پل لازار در Long Day’s Journey: "شما یک خط می گویید و فکر می کنید کل نمایشنامه در آن خط و در سطر بعدی است."

یوجین اونیل در سال 1941 پس از تکمیل «سفر دراز روز به شب»، طولانی‌ترین و نزدیک‌ترین اثر زندگی‌نامه‌اش، به همسرش نوشت: «عزیزترین، من فیلمنامه اصلی این نمایشنامه غم قدیمی را به تو می‌دهم که با اشک و خون نوشته شده است».

در طول یک روز اتفاق می افتد و خانواده ای را دنبال می کند که به دلیل اعتیاد و ناامیدی از هم پاشیده شده است. اونیل تصریح کرد که این نمایشنامه نباید تا 25 سال پس از مرگ او منتشر شود.

اکنون پایه و اساس Long Day’s Journey است، محصولی جدید از پان پان، به کارگردانی گاوین کوئین و با حضور بازیگر آمریکایی پل لازار، که اولین حضور خود را در صحنه ایرلندی پس از همکاری قبلی با پان پان در نیویورک انجام می دهد.

این اثر که عنوان خود را از پیش نویس اولیه اولیه اونیل گرفته است، تصویری کوتاه و توهم آمیز از تراژدی را ارائه می دهد.

تولید 100000 سال آینده تنظیم شده است، که ممکن است مانند یک جهش خاص در زمان به نظر برسد. الهام‌بخش ساموئل بکت، نمایشنامه‌ای کوتاه و بدون کلام که در اوایل دهه 1980 برای تلویزیون آلمان ساخته شد، الهام گرفته شده است، که در آن چهار چهره با الگوهای طراحی شده با دقت در اطراف یک مربع حرکت می‌کنند.

بکت با تماشای قطعه ضبط شده ای که به صورت حرکت آهسته روی یک مانیتور سیاه و سفید پخش می شد، از نحوه تبدیل حرکات دیوانه وار آن به یک حرکت شبح مانند شگفت زده شد. او خاطرنشان کرد که به نظر می رسد "صد هزار سال بعد" تنظیم شده است.

لحظه الهام بخش Quad II بود، نسخه دوم و بی صدا از اثر، که در آن به نظر می رسد چهره ها محکوم به ادامه مراسم عجیب خود در وسعت غیرقابل تصوری از زمان هستند.

کوین می‌گوید: «ما سعی می‌کنیم راهی پیدا کنیم تا آن را از بین ببریم، تا آن را اجتناب‌ناپذیر کنیم و چیزی متفاوت از نظر فضا ایجاد کنیم. به طوری که لزوما درام طبیعت‌گرایانه یوجین اونیل یا نسخه او از استریندبرگ و ایبسن نباشد. ما آن را کاهش می‌دهیم، داستان را حذف می‌کنیم، اما جهان را حفظ می‌کنیم.»

ایده این است که نمایشنامه را به نوعی متن اصلی بازگردانیم و درام خانوادگی گسترده اونیل را به ابتدایی ترین شکل آن تقلیل دهیم. فیلمنامه اصلی به تنهایی شامل بیش از 75 صفحه کارگردانی صحنه است.

کوین می‌گوید: «در این نسخه ما فقط مقدار بسیار کمی از خطوط اصلی را می‌گیریم. ما سعی می‌کنیم آن را به شکل اولترا واقعی‌اش برسانیم، و ببینیم که آیا مخاطب می‌تواند آن را شکل دهد و آن را درک کند. این فقط نگاه متفاوتی به زبان است.»

پان پان به خاطر تجسم مجدد رادیکال متون کلاسیک شهرت دارد.

ما دوست داریم به عمق نمایشنامه بپردازیم. من فکر می‌کنم که ما فقط از زاویه دیگری وارد آن می‌شویم. پاسخ شخصی، واکنش احساسی، و سپس پاسخ زیبایی‌شناختی وجود دارد.

برای ما این به معنای نگاه کردن به مضامین اساسی نمایشنامه است: اعتیاد، عشق، نفرت، خانواده – این چیزهای بزرگ و آشنا – و یافتن راه دیگری برای بیان داستان.

