پس از 30 سال، Fondation Beyeler با طراحی 144.9 میلیون دلاری طراحی شده توسط Peter Zumthor وارد فصل بعدی خود شد.

Fondation Beyeler در سوئیس پس از نزدیک به سه دهه انتقال خود را از جوانی به بزرگسالی نشان می دهد - یا به بیان اخترشناسی، در بازگشت زحل است - با گسترش 144.9 میلیون دلاری و نمایشگاهی با تفکر کیهانی برای افتتاح این فضا.

به همین مناسبت، موزه از معمار متولد بازل، پیتر زومتور، که اخیرا ساختمان جدیدی را برای موزه هنر لس آنجلس به پایان رساند، سه ساختار جدید طراحی کرد: ساختمان گالری 16000 فوت مربعی که به نام هانسیورگ ویس، کارآفرین و میلیاردر سوئیسی نامگذاری شده است. غرفه امان، محل اجرا که به دلالان هنری سوئیسی توماس و دوریس امان اشاره می کند. و Erlen Torhaus، یک فضای اداری که نام خود را از Lange Erlen در Riehen گرفته است، پارکی که از بازل تا Riehen امتداد دارد، جایی که Zumthor اجازه ساخت در آن را داشت.

سام کلر، مدیر Beyeler، هفته گذشته در مورد سیگار در زیر آسمان آبی روشن به ARTnews گفت، تصمیم برای گسترش گالری طراحی شده توسط رنزو پیانو Beyeler و الصاق یک نشاسته تحسین شده مانند Zumthor یک تصمیم تجاری نبود. او گفت: "این یک تصمیم هنری و فرهنگی بود. اولا هدف گسترش بازدیدکنندگان بیشتر نیست. ما بازدیدکنندگان را دوست داریم و خوشحال می شویم اگر بیایند، اما در حال حاضر پربازدیدترین موزه هنر در کشور هستیم."

نکته این بود که هم بسط فضایی و هم بسط مفهومی داشته باشیم.

در انتخاب معمار، کلر و هیئت داورانش فهرستی بلندبالا از 100 معمار از سراسر جهان تهیه کردند که در گذشته تجربه ساختن فضاهایی دارند که نمایش هنر را با محیط طبیعی اطراف متعادل می کند. برای Fondation Beyeler، حفاظت‌شده و پارک طبیعی اطراف، Naturschutzgebiet Eisweiher، بخشی جدایی‌ناپذیر از محوطه آن است. فهرست نهایی 11 شرکتی شامل Made In Architects، SANAA و Tod Williams Billie Tsien Architects بود که طرح زومثور در سال 2016 برنده شد.

در دهه‌ای که تکمیل شد، با اصلاح طرح‌های معماری، بیلر میزبان کارگاه‌هایی با هنرمندان بود تا نظرات آنها را در مورد اینکه چه نوع فضاهای گالری به بهترین وجه برای موزه و در نهایت هنر نمایش داده می‌شود، به دست آورد.

Fondation Beyeler’s Erlen Torhaus، فضای اداری طراحی شده توسط پیتر زومتور. ایوان بان

کلر زومثور را به خاطر درک معمار از نور تحسین کرد و گفت: "او محیطی را که در آن کار می کند ارتقا می دهد و بهبود می بخشد. [برخی] معمارانی که از جنوب آمده اند فکر می کنند باید جلوی نور را بگیرند، اما در شمال باید آن را به داخل دعوت کنید."

زومثور فراتر از حساسیتش به نور، با ظرافت چگونگی همزیستی ساختمان های جدید بیلر با محیط اطرافشان را نیز بررسی کرده است. به عنوان مثال، گالری Wyss به شکل Y ساخته شده است تا درختان قدیمی پارک را حفظ کند. معمار برای ایجاد نمای بیرونی خرد شده موزه با استفاده از بتن کوبیده شده با سنگ آهک خرد شده از معدنکاری در لاوفن، در حدود 12 مایلی موزه، کار کرد. هر بلوک از مخلوط بتن و سنگ آهک توسط 11 کارگر برای ایجاد یک بلوک متمایز با دست کوبیده شد. زومثور گفت: «من موزه‌های هنری را دوست دارم که واقعا فقط در خدمت هنر هستند.

