همراه با دور شدن از لفاظی‌های تند و تهدید را داشته باشیم، اما هیچ تغییر اساسی رخ نخواهد داد. این بدان معناست که ورود دولت جدید به بلگراد نباید به‌طور خودکار به‌عنوان یک تغییر ژئوپلیتیک به معنای سنتی تعبیر شود. پروفسور رادومیر سایچیچ در مورد کوزوو گفت: "برای ما، کوزوو یک سرزمین موقتا اشغال شده است. روسیه بیش از این رژیم برای دفاع از تمامیت ارضی صربستان در کوزوو و متوهیا انجام داده است."

میهن پرستان قلابی دانشجویان را به فقدان میهن پرستی متهم می کنند، اما این دانشجویان نبودند که توافق نامه بروکسل و واشنگتن را امضا کردند، و نه طرح فرانسه و آلمان را پذیرفتند." یک جنبش طرفدار اروپا - اما یک جنبش مشکوک. دولت او، به جای یک اتحاد ایدئولوژیکی مشخص.

همکاری میکروفون با اتحادیه اروپا، در عین حفظ بی طرفی نظامی، اجتناب از تحریم ها علیه روسیه و حفظ انرژی و روابط دیپلماتیک موجود با مسکو. این مشکل خواهد بود. اتحادیه اروپا بزرگترین شریک اقتصادی صربستان است، در حالی که روسیه به دلیل انرژی و مهمتر از همه، موضعش در مورد کوزوو همچنان مهم است. بنابراین، فهرست دانشجویان باید دو واقعیت را که اغلب در سیاست صربستان به‌عنوان متقابل متقابل معرفی شده‌اند، تطبیق دهد. فهرست دانشجویان به‌طور گسترده طرفدار اروپاست. اما این یک سازمان سیاسی سنتی طرفدار اتحادیه اروپا نیست.

روابط این کشور با بروکسل احتمالا بسیار پیچیده‌تر از روابط دولتی است که صرفا به دنبال تسریع الحاق صربستان به اتحادیه اروپا است. رهبر فهرست دانشجویان، دکتر ایلیا سردانوویچ، آشکارا در مورد اتحادیه اروپا صحبت کرد: "ما در مسیر ادغام اروپا باقی خواهیم ماند. صربستان خود را متعهد به روند یکپارچگی اروپایی در 200 سال پیش است، این روند ادامه خواهد داشت.

با این حال، آنچه مسلما می‌توانیم قول بدهیم این است که کاری را که دولت قبلی انجام داد را انجام نخواهیم داد: اجازه می‌دهیم حمایت عمومی از یکپارچگی اروپایی در صربستان طی یک دوره 15 ساله 20 درصد کاهش یابد. این نتیجه خالص است، نتیجه کلی کاری که دولت قبلی انجام داد. ما مطمئنا سیاست های داخلی خود را کاملا با فصول 23 و 24 مطابقت خواهیم داد، بر اساس همان ارزش های تمدنی: احترام به حاکمیت قانون و برابری، اقدامات ضد فساد، عملکرد نهادها و آزادی رسانه ها.

این فصول مانع اصلی پیشرفت بیشتر به سوی یکپارچگی اروپایی است.» دانشجویان و بسیاری از حامیان آنها عمیقا به نحوه برخورد اتحادیه اروپا با دولت قبلی صربستان مشکوک هستند. برای سال ها، بروکسل علیرغم نگرانی های فزاینده در مورد استانداردهای دموکراتیک، آزادی رسانه ها، محیط انتخاباتی و تمرکز قدرت سیاسی، همواره روابط نزدیک خود را با دولت ووچیچ حفظ کرد.

از تقریبا دو دهه گذشته، پارلمان اروپا به شدت انتقاد کرده است و صربستان را "دولتی اسیر" توصیف می کند و در تمام گزارش های خود به شدت از مقامات انتقاد می کند. کمیسیون اروپا معتدل‌تر بوده و بین یک رویکرد سخت‌گیرانه‌تر و سازش‌جویانه‌تر تغییر کرده است، در حالی که شورای اروپا از زمان شروع جنگ در اوکراین - و حتی قبل از آن - عملا روند یکپارچگی اروپایی صربستان را متوقف کرده است.