ما از فرم‌ها و زبان‌های دیگر، به همان اندازه یا حتی بیشتر از خود متن استفاده می‌کنیم: بدن، حرکت، نور، فرم، رنگ، مفاهیم. این در مورد دور شدن از طبیعت‌گرایی و این پرسش است که طبیعت‌گرایی در تئاتر حتی به چه معناست، یا دیوار چهارم اکنون چه معنایی دارد.

از آرشیو: سی سال از "صدا و مردم" پان پان به گالوی می آید

ما با پرسیدن این موضوع به آن نزدیک می شویم: توهم نمایش چیست؟

برای لازار، آنچه قابل توجه است این است که چه مقدار از نمایشنامه اصلی از فرآیند تقطیر جان سالم به در می برد.

او می‌گوید: «چیزی که در بازی متوجه شدم – و این فکری است که در مورد نمایشنامه‌های بزرگ داشتم – این ایده از DNA است. "کل ترکیب مولکولی بدن در هر سلول وجود دارد، و شما یک خط می گویید و فکر می کنید کل نمایش در آن خط و در خط بعدی است."

علیرغم کاهش شدید متن اونیل، لازار از این که چقدر کمی از جوهره عاطفی آن از بین رفته است شگفت زده شده است.

"کل نمایشنامه وجود دارد، جمله به جمله، کلمه به کلمه، هجا به هجا. حضور در کل نمایشنامه، حتی در تقطیر آن، جذاب است."

این شرکت تحقیق در مورد شخصیت‌ها و متن اصلی را با آزمایش اینکه چگونه زمان، حرکت، صدا و اتمسفر ممکن است درام را حمل کنند، ترکیب کرده است. کوین امیدوار است که نتیجه تجربه‌ای باشد که در آن مخاطب حس خود را از زمان از دست بدهد، «کمی شبیه یک توهم»، که به همان اندازه با تصاویر، موسیقی، ژست‌ها و خود نوازندگان تداوم می‌یابد تا زبان.

او می گوید: «وقتی همه چیز را توضیح نمی دهید، کاملا خام می شود. "چیزی قدیمی در مورد آن وجود دارد."

او رویکرد را با تراژدی یونانی مقایسه می کند، جایی که اسطوره زیربنایی می تواند مهمتر از زبان خاص نمایشنامه شود. احساسات موجود در قلب کار اونیل بدون توجه به اینکه چقدر از متن بریده شده است، قابل تشخیص است.

این تلاشی است برای "زیر پوست، درست تا استخوان" نمایشنامه و دیدن اینکه آیا می توان شدت روانی آن را فراتر از قراردادهای تئاتر ناتورالیستی منتقل کرد. به عنوان بخشی از روند تمرین، کوین از بازیگران خواست که نمایشنامه اونیل را از نزدیک بخوانند و خاطرات خانواده خود را بازتاب دهند، نه اینکه مستقیما در اجرا از آنها استفاده کنند، بلکه وارد چیزی از دنیای احساسی آن شوند.

کوین پیشنهاد می‌کند که خواندن نمایشنامه، ناگزیر تاریخچه خانوادگی خود را آشکار می‌کند. او می گوید: «این شما را به نوعی رویای گذشته می برد.

در نسخه اصلی اونیل، شخصیت‌ها دائما در حال چرخش تاریخ مشترک خود هستند، به طور متناوب با محبت و شرارت.

همدیگر را دوست دارند، همدیگر را سرزنش می کنند، همدیگر را نصیحت می کنند، همدیگر را می بخشند و سپس به یکدیگر حمله می کنند.

چیزی از وحشیگری استریندبرگ در این وجود دارد: تمایل او به استخراج زندگی خود برای مواد، هر چند ناراحت کننده یا افشاگر. اونیل در استریندبرگ مدلی از نمایشنامه نویس را دید که کسی مجبور است به دل چیزها بپردازد - به قول کوین "تامین کننده حقیقت".

وقتی Long Day’s Journey into Night در سال 1956 در نیویورک اکران شد، به دلیل خامی و صداقت روانشناختی که به نظر می رسید قوانین تئاتر زمان خود را از بین می برد مورد استقبال قرار گرفت.

