پنج روشی که نتایج انتخابات اسرائیل می تواند آینده آمریکا را تغییر دهد

انتخابات اسرائیل نتیجه‌ای را به همراه داشت که آمریکایی‌هایی که به سیستم دو حزبی عادت کرده‌اند، ممکن است عجیب بدانند: حزب لیکود بنیامین نتانیاهو بیشترین کرسی‌ها را به دست آورد، با این حال به رقیب اصلی او اولین فرصت برای نخست‌وزیر شدن داده شد.

در اینجا کمی توضیح داده شده است. اسرائیل یک حوزه انتخابیه واحد است و رای دهندگان احزاب را به جای نمایندگان منطقه انتخاب می کنند. احزابی که حداقل 3.25 درصد از آرای ملی را به دست آورند، به تناسب در کنست 120 عضوی کرسی دریافت می کنند. یک ائتلاف دولتی معمولا به 61 کرسی نیاز دارد، اگرچه دولت های اقلیت امکان پذیر است.

این بدان معناست که با وجود انتقاداتی که اسرائیل در مورد اعتبار دموکراتیک خود دریافت می کند، سیستم انتخاباتی آن در ارائه نمایندگی پارلمانی به حوزه های سیاسی رقیب سخاوتمندانه است. احزاب عربی! احزاب مذهبی! احزاب سکولار! ملی گرایان! سوسیالیست ها! تقریبا همه در آنجا صدا می گیرند. با این حال، مشکل زمانی شروع می شود که از همه جناح های مختلف خواسته می شود در مورد هر چیزی به توافق برسند.

در انتخابات 27 اکتبر، بلوک نتانیاهو 53 کرسی، در مقابل 48 کرسی مخالفان تحت رهبری یهودیان و 19 کرسی احزاب تحت رهبری عرب، به دست آورد. در 8 نوامبر، رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ از گادی آیزنکوت، رئیس سابق ارتش، پس از توصیه 67 قانونگذار به وی خواست تا دولت تشکیل دهد.

آیزنکوت 28 روز فرصت دارد که به طور بالقوه دو هفته قابل تمدید است. موفقیت یا شکست او می تواند پنج پیامد متفاوت برای واشنگتن داشته باشد.

نتانیاهو می تواند با متقاعد کردن قانونگذاران مخالف برای جدایی یا پیوستن به ائتلاف خود، قدرت را حفظ کند. محاسبه دشوار است، اما تحلیلگران سیاسی اسرائیلی شرکای بالقوه را شناسایی کرده اند.

برای رئیس جمهور دونالد ترامپ، بقای نتانیاهو یک شریک مذاکره آشنا در مورد ایران، همکاری نظامی و امنیت منطقه ای را حفظ می کند.

پروفسور ایتان شامیر، مدیر مرکز مطالعات استراتژیک بگین سادات در دانشگاه بار-ایلان، گفت که رابطه شخصی نتانیاهو با ترامپ می تواند از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد.

او به نیوزویک گفت: «جایگزینی نتانیاهو لزوما باعث بهبود روابط با کاخ سفید نمی‌شود، حتی اگر باعث بهبود روابط با سایر دولت‌های غربی شود».

عارضه اتکای نتانیاهو به متحدان ملی‌گرا و افراطی ارتدوکس است. اولویت‌های آن‌ها می‌تواند انعطاف‌پذیری اسرائیل را در قبال سیاست‌های غزه و کرانه باختری محدود کند و به طور بالقوه ابتکارات دیپلماتیک آمریکا را به‌ویژه با توجه به انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر ناامید کند.

آیزنکوت می تواند با تشکیل ائتلافی در میان احزاب مخالف، جایگزین نتانیاهو شود.

انتخاب او به واشنگتن فرصتی برای از سرگیری روابط با رهبری اسرائیل می دهد. دولتی که کمتر به متحدان راست افراطی نتانیاهو وابسته باشد ممکن است چیزی را به ترامپ بدهد که ثابت شده است دست نیافتنی است - نخست وزیر اسرائیل با آزادی سیاسی برای دادن امتیازات به اندازه کافی برای تغییر مسیر دیپلماسی آمریکا در خاورمیانه.

با این حال، پیشینه امنیتی آیزنکوت یک ستاره مهم است، زیرا دولت او احتمالا همچنان با تهدیدات ایران مقابله خواهد کرد.

با این حال، پیشینه نظامی آیزنکوت محدودیت هایی را در مورد این که چنین تغییری تا چه حد می تواند پیش برود، ایجاد می کند. به‌عنوان یک فرمانده سابق ارتش، بعید است که او اولویت‌های امنیتی تثبیت شده اسرائیل را رها کند یا امتیازاتی را که معتقد است می‌تواند این کشور را آسیب‌پذیر کند، بدهد.

شامیر نسبت به انتظار تغییر عمده در اولویت های استراتژیک اسرائیل هشدار داد.

او گفت: «در مورد ایران، غزه و دیگر مسائل کلیدی امنیتی، توافق بین طرف‌های اصلی اسرائیل بیشتر از آن چیزی است که مردم گاهی تصور می‌کنند.» این تغییرات بیشتر در سبک، لفاظی و دیپلماسی خواهد بود تا در اهداف استراتژیک اساسی."

برای واشنگتن، این فرصت در این است که چگونه آیزنکوت این اولویت ها را دنبال می کند. ترامپ ممکن است با یک رهبر اسرائیلی مواجه شود که نگرانی های امنیتی نتانیاهو را دارد اما فضای سیاسی بیشتری برای مذاکره دارد. این که آیا این به یک پیشرفت دیپلماتیک تبدیل شود یا نه، بستگی به ائتلافی دارد که آیزنکوت موفق به تشکیل آن می شود.

احزاب تحت رهبری اعراب رکورد 19 کرسی را به دست آوردند که برای آن ها کافی است تا در مورد نخست وزیر شدن چه کسی نظر قاطع داشته باشند. آیزنکوت ممکن است به حمایت آنها نیاز داشته باشد، اما برخی از شرکای احتمالی او در ائتلاف قبلا همکاری با آنها را رد کرده اند.

یک احتمال این است که رعام به دولت بپیوندد در حالی که لیست مشترک از خارج از آن حمایت می کند. قانونگذاران عرب در این صورت قدرت چانه زنی قابل توجهی خواهند داشت، از جمله در مورد رفتار اسرائیل با فلسطینی ها.

شامیر هشدار داد که حفظ چنین ترتیبی ممکن است دشوار باشد.

او گفت: «یک دولت تحت رهبری آیزنکوت با تکیه بر احزاب عربی یا احزاب افراطی ارتدوکس یک احتمال دیگر است، اما چنین ائتلافی با اختلافات داخلی جدی مواجه خواهد شد و ممکن است برای بقای خود مبارزه کند.

این می تواند اوضاع را برای ترامپ پیچیده کند. احزاب عربی ممکن است آیزنکوت را به سمت امتیازاتی سوق دهند که واشنگتن مدت‌هاست به دنبال آن بوده است، اما هر امتیازی می‌تواند باعث مقاومت سایر شرکای او شود. آیزنکوت می تواند خود را در حال مذاکره با دو طرف از دولت خود بیابد، حتی قبل از اینکه به آمریکایی ها برسد.

نتانیاهو و آیزنکوت همچنان ممکن است با هم حکومت کنند، اگرچه آیزنکوت خدمت در کنار رقیب خود را رد کرده است. سیاستمداران اسرائیلی قبلا چنین وعده هایی را داده بودند و بعدا آنها را رها کردند.

شامیر طرفدار ائتلاف گسترده ای است که شامل لیکود در کنار احزاب به رهبری آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن می شود.

او گفت: «اما رسیدن به آنجا مستلزم سازش‌های سیاسی عمده است، به‌ویژه بر سر ادامه رهبری نتانیاهو، و موانع شخصی و سیاسی بسیار زیاد است.»

یک دولت وحدت ملی می تواند به ترامپ یک شریک اسرائیلی با حمایت پارلمانی کافی برای پیگیری یک توافق منطقه ای بلندپروازانه بدهد. نتانیاهو و آیزنکوت باید بر سر این شرایط به توافق برسند، اما هیچکدام به طرف های کوچکتری که مذاکرات قبلی را پیچیده کرده اند، وابسته نیستند.

همچنین این احتمال وجود دارد که واشنگتن با دو رهبر رقیب در یک کابینه برخورد کند. اگر نتانیاهو و آیزنکوت نتوانند در مورد امتیازات مورد نیاز برای یک توافق به توافق برسند، ترامپ ممکن است متوجه شود که مذاکره با دولتی که اکثریت بزرگی را در کنست دارد، آسان‌تر از یک دولت شکننده نیست.

اگر مذاکرات ائتلاف با شکست مواجه شود، اسرائیلی ها ممکن است دوباره رای دهند. آنها تجربه زیادی دارند زیرا این کشور پنج انتخابات بین سال‌های 2019 تا 2022 برگزار کرد، زیرا تلاش‌های پی در پی برای تشکیل دولت‌های باثبات شکست خورد.

اگر این اتفاق بیفتد، نتانیاهو به عنوان نخست‌وزیر موقت باقی می‌ماند و می‌تواند در مورد مسائل فوری امنیتی تصمیم‌گیری کند، اما با اختیارات سیاسی ضعیف‌تر برای امضای توافق‌های بزرگ جدید.

بنابراین ترامپ می تواند ماه ها را صرف مذاکره با یک رهبر اسرائیلی کند که ممکن است به زودی از قدرت خارج شود. هر گونه ابتکار بلندپروازانه آمریکا که مستلزم امتیازات اسرائیل باشد، باید با سیاستمدارانی که تمایلی به انجام تعهدات نامطلوب قبل از انتخابات دیگر ندارند، مبارزه کند.

و یک رای دیگر ممکن است چیزی را حل نکند. اسرائیل می‌تواند اساسا همان پارلمان را بازگرداند و واشنگتن را منتظر دولتی بگذارد که واقعا بتواند به توافق برسد.

ماموریت 28 روزه آیزنکوت از 8 نوامبر آغاز شد و تا 14 روز قابل تمدید است. اگر او شکست بخورد، ممکن است به یک قانونگذار دیگر فرصت داده شود تا دولت تشکیل دهد.

از نظر ترامپ، این خطر ماه‌ها منتظر ماندن برای یک دولت جدید اسرائیل است، و تنها با همان بن‌بست سیاسی روبرو می‌شود.