در نتیجه، گاهی اوقات تشخیص موضع اروپا در قبال صربستان در واقع دشوار است. برای بسیاری از افرادی که از جنبش دانشجویی حمایت کردند، تمایل اتحادیه اروپا برای همکاری با دولت SNS نشانه دیپلماسی عملگرایانه نبود، بلکه شاهدی بود که بروکسل تمایلات استبدادی در بلگراد را به خاطر ثبات تحمل کرد. سریع ترین

فهرست دانشجویان نشان داده است که روابط با همسایگان صربستان باید آرام شود و بلگراد باید به سیاست منطقه‌ای قابل پیش‌بینی‌تر و کمتر تقابل‌آمیزتر بازگردد. دو موضوع بسیار مهم خواهد بود. در مورد بوسنی و هرزگوین، انتظار می رود که جنبش بر احترام به توافقنامه صلح دیتون و تعهدات صربستان در قبال نظم قانون اساسی ایجاد شده توسط دیتون پافشاری کند.

این می تواند به معنای رویکردی کمتر مداخله جویانه و تلاش برای کاهش دمای سیاسی بین بلگراد و سارایوو باشد. با توجه به اینکه میلوراد دودیک، رهبر واقعی صرب های بوسنی، آشکارا در کنار دولت فعلی سابق قرار گرفت و این موضع را به مدت 14 سال حفظ کرد، منطقی است انتظار داشت که دولت جدید بلگراد، حداقل، موضعی خونسردانه در قبال او داشته باشد. توافقنامه اردوت و حقوق و وضعیت سیاسی اقلیت صرب احتمالا یک نقطه مرجع مهم باقی خواهد ماند.

به طور بالقوه یکی از بزرگترین تغییرات در سیاست منطقه‌ای صربستان است: دفاع از منافع صرب‌ها در خارج از صربستان و همزمان تلاش برای کاهش تنش‌ها با کشورهای همسایه. بلگراد کمتر متخاصم می‌تواند روابط با مونته‌نگرو و همچنین بوسنی و هرزگوین را بهبود بخشد، جایی که سیاست صربستان اغلب در پودگوریتسا و سارایوو تلقی می‌شود. روابط با مجارستان آزمایش اولیه دیگری خواهد بود. دولت قبلی صربستان یک رابطه بسیار نزدیک ایجاد کرد

همراهی با ویکتور اوربان آن رابطه سیاسی، اقتصادی و شخصی بود و بوداپست به یکی از مهم‌ترین شرکای بلگراد در اتحادیه اروپا تبدیل شد. ورود پیتر ماگیار این معادله را تغییر می‌دهد. دولت فهرست دانشجویی احتمالا قرابت سیاسی بسیار نزدیک‌تری با جهت‌گیری اروپایی مجیار خواهد داشت تا با مدل حکومتی اوربان. این بدان معنا نیست که صربستان روابط اقتصادی خود با مجارستان را رها خواهد کرد.

برعکس، منافع عملی بیش از حد در خطر است. اما شیمی سیاسی تقریبا به طور قطع نقشی ایفا خواهد کرد. سؤال این است که آیا بلگراد به دنبال ایجاد یک رابطه جدید با بوداپست بر اساس روابط شخصی بین رهبران و بیشتر بر همکاری نهادی بین دو کشور اروپایی همسایه خواهد بود. چین: شاید بزرگترین علامت سوال اگر روسیه منطقه ای است که چین به طور نسبی در آن فهرست دانشجویان را تعریف کرده است. در دوران ووچیچ، شرکت‌های چینی عمیقا در زیرساخت‌های صربستان و استخراج معادن درگیر شدند

و پروژه های صنعتی پکن به شریک اقتصادی مهمی تبدیل شده است که تنها در رتبه دوم اتحادیه اروپا قرار دارد و بسیاری از این سرمایه‌گذاری‌ها را نمی‌توان به سادگی توسط دولت جدید لغو کرد. در عین حال، فهرست دانشجویان احتمالا با فشار بخشی از رای‌دهندگان خود برای بررسی دقیق‌تر سرمایه‌گذاری‌های چینی مواجه می‌شود - به‌ویژه سؤالاتی در مورد شفافیت، استانداردهای زیست‌محیطی، تدارکات عمومی و رفتار با اکثر شرکت‌های دولتی غیرقابل کنترل.

حضور اقتصادی چین در صربستان به سادگی بیش از حد قابل توجه است. اما ممکن است انتقالی از شراکت استراتژیک مبتنی بر سیاست به سمت یک رابطه سرمایه‌گذاری متعارف‌تر رخ دهد، که در آن انتظار می‌رود شرکت‌های چینی تحت قوانین شفاف‌تر و شفاف‌تر رقابت کنند. تعادل سیاست خارجی جنبش در نهایت ممکن است کمتر شبیه یک انتخاب ایدئولوژیک بین شرق و غرب باشد و بیشتر شبیه تلاشی برای بازتعریف شرایط اتحادیه اروپا با روسیه است. با این حال، شاید بزرگترین عدم قطعیت n باشد

چیزی که به روسیه، چین یا اتحادیه اروپا مربوط می شود. این خود فهرست دانشجویان است. تقریبا برای یک سال، جنبش با موفقیت ساختار سیاسی داخلی خود را پنهان کرد. در مقاطع مختلف، گمانه زنی ها حاکی از آن بود که رئیس دانشگاه بلگراد، ولادان جوکیچ، ممکن است رهبر سیاسی آن شود. در نهایت، او حتی یک کاندیدای مجلس هم نبود. این قسمت نشان می‌دهد که دانشجویان چقدر به طور موثر کارت‌های خود را نزدیک سینه خود نگه داشته‌اند. بنابراین باید همین احتیاط را در مورد گمانه‌زنی‌های فعلی در مورد صاحبان مناصب احتمالی اعمال کرد. بحث‌های غیررسمی به دانشگاه اشاره کرده است.

پروفسور رادومیر سایچیچ به عنوان نامزد احتمالی ریاست جمهوری، در حالی که از اقتصاددان دژان شوشکیچ به عنوان نخست وزیر احتمالی نام برده می شود. اما این نام‌ها باید به‌عنوان یک گمانه‌زنی سیاسی به‌جای تصمیم‌های ثابت تلقی شوند. فهرست دانشجویان قبلا نشان داده است که می‌تواند تقریبا همه را شگفت‌زده کند. ممکن است دوباره این کار را انجام دهد. از جنبش به دولت، با این وجود، تحول باید به سرعت اتفاق بیفتد. ساختار غیرمتمرکز جنبش در طول مبارزات سیاسی یک مزیت بود. با این حال، یک بار در دولت، تمرکززدایی می تواند فلج شود.

مردم می خواهند بدانند که چه کسی مسئول اقتصاد، امور خارجی، دفاع، کشور، خدمات امنیتی، آموزش و قضائیه است. و بوروکراسی دولتی دستورالعمل‌ها را می‌خواهد. اینجاست که فهرست دانشجویی با خطرناک‌ترین انتقال خود روبرو می‌شود: از اقتدار اخلاقی به مسئولیت‌پذیری سیاسی. در جریان اعتراضات همین بس که باید بگوییم چه چیزی باید تغییر کند. در دولت، آنها باید تصمیم بگیرند که چگونه.

این تمایز بسیار زیاد است. اولین نشانه های تغییر زمین لرزه سیاسی نهادهای فراتر از پارلمان را لرزاند. روز چهارشنبه، مانیا گرچیچ، مدیر کل پخش عمومی RTS، تنها هشت ماه پس از انتصاب از سمت خود استعفا داد. استعفای او به دنبال درخواست‌های بخش‌هایی از نیروی کار RTS، سازمان‌های غیررسمی کارمندان و فهرست دانشجویان برای تغییر در مدیریت پخش عمومی بود. دانشجویان تغییر اساسی در فضای رسانه‌ای صربستان را یکی از خواسته‌های اصلی خود قرار داده‌اند، به‌ویژه در مورد رسانه‌هایی که مستقیم یا غیرمستقیم خوب هستند.

اما وقایع پیرامون تلویزیون خصوصی نیز خطر انتقال سریع را نشان داده است. دوشنبه شب، گروهی از معترضان وارد محوطه تلویزیون اینفورمر، یکی از سرسخت ترین حامیان دولت های سابق ووچیچ شدند. این حادثه به درگیری با پلیس در بیرون ساختمان و کارگران داخل ساختمان منجر شد.

لیست دانشجویان متعاقبا از نفوذ فاصله گرفت و خواستار آرامش و عدم خشونت شد. این یک تمایز مهم است. حذف نفوذ سیاسی از رسانه ها یک چیز است. جایگزینی یک شکل از فشار سیاسی با شکل دیگری کاملا متفاوت است. بنابراین مقامات جدید نه تنها بر اساس افرادی که برکنار می کنند، بلکه براساس قوانینی که برای همه کسانی که پس از آن برکنار می شوند، مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. نقش رسانه ها در تحولات سیاسی تا حد زیادی بیش از حد برآورد شده است.

در مقایسه با مقامات، دانشجویان در معرض رسانه ای بسیار محدودی بودند، اما همچنان یک پیروزی قانع کننده به دست آوردند. این نشان می دهد که دولت و اپوزیسیون در دو واقعیت موازی عمل می کردند. در حالی که نمی توان نقش رسانه ها را به طور کامل نادیده گرفت، انتخابات نشان داد که رسانه های سنتی دیگر نمی توانند روایت را دیکته کنند.

این روند در ایالات متحده و بسیاری از کشورهای اروپایی به وضوح قابل مشاهده است و صربستان نیز از این قاعده مستثنی نیست. در حال حاضر درخواست هایی برای تغییرات در سرویس های امنیتی، از جمله درخواست برای استعفای رهبری دستگاه اطلاعاتی صربستان وجود دارد. دادستان ها ناگهان شروع به بیرون کشیدن پرونده های "فراموش شده" از کشوهای خود کرده اند و اولین دستگیری ها آغاز شده است. بسیار بعید است که تحولات نهادی با اولین استعفاها پایان یابد. انتخابات ریاست جمهوری آزمون بعدی را ارائه خواهد کرد و انتقال سیاسی صربستان با انتخابات پارلمانی پایان نخواهد یافت.

انتظار می رود انتخابات ریاست جمهوری قبل از پایان سال برگزار شود، به این معنی که فهرست دانشجویی باید به زودی به یک سوال اساسی دیگر پاسخ دهد: چه کسی نماینده صربستان جدید است؟ این جنبش را وادار می کند دقیقا با مشکلی که در طول ظهور خود از آن اجتناب کرد، مقابله کند. باید قدرت را شخصی کند. دولت نمی تواند ناشناس باشد. یک نفر باید نخست وزیر شود. وزیران باید انتخاب شوند، شرکت های دولتی به مدیران نیاز دارند، سرویس های امنیتی به رهبری جدید و نهادهای عمومی به افرادی نیاز دارند که بتوانند مسئولیت تصمیم گیری ها را بر عهده بگیرند.

بنابراین فهرست دانشجویی باید با سرعت فوق‌العاده‌ای از یک جنبش به یک ساختار حکومتی حرکت کند. پیروزی انتخابات توسط یک جنبش جمعی به دست آمد که بزرگترین دارایی سیاسی آن این بود که چهره واحدی نداشت. انتخابات ریاست جمهوری و تشکیل دولت جدید مستلزم برعکس است. نخست وزیر باید مذاکره کند. یک رئیس جمهور باید نماینده کشور در خارج از کشور باشد. وزرا باید تصمیم بگیرند. اگر یا زمانی که این تصمیمات غیرمحبوب شوند، باید در نهایت کسی مسئولیت را بپذیرد. این چالشی به همان اندازه برای ووچیچ به عنوان رهبر مخالفان خواهد بود.

او دیگر نمی تواند برای ریاست جمهوری نامزد شود و تسلط مطلق او بر حزب مترقی صربستان به این معنی بوده است که در 14 سال گذشته به هیچ کس دیگری این فرصت داده نشده است که به عنوان شماره دو حزب ظاهر شود. به همین دلیل است که هفته های آینده ممکن است مهمتر از خود انتخابات باشد. لیست دانشجویان قبلا نشان داده است که می داند چگونه بدون افشای استراتژی کامل خود برنده شود.

اکنون باید نشان دهد که می داند چگونه بدون از دست دادن اصولی که آن را به قدرت رساند، حکومت کند. دانشجویان یک سال را صرف پنهان نگه داشتن کارت های خود کردند. اکنون باید آنها را نشان دهند. و صربستان - و همچنین اتحادیه اروپا، روسیه، چین و کشورهای بالکان غربی - هر کارتی را که بازی می کنند تماشا خواهند کرد.