"خود موزه قرار بود فقط برای هنر باشد."

خدمت به هنر در نمایش

نمایشگاه افتتاحیه Beyeler گسترش یافته، با عنوان "صورت فلکی"، در واقع در ساختمان موجود پیانو تا حدودی خاکستری آغاز می شود، جایی که نور از بالا وارد می شود. در اینجا، بازدیدکنندگان از نمایشگاهی با مجسمه‌های وایف آلبرتو جاکومتی، اتاقی پر از پیکاسو، مجسمه‌های طنز فیشلی/وایس، حیوان (1986) و غیره عبور می‌کنند. در مقایسه با گسترش زومتور، ساختمان پیانو راکد احساس می‌شود، اگرچه جذاب‌ترین جاذبه آن هنوز هم گالری با دیوارهای شیشه‌ای است که به حوضچه نیلوفر آبی می‌نگرد.

با وجود اینکه گالری جدید Wyss تنها چند دقیقه پیاده تا ساختمان پیانو فاصله دارد، آفرینش زومثور خودش را دارد: یک پای آن در پارک و دیگری در میدان موزه خاکستری سنگفرش شده است. با این حال، این حس وجود دارد که برای همیشه آنجا بوده است و به نوعی در میان درختان و خانه های مسکونی در کنار موزه پنهان شده است.

اما آنچه ارتباط گالری‌های طراحی شده توسط پیانو و زومثور را در معماری قطع می‌کند، آنها را در کیوریشن به هم متصل می‌کند. «صورت فلکی» در گالری Wyss ادامه می‌یابد، جایی که نور از کناره وارد می‌شود و مجموعه‌ای از مجسمه‌های شیشه‌ای و آبی پراکنده Roni Horn را روشن می‌کند که با تغییر رنگ در طول روز، رنگ‌ها را تغییر می‌دهند. سقف‌های بلند این فضای وسیع نیز به آثار هنری اتاق تنفس می‌دهد.

به عنوان مثال، مجسمه سنگ مرمر و آهک کنستانتین برانکوشی L'oiseau (1923/1947)، فضا را فرمان می دهد، در حالی که پنجره پر از درخت عکس سال 2022 ولفگانگ تیلمانز، یک پنجره باز را در یک فضای بسته تقلید می کند.

لوئیز بورژوا، عنکبوت مامان، 1999. با احترام بنیاد Beyeler

بیرون موزه

با تکمیل گسترش خود، Beyeler در مرحله بعدی توجه خود را به نحوه ادغام بهتر Naturschutzgebiet Eisweiher در برنامه ریزی کلی خود معطوف خواهد کرد. به عنوان بخشی از طرح کلی زومتور برای پردیس و با همکاری شرکت معماری منظر Vogt Landschaftsarchitekten، موزه پارک اطراف را دو برابر کرده و به کمتر از پنج هکتار رسانده است و مجسمه‌هایی از ریچل وایت‌ترید، لوئیز بورژوا، و فیشلی/وایس را در آن پر کرده است. آنها به زودی یک گلخانه جدید را با برنامه ریزی آموزشی به رهبری راهل کسلرینگ، سرپرست گیاه شناسی افتتاحیه Beyeler، فعال خواهند کرد.

کلر گفت: «ما متوجه شدیم که معماری، هنر، موزه‌داران و محافظان بسیار باکیفیتی داریم، اما در واقع اطلاعات کمی در مورد محیط طبیعی خود داریم و به موزه‌مان به‌عنوان یک باغ نگاه می‌کنیم، ما در حال کاشت چیزهایی هستیم که در نسل‌های آینده به ثمر خواهد رسید.

ماموریت کلر با گسترش Fondation Beyeler این بود که با بازدیدکنندگان - که همه سالانه نیم میلیون نفر بودند - به عنوان انسان رفتار کند نه به عنوان دارندگان بلیط. این موزه در حال حاضر دارای حداکثر شش ورودی و خروجی است که بازدیدکنندگان می‌توانند از آن‌ها وارد و خارج شوند تا سفر خود را انجام دهند. کلر گفت: "مردم آزادی را دوست دارند و این بدان معناست که ما نیز به آنها اعتماد داریم و به آنها مسئولیت هایی می دهیم."