پنگوئن شرودینگر: یک گونه، دو نتیجه متضاد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید دانشگاه اوتاگو-اوتاکو واکایهو واکا دو دوره زندگی بسیار متفاوت را برای یکی از گونه‌های پنگوئن آئوتاروآ نیوزیلند که کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است، نشان می‌دهد.

در مطالعه‌ای که در ژورنال PLOS ONE منتشر شد، محققان دریافتند که پنگوئن‌های کاکل ایستاده در مسیرهای کاملا متفاوت به دو جمعیت تقسیم می‌شوند - یکی که حداقل برای 25 سال پایدار بوده و دیگری که بیش از 40 درصد از پرندگان خود را در 30 سال گذشته از دست داده است.

این مطالعه توسط دکتر توماس ماترن از پروژه تواکی - متشکل از محققان مستقر در بخش جانورشناسی و علوم دریایی اوتاگو - با همکاری انجمن تحقیقات قطب جنوب و انجمن جهانی پنگوئن انجام شد.

ماترن می‌گوید پنگوئن‌های کاکل ایستاده فقط در جزایر Bounty و Antipodes، دو گروه دورافتاده در حدود 800 کیلومتری (500 مایل) جنوب شرقی جزیره جنوبی، تولید مثل می‌کنند.

بین سال‌های 2022 تا 2024، محققان از هواپیماهای بدون سرنشین برای عکس‌برداری و شمارش کلنی‌های تکثیر شده در هر دو گروه جزیره استفاده کردند - اولین باری است که این کار برای کل گونه انجام می‌شود.

ماترن می‌گوید: «نتایج یک فرض دیرینه را باطل می‌کند. جزایر کوچک بونتی، با وسعت 50 هکتار (124 هکتار)، تقریبا به اندازه جزایر آنتی پاد (حدود 29800) جفت زادآور (حدود 27800 جفت) را در خود جای داده است، حتی اگر گروه دوم 40 برابر بزرگتر بوده و از لحاظ تاریخی به عنوان سنگر گونه ها در نظر گرفته شده است.

جالبتر اینکه این دو جمعیت در جهت مخالف حرکت می کنند.

"مقایسه شمارش های جدید با سوابق تاریخی که به اواسط دهه 1990 بازمی گردد، نشان می دهد که جمعیت جزایر بونتی اساسا برای حداقل 25 سال بدون تغییر باقی مانده است. در مقابل، جمعیت جزایر آنتی پاد از سال 1995 بیش از 40 درصد کاهش یافته است."

ماترن می گوید عوامل ترکیبی برای این امر وجود دارد، مانند شکارچیان، آب و هوا و مسیرهای مهاجرت.

با کوچک شدن مستعمرات Antipodes در دهه‌های اخیر، دفاع جمعی که زمانی در برابر پرنده بومی زیر قطبی، اسکوا، شکارچی طبیعی تخم‌ها و جوجه‌ها ارائه می‌کردند، ضعیف شده است و اجازه می‌دهد تلفات شکار افزایش یابد و مستعمرات بیشتر تکه تکه شوند.

دکتر کلمنس پوتز، یکی از نویسندگان انجمن تحقیقات قطب جنوب، می گوید که پنگوئن های کاکل ایستاده پس از نابودی گونه پنگوئن راک هاپر شرقی، هدف های مکررتری شدند.

تعداد راک هاپرها در نیمه دوم قرن بیستم به طور "فاجعه آمیز" سقوط کرد و روندها در سایر نقاط در سراسر محدوده زاد و ولد این گونه در اقیانوس جنوبی منعکس شد که احتمالا به دلیل گرم شدن اقیانوس ها بود و کمتر از 1000 جفت مولد در جزایر آنتی پاد باقی ماند.

پوتز می‌گوید: «با ناپدید شدن راک‌هاپرها، اسکواها ممکن است به جای آن به تخم‌ها و جوجه‌های پنگوئن با کاکل ایستاده روی آورده باشند.

طوفان‌های شدید فزاینده، مطابق با روندهای آب و هوایی گسترده‌تر در اقیانوس جنوبی، زمین لغزش‌هایی را آغاز کرده است که مستعمرات را بیشتر تکه تکه کرده و آنها را در معرض خطر قرار می‌دهد، در حالی که تفاوت در زیستگاه اقیانوسی پنگوئن‌ها و مسیرهای مهاجرت احتمالا به این مشکل افزوده است.

ماترن می گوید که پرندگان Antipodes خارج از فصل تولید مثل به منطقه پیشانی قطبی قطب جنوب سفر می کنند، در حالی که پرندگان از جزایر بونتی در نزدیکی آب های سرپناه تر و بالقوه پربارتر در نزدیکی مکان های تولید مثل می مانند.

محققان این موقعیت را "پنگوئن شرودینگر" پس از آزمایش فکری معروفی که در آن گربه ای که در یک جعبه مهر و موم شده بود به طور همزمان زنده و مرده تصور می شود تا زمانی که کسی جعبه را باز کند و چک کند، "پنگوئن شرودینگر" نامگذاری کرده اند.

ماترن می گوید برای پنگوئن، منطق برعکس عمل می کند.

"در مورد گربه شرودینگر، باز کردن جعبه این سوال را به یک طریق حل می کند. در مورد پنگوئن های کاکلی برعکس است. از دور، بدون بررسی های مناسب، همه تصور می کردند که یک پاسخ واحد برای کل گونه وجود دارد.

زمانی که جعبه استعاری را باز کردیم و نگاه کردیم، متوجه شدیم که اصلا یک حالت وجود ندارد، بلکه دو حالت وجود دارد: پایدار در جزایر بونتی، در حال کاهش در جزایر آنتی‌پود.

پنگوئن کاکل ایستاده یکی از چهار گونه پنگوئن در سراسر جهان است که در فهرست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و همچنین گونه‌های دیگر نیوزلند، پنگوئن هویو/چشم زرد، در فهرست «در خطر انقراض» قرار گرفته‌اند.

اما در حالی که وضعیت اسفناک هویهو توجه عمومی و حفاظت از محیط زیست را به خود جلب کرده است، پنگوئن کاکل ایستاده تا حد زیادی مورد توجه قرار نگرفته است.

ماترن می‌گوید این رتبه‌بندی بر اساس برآوردهای متورم جمعیت دهه 1970 است. با ارزیابی مجدد در برابر داده های جدید، این رتبه بندی به طور کلی هنوز برای جزایر آنتی پاد برقرار است، اما برای جزایر بونتی نه.

به‌طور متوسط ​​در هر دو جمعیت، رتبه‌بندی جهانی در واقع به «آسیب‌پذیر» ارتقا می‌یابد، و شدت کاهش آنتی‌پودها را پنهان می‌کند و میزان قرار گرفتن جزایر بونتی، احتمالا آخرین پایگاه امن گونه‌ها، در معرض ماهیگیری صنعتی را کم‌اهمیت می‌کند.

ماترن می‌گوید: «رتبه‌بندی تهدیدات ظاهرا بهبود یافته، مانند بازگرداندن درب جعبه شرودینگر است، و یک توهم راحت برای محافظت قوی‌تری که جمعیت جزایر بونتی واقعا به آن نیاز دارند، مبادله می‌کند».

توماس ماترن و همکاران، پنگوئن شرودینگر؟ مسیرهای جمعیتی متفاوت و چالش ارزیابی وضعیت تهدید پنگوئن کاکل راست، PLOS One (2026). DOI: 10.1371/journal.pone.0359075

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →