پناهندگان میانماری به برنامه کاری تایلند امیدوار می شوند

در یک نگاه، ری بو از ده‌ها هزار کارگر خارجی دیگر که در سایت‌های ساختمانی بی‌شماری زحمت می‌کشند که افق سر به فلک کشیده بانکوک را هر چه بالاتر می‌برد، متمایز نیست.

با این حال، برخلاف بسیاری از آنها، این مرد 31 ساله از یکی از 9 اردوگاه این کشور برای پناهندگانی که چندین دهه به دلیل درگیری های داخلی در میانمار گریخته اند، به پایتخت تایلند آمده است.

این اردوگاه‌ها که مرز تایلند و میانمار را در بر گرفته‌اند، بیش از 100000 نفر را در خود جای داده است - در برخی موارد از دهه 1980، زمانی که پناهجویان برای اولین بار وارد شدند.

تا یک سال پیش، در این ماه، دولت تایلند از ترک اردوگاه‌ها برای یافتن کار خودداری می‌کرد و بیشتر آنها را مجبور به زندگی دست به دهان با کمک اهداکنندگان خارجی کرد.

این در اکتبر 2025 تغییر کرد، پس از کاهش کمک‌های خارجی - عمدتا توسط ایالات متحده - اردوگاه‌ها را مجبور کرد حمایت غذایی و مراقبت‌های بهداشتی را که می‌توانستند ارائه کنند، کاهش دهند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

تقریبا در همان زمان، جنگ بین تایلند و کامبوج بر سر ادعاهای ارضی، صدها هزار کارگر مهاجر را از کامبوج به خانه بازگرداند و شکاف کارگری خمیازه‌ای را پشت سر گذاشت.

برای مقابله با کاهش کمک‌ها و کسری نیروی کار، دولت تایلند سیاست‌های دهه‌ها را معکوس کرد و شروع به صدور مجوز برای پناهندگان برای کار در خارج از کمپ‌ها کرد تا به آنها کمک کند نیازهای خود را برآورده کنند.

ری بو یکی از 6800 پناهجوی اردوگاهی است که دولت می گوید در سال اول این برنامه وارد نیروی کار تایلند شده است.

او گفت: "پس از کاهش توسط USAID و سایر سازمان ها، دیگر هیچ حمایت منظمی برای نیازهای روزانه ما مانند برنج و سایر جیره ها وجود ندارد. و دیگر مراقبت های بهداشتی کافی در کمپ ها وجود ندارد."

کاهش‌ها او و والدینش را مجبور کرد از همسایه‌ها قرض بگیرند و وعده‌های غذایی معمولی خود را کم کنند.

ری بو گفت: «این به ما کمک می‌کند تا برای غذا و سایر نیازهای اولیه بپردازیم، و سلامتی برای والدین من است.

او به دویچه وله گفت: «در مقایسه با نحوه زندگی ما در اردوگاه قبلی، تفاوت بزرگی است، داشتن درآمد شخصی و حمایت از خانواده‌ام به تنهایی، بدون اینکه منتظر باشم تا دیگران از ما حمایت کنند.

این برنامه به پناهندگان اجازه می دهد تا در 43 استان از 76 استان تایلند و در هر بخشی که طبق قانون فقط برای شهروندان تایلند اختصاص ندارد کار کنند.

وزارت امور خارجه گفت که دولت آموزش های حرفه ای ارائه شده در داخل کمپ ها را بهبود بخشیده است تا پناهندگان را برای کار در خارج بهتر آماده کند.

پراپورن وانلوانگ، سخنگوی بخش اطلاعات این وزارتخانه، گفت: "ما امیدواریم که این سیاست فرصت ها را افزایش دهد و [پناهندگان] را توانمند کند تا پتانسیل های خود را به فعلیت برسانند، و همچنین به توسعه اجتماعی و اقتصادی تایلند کمک کند."

گروه های کارگری و حقوق پناهندگان از این برنامه استقبال کرده اند.

Siwawong Sooktawee، هماهنگ کننده پروژه تایلند برای ائتلاف بین المللی بازداشت، گفت: "من با تعداد زیادی از کمپ [پناهندگان] آشنا شده ام که به بیرون آمده اند و کار کرده اند. آنها از کار و کسب درآمد بسیار خوشحال هستند، در مقایسه با آنچه که [می توانند] در اردوگاه به دست آورند، پول زیادی دارند."

او افزود: "این خوب است زیرا آنها احساس می کنند می توانند به خود کمک کنند، می توانند از خود حمایت کنند، دیگر به کمک وابسته نیستند."

با این حال، او و دیگران گفته‌اند که این برنامه با کندی شروع شده است و نقص‌های زیادی برای رفع آن وجود دارد.

آنها گفتند که بسیاری از پناهندگانی که شرکت کرده اند توسط کارفرمایانشان قرارداد نگرفته اند، فقط به این دلیل که شرایط سخت تر، کار سخت تر، یا دستمزد کمتر از آنچه که قبل از ترک اردوگاه به آنها وعده داده شده بود، بیابند. به گفته ناظران، این برنامه همچنین فاقد یک سیستم روشن برای تسلیم و حل و فصل شکایات است.

کنیاو پاو، دبیر کل سازمان زنان کارن، یک سازمان غیردولتی که به گروه قومی کارن اردوگاه خدمات می‌دهد، گفت: "بسیاری از پناهندگان می‌روند، برمی‌گردند، برمی‌گردند، بارها برمی‌گردند. برخی از پناهندگان، خانواده‌هایشان مجبورند در کمپ‌های پناهندگان پول جمع‌آوری کنند یا پول قرض کنند تا پدر یا عضو خانواده‌شان بتوانند بازگردند."

Siwawong و K'nyaw Paw گفتند که پناهندگان گاهی مجبور می شوند تا از طریق کسر دستمزد برای استخدام کارفرمایان، از جمله معاینات پزشکی، مجوزهای دولتی و حمل و نقل به محل کار، بازپرداخت آنها را بپردازند. در نتیجه، آنها اغلب از قبل با بدهی شروع به کار می کنند، گاهی اوقات بدون هشدار قبلی.

اکوه، پدر دو فرزند که به یک نام معروف است، در نوامبر 2025 اردوگاه خود را به همراه 20 پناهنده دیگر برای کاری که قرار بود کار برداشت نیشکر در مزرعه ای در آن سوی کشور به مبلغ 250 بات در روز باشد، ترک کرد.

با این حال، هنگامی که او رسید، به او گفته شد که درختان اکالیپتوس - که به گفته خودش کار بسیار دشوارتر و خطرناک‌تری است - فقط با 200 بات در روز قطع کند. کارگران مجبور بودند در فضای باز بخوابند، بدون برق و فقط یک حوض در نزدیکی برای آب.

"ما با رئیس صحبت کردیم، اما رئیس اهمیتی نداد. او گفت: "فقط کار را انجام دهید زیرا شما قبلا اینجا هستید." اما ما گفتیم که نمی توانیم این کار را انجام دهیم." بعد از سه ماه رفتند.

وزارت امور خارجه به درخواست دویچه وله برای اظهارنظر درباره مشکلات ادعایی این برنامه پاسخی نداد. وزارت‌های کار و کشور که عمدتا بر این برنامه نظارت می‌کنند، به درخواست‌های مصاحبه نیز پاسخ ندادند.

Siwawong و K'nyaw Paw گفتند پناهندگانی که در این اردوگاه شرکت می‌کنند باید قراردادهای واضح و دقیقی داشته باشند - ترجمه در صورت نیاز به برمه‌ای، کارن یا کارنی، زبان‌های اصلی که در کمپ‌ها صحبت می‌شود - و سیستمی با دسترسی آسان برای ثبت و حل و فصل شکایات.

آنها همچنین پیشنهاد می‌کنند که دولت استان‌های بیشتری را به روی این برنامه باز کند و دلالان شغلی که به اردوگاه‌ها می‌آیند را به عنوان واسطه بررسی کند تا افراد بی‌وجدان را از بین ببرد.

آنها گفتند که سازمان های غیردولتی آنها و سایرین در حال کار با دولت برای انجام برخی از ارتقاء ها هستند و امیدوارند که این برنامه با گذشت زمان بهبود یابد، به طوری که تعداد بیشتری از پناهندگان بتوانند و مایل به مشارکت باشند.

با وجود تمام ایرادات این برنامه، آنها گفتند که بیشتر پناهندگان هنوز مشتاق درخواست هستند، حتی آنهایی که با مشکل مواجه شده اند.

مو داه هسیت، که در محل کارش بیمار شد و پس از اینکه رئیسش از پوشش بیمه درمانی که قرار است برنامه تضمین می کند، خودداری کرد، گفت: "تجربه بدی داشتم، اما هنوز هم می خواهم دوباره بروم، زیرا غذا در کمپ یک مشکل است."

او گفت: "من مادری ندارم، پدری مریض دارم و باید از خواهر و برادری مراقبت کنم." بنابراین، من باید بروم، در غیر این صورت، ما نمی توانیم زندگی کنیم.