پناهگاه نه چندان امن: فرانک مک نالی درباره قتل مبهم دو یهودی دوبلین در سال 1923

هر زمان که موضوع یهودی ستیزی در ایرلند مطرح می شود، اغلب در دفاع از ما گفته می شود که این تنها کشوری در اروپا است که در آن حتی یک یهودی به دلیل مذهبش کشته نشده است.

در واقع، من دقیقا این کلمات را در یک سخنرانی توسط مرحوم جو بریسکو (1928–2015) از خانواده یهودی معروف فیانا فایل شنیدم. این گزارش خود من از رویدادی است که نقل می کنم.

و ادعای او تقریبا درست بود، اما نه کاملا. زیرا به نظر می رسد بریسکو از قتل برنارد گلدبرگ و ارنست کان که چند سال قبل از تولدش در دوبلین به ضرب گلوله کشته شدند، در شرایطی که مذهب حداقل نقشی داشته، بی اطلاع بوده یا فراموش کرده است.

در مورد گلدبرگ، فروشنده 42 ساله ای که سابقا اهل منچستر بود و در شب هالووین سال 1923 در سنت استفان گرین کشته شد، ممکن است هویت اشتباهی در نزاع بین جمهوری خواهان باشد: کارهای ناتمام از جنگ داخلی.

اما به نظر می رسد قتل کان، دو هفته بعد در نزدیکی خانه اش در پورتوبلو - «اورشلیم کوچک» - فرقه ای بوده است.

یک کارمند 24 ساله در وزارت کشاورزی، او با دوستی از یک باشگاه اجتماعی یهودی در خیابان هرینگتون در حال بازگشت به خانه بود که توسط افراد مسلح متوقف شد.

چه کسی امانوئل کان را شلیک کرد؟

این دوست که او نیز مجروح شده بود اما جان سالم به در برد، پس از آن گفت که مهاجمان قبل از شلیک پرسیدند که آیا یهودی هستند یا نه.

قاتلان در هر دو مورد، مردان طرفدار پیمان ارتش جمهوری اسلامی ایران بودند که به پادگان گدای بوش وابسته بودند، جایی که ناظران از آنها می ترسیدند و قانون برای خودشان وجود داشت. بنابراین هیچ عجله ای برای تحقیق وجود نداشت و قاتلان در نهایت اجازه یافتند که از کشور خارج شوند.

اگرچه مطمئنا این فقط یک تصادف است، اما نام کان و گلدبرگ همیشه مرا به یاد قهرمانان اسرارآمیز اولین نمایشنامه هارولد پینتر، جشن تولد می اندازد.

ارتباط هارولد پینتر با ایرلندی ها: آنها به حقیقت احترام می گذارند و حس شوخ طبعی دارند.

در آنجا، مک کان و گلدبرگ هستند که در یک پانسیون در یک شهر ساحلی انگلیسی برای یک "کار" نامشخص که شامل اقامت گاه، استنلی است، می آیند.

اول، آنها در جشن تولد چیزی که استنلی اصرار دارد که تولد او نیست، به خانم صاحبخانه می پیوندند. و ما هرگز متوجه نمی‌شویم که «وظیفه» آنها در نمایشنامه‌ای پوچ‌گرایانه که «کمدی تهدید» نامیده می‌شود، چیست. پس از بازجویی های تهاجمی اما نامنظم، آنها او را به سرنوشت نامعلومی می برند.

جشن تولد تقریبا به‌عنوان اثری از ادبیات برنده جایزه نوبل برای ذکر کریک ماکراس، زادگاه من (البته غلط املایی، بدون «ج» میانی) منحصربه‌فرد است. گفته می شود مک کان، یک کشیش سابق نیز از آنجا است.

و منتقدان پیشنهاد کرده‌اند که نام شهر برای پینتر عمدتا به‌عنوان «رمز شنیداری» جذاب بوده و به پیام مسیحی «Carry-my-cross» اشاره می‌کند. از این رو، مک کان کاتولیک ایرلندی و گلدبرگ یهودی را نیز به عنوان غریبه های مرموز انتخاب کرد.

به قول مایکل بیلینگتون، زندگینامه نویس پینتر، آنها «نه تنها مستبدترین مذاهب غرب، بلکه دو نژاد مورد آزار و اذیت غرب» را نمایندگی می کنند.

پینتر به سختی می تواند با کان و گلدبرگ بدبخت آشنا باشد، اگرچه فکر می کنید جو بریسکو در مورد آنها می دانست و چند سال بعد در قسمت دیگری از دوبلین 6 به عنوان یهودی بزرگ شد.

در هر صورت، زمانی که قتل‌ها در دایل در سال 1934 دوباره ظاهر شد، منجر به نمایشی پوچ‌گرایانه از نوع پارلمانی شد. این مناسبت بحث در مورد «لایحه آبی‌شرت‌ها» بود که پوشیدن لباس‌های شبه‌نظامی را در انظار عمومی غیرقانونی اعلام می‌کرد.

و در غیاب پینتر، وظیفه نویسنده طرح دایل این روزنامه (نامشخص اما احتمالا یک پاتریک کمپل جوان، که بعدها روزنامه نگار ایرلندی بود و بعدها هنوز ستاره بی بی سی در سال های اولیه تلویزیون شد) بود که کمدی تهدید را توصیف کند.

این شامل وزیر دارایی فیانا فایل، شان مک انتی، بود که به تاریکی اشاره کرد که اعضای مختلف اپوزیسیون همه چیز را در مورد کسانی که این دو مرد را کشته اند، می دانند، در حالی که اپوزیسیون از او دعوت کرده بود که اسامی را ذکر کند.

نویسنده طرح در یک نقطه خاطرنشان کرد: «آقای مک‌انتی لب‌هایش را به شدت جمع کرد و از گفتن خودداری کرد. با این حال، یکباره انگشت متهم را بیرون انداخت و گریه کرد: «معاون هیگینز آنها را خوب می شناسد.»

این تام اوهیگینز، TD و عضو اصلی Blueshirts بود که در پاسخ گفت که این اتهام "صحت ندارد". پس از آن وزیر عقب نشینی کرد و با ملایمت گفت: قبول دارم.

سپس او پیشنهاد کرد که سایر اعضای «سازمان» اوهیگینز آنها را بشناسند، و با آن معاون گیروید اوسالیوان، نیز در مقابل. اما وقتی اوسالیوان از او پرسید که آیا او را به پناه دادن به قاتلان متهم می کنند، وزیر مجددا مخالفت کرد.

جلسه آشفته Dáil در همین راستا ادامه یافت تا اینکه یکی دیگر از اعضای مخالف مک‌انتی را "بزدل" نامید و قبل از خروج از خانه اضافه کرد "من از کناره‌گیری امتناع می‌کنم".

اکنون به خوبی شناخته شده است که مقصر اصلی قتل‌های سال 1923، جیمز کانروی، یکی از اعضای سابق «جوخه» مایکل کالینز بود که با کالینز در Béal na Bláth بود.

همدستان او برادران رالف و فرد لافان بودند که اولی با تأخیر در ارتباط با قتل‌ها در سال 1925 دستگیر شد اما به دلیل شباهت زیادی به خواهر و برادرش آزاد شد که به راحتی گیج می‌شدند.

هر سه بلافاصله پس از آن از کشور گریختند، به مکزیک، اگرچه کانروی در سال 1932 بازگشت تا با موفقیت از حقوق بازنشستگی ارتش استفاده کند. پس از آن در کالیفرنیا ساکن شد و در سال 1981 در آنجا درگذشت.