"آیا می توانید این کار را به روش دیگری انجام دهید، اما همچنان همان تاثیر عاطفی را داشته باشید که نسخه اصلی داشت؟" کوین می پرسد. "اگر دوست دارید آزمایش جالبی است."

این تولید، بازیگرانی را گرد هم می آورد که علاوه بر لازار، شامل اندرو بنت، فیث جونز و آنی بی پارسون (که همسر لازار نیز هست) هستند. اینگرید کریگی نیز به صورت آوازی مشارکت دارد.

برای کوین، مونتاژ این گروه خاص در پروژه نقش اساسی داشت.

او می گوید: «تئاتر یک هنر مشارکتی است. این افراد شگفت‌انگیز در دسترس هستند، بنابراین زمان انجام آن فرا رسیده است.

ماه برای بدزادگان: "وقتی مردم برای این نمایش آماده هستند، مرهم برای آنهاست"

کوین سال‌ها مجذوب نمایشنامه اونیل شده است، به همان اندازه که مجذوب تاریخ آن شده است. او می‌گوید: «همیشه از تاریخ نگارش نمایشنامه اونیل لذت می‌برم، به‌ویژه ماهیت زندگی‌نامه‌ای شدید آن و این واقعیت که اونیل هرگز نمی‌خواست آن را اجرا کند. او نیز تحت تأثیر میزان جاه طلبی نمایشنامه نویس قرار گرفته است. او با نوشته هایش تقریبا در تلاش بود تا معنای زندگی را بیابد. برای هر هنرمندی بسیار جاه طلب است.»

اینکه چرا اکنون آن را مرحله‌بندی می‌کنید سخت‌تر است. کوین می‌گوید: «شاید همین الان احساس می‌شود که کاری در مورد انسان‌ها، در مورد احساسات، درباره اینکه چقدر شکننده هستیم، انجام دهیم. در مورد اینکه چگونه می توانیم تظاهر به حل این مشکلات کنیم و سعی کنیم در مورد خانواده و تاریخچه شخصی خود صحبت کنیم.

در نهایت، تصمیم گیری بیشتر غریزی است تا محاسبه شده.

"این خارج از مد نیست، یا به این دلیل که می خواهید مردم را تحت تاثیر قرار دهید. این یک حس است که شاید از نظر احساسی بتوانید چیزی را به این موضوع بیاورید، چیزی متفاوت برای مخاطب."

برای لازار، این نمایشنامه به لحظه سیاسی کنونی در ایالات متحده می گوید.

او می‌گوید: «من از کشوری می‌آیم که ارز آن دروغ است. «وقتی گفتمان عمومی یک دروغ آشکار است، شما گرفتار نوعی حلقه فریب می شوید.»

در مقابل، به نظر می‌رسد شخصیت‌های اونیل بی‌رحمانه حقیقت را می‌گویند، حداقل آن‌طور که آن را درک می‌کنند.

تضاد دیگری با ایالات متحده معاصر وجود دارد، جایی که به نظر می رسد تأکید ترامپ بر برندگان به ویژه با دنیای اونیل در تضاد است. شخصیت‌های او همه شکست خورده‌اند، افرادی که نتوانسته‌اند آنطور که می‌خواستند دوست داشته باشند یا زندگی کنند.

برای لازار این شکست و مبارزه برای اعتراف یا انکار آن است که به آنها سرزندگی می بخشد.

آنها در حال مبارزه برای رسیدن به حقیقت هستند، و این روند دردناک است. اما اینکه به اینجا بیایم و حقیقت خود را در برابر حقیقت دیگران قرار دهم، این ضرب و شتم دوست داشتنی حقیقت، عمیقا نیروبخش است.

"من نمی دانم که آیا جریان پنهانی با این ایده طنین انداز شده است، بیایید همه برای مدتی حقیقت را بگوییم، حتی اگر فقط در یک زمینه ساختگی باشد."

Long Day’s Journey که توسط پان پان به صحنه رفته است، از شنبه، 14 نوامبر، تا شنبه، 21 نوامبر، در مرکز هنری پروژه، دوبلین، با پیش نمایش در روز جمعه، 13 نوامبر است.