پیش نمایش جشنواره فیلم زنان اورشلیم به بررسی آسیب، شفا و امید می پردازد

چند سال پیش، یک خواننده پاپ استرالیایی به نام هلن ردی با آهنگی به نام «من زن هستم» آهنگی به دست آورد. شماره 1971 یک فراخوان واضح بود به دنیای عمدتا مردانه که بنشینند و به جنبه‌های ناخوشایند مردم توجه داشته باشند. با توجه به این که تقریبا نیمی از ساکنان مادر زمین زن هستند. در ادامه ترانه، ردی می خواند: «اما من هنوز یک جنین هستم، تا زمانی که به برادرم بفهمانم راه دراز و طولانی در پیش دارم.» متأسفانه، عدم تعادل جنسیتی.

از نظر دستمزد، فرصت‌های شغلی و بسیاری دیگر از زمینه‌های زندگی روزمره، از جمله جنبه‌هایی که ماهیت اساسا وجودی دارند، همچنان زنان را به دنبال همتایان مرد خود رها می‌کند. با این حال، گام‌هایی در برخی زمینه‌ها، به‌ویژه در هنر برداشته می‌شود. واضح است که در جشنواره بین‌المللی اورشلیم - هفتمین جشنواره بین‌المللی اورشلیم و رویدادهای دیگر با نمایش فیلم‌ها و تاریخ‌های دیگر - امسال، گام‌هایی برای غر زدن وجود دارد. فعالیت‌ها برای انواع مکان‌ها و مکان‌های برگزاری در سراسر شهر از 12 تا 16 اکتبر، از مرکز سنتی آن یعنی «سینماتک اورشلیم» پخش می‌شوند.

دستور کار پنج روزه که توسط لیهی ساباگ و شیرا میشار مدیریت می‌شود، شامل فیلم‌های داستانی مناسب از اینجا و سراسر جهان، مستند و کوتاه می‌شود. بسیاری از فیلم‌سازان محلی و بازدیدکنندگان عجیب و غریب خارج از کشور در این نمایش‌ها شرکت خواهند کرد و پرسش و پاسخ و بحث‌هایی در مورد فیلم‌ها وجود خواهد داشت. طبق معمول این روزها، در این روزها، بخش‌های پر دردسر و ناآرام جهان، حمله‌های ناخوشایند و ناامیدکننده‌ها در جهان را تجربه می‌کنند. جنوب، و گروگانگیری و خشونت متعاقب آن در غزه، هیچ راه فراری از آن حوادث وحشتناک و دلخراش وجود ندارد.

ساباگ می‌گوید: 7 اکتبر. ما بار عاطفی داریم که با خود حمل می‌کنیم. سخت است.» مطمئنا در سه سال گذشته، که پس از کسب‌وکار کووید-19، قرنطینه‌ها و همه چیز به این زیبایی دنبال شد، هیچ راه دوری از آن وجود نداشته است. اما، به‌نوعی، ساباگ و میشار جشنواره فیلم زنان را در راه نگه داشته‌اند. «رونی [مهاداو-لوین]، مدیر عامل این جشنواره، هرگز به من نشناخته است که سال‌ها چنین بازیگری را در جشنواره داشته است. در واقع، Sabag و Meishar هفت سال کاهش بودجه و پرداختن به تدارکات دلهره آور را متحمل شده اند. اما Sabag ثابت قدم است و کار می کند

بدبین، غوطه ور شدن در شرایط کتاب مقدس برای تشویق. به رونی گفتم که ما هفت سال چالش برانگیزمان را گذرانده‌ایم، مانند هفت گاو لاغر [در خواب فرعون که یوسف تعبیر کرد] در کتاب مقدس. اکنون هفت سال خوب مانند هفت گاو چاق خواهیم داشت. مدیر هنری خودش به خوبی و واقعا در بازی حضور دارد. من همچنین مستندساز هستم و در حال حاضر روی دو فیلم کار می کنم.

رقابت در اینجا [برای حمایت مالی] بسیار شدید است. شما تعداد زیادی فیلم را به یک شرکت، به Yes و Hot ارسال می کنید و در نهایت فقط تعداد کمی از آنها بودجه دریافت می کنند. این همه چیز را بسیار پیچیده می‌کند.» چرا جشنواره؟ من از ساباگ یک سؤال ساده و ساده‌لوحانه پرسیدم تا در پس‌زمینه پروژه به یک جشنواره فیلم زنان نیاز داشته باشد؟

از 35 فیلم، سه یا شاید چهار فیلم توسط زنان کارگردانی شده است.» به گفته ساباگ، این ممکن است به خودی خود نتیجه یک موضع ضدزنانه نباشد، اما کمبود آثاری که توسط زنان خلق شده و در آن حضور دارند، او احساس می‌کند، علاوه بر سایر نکات برجسته‌ای که می‌توان در این زمینه مطرح کرد، صرفا نمی‌دانیم که اگر این موضوع یک جنایت هنری است، نمی‌دانیم اگر این موضوع یک جنایت هنری است، نمی‌دانیم. هنرمندان، و مهم است که به آنها صحنه ارائه دهیم.

صحنه همیشه برای همه جا ندارد. جشنواره‌های زیادی وجود دارد، و تمرکز همیشه روی آنها [سازندگان زن] نیست.» این یکی از روش‌های کاملا مؤدبانه است. «ما می‌خواهیم هنر زنان را جشن بگیریم. برای ما مهم است که روایت و دیدگاه خود را با همان میزان زمان نمایش فیلم [به عنوان فیلمسازان مرد] داشته باشیم.» ساباگ خاطرنشان می کند: «حتی اگر به آن برسیم، باز هم جشنواره فیلم زنان را خواهیم داشت.

ما می خواهیم داستان را از دیدگاه [زنانه] خود بازگو کنیم.» همچنین به این دلیل است که کارگردانی فیلم برای زنان دشوارتر است. نمی دانم چرا. اما ما فیلم‌های کمتری از زنان می‌بینیم، بنابراین داستان‌های آنها کمتر جلوه و محوری دارد. ما باید کاری در مورد آن انجام دهیم.» جشنواره هفته آینده مطمئنا یک راه است. لمس زنانه قطعا در ترکیب خلاقانه «فرانک و لوئیس» وجود دارد. همه قهرمان‌های اصلی مرد هستند، همانطور که ممکن است از یک درام-هیجان‌انگیز انتظار داشته باشید که در زندانی پر از زندانیانی که مرتکب جنایات جدی شده‌اند.

اما پترا بیوندینا ولپ، کارگردان سوئیسی، شخصیت‌ها را با لطافت و انسانیت خاصی آغشته کرده است. اینها ویژگی‌هایی نیستند که به طور معمول می‌توان با محکومان مادام العمری سرسخت، افرادی که به دلیل اعمال خشونت‌آمیز وحشتناک از جامعه دور شده‌اند، ربط داد. ساباگ می‌گوید: «سابگ می‌گوید: «سابگ می‌گوید: «سابگ می‌گوید: «همه اینها را می‌بینم. سریال‌های مبتنی بر زندان، و آنها همیشه با فرانک و لوئیس بسیار تاثیرگذار هستند، این یک بیانیه است.

شما همیشه خشونت و چاقو و همه اینها را در سریال های زندان دارید." سایه های 7 اکتبر و پیامدهای عاطفی و اجتماعی بسیار انسانی آن. ساباگ معتقد است: "در فیلم شفا را احساس می کنید." این جدایی ناپذیر از طرح داستان است. خط داستانی از برنامه واقعی کت های طلایی در کلونی مردان کالیفرنیا در سن لوئیس اوبیسپو برای بازیگری طولانی مدت آموزش دیده اند. زندانیانی که از زوال عقل رنج می برند. در فیلم خشونت بی دلیل وجود ندارد و ولپ به طرز ماهرانه ای از ملودرام دور می شود.

این تنها می تواند از یک دست حساس روی چرخ کارگردانی ناشی شود، که در این مورد، اتفاقا متعلق به یک زن است. درام فرانسوی La Maison des Femmes یکی دیگر از درام های زنانه است که باید ریسمان تماشاگران جشنواره را جلب کند و حتی لبخند گاه به گاه را بر لبان آنها بیاورد. این فیلم به کارگردانی ملیسا گوده، داستان یک مرکز بهداشتی و حمایتی را روایت می کند. باز هم، گوده می‌توانست به آسانی از ترس و اشک‌آلود بودن غافل شود.

موضوع وجودی واضح برای بیان احساسات شدید ساخته شده است. با این حال، همه بازیگران بازی های متقاعدکننده ای ارائه می دهند، و گوده موفق می شود بینندگان خود را تا انتها، خوش بینانه و در عین حال غیر فرمولیک، نزدیک نگه دارد. همانطور که فاکس به آرامی و با سرسختی داستان واقعی زندگی مادر فقیدش - تامار - را آشکار می کند. تنها سال ها پس از مرگ تامار بود که فاکس موفق شد دخترش را به دست آورد.

در جاده، کمک‌های مالی و سایر کمک‌های مالی را با هم به مقدار کافی جمع می‌کند، و برای ملاقات با دوستان سابق تامار، هم‌زندانیان در اردوگاه کار اجباری در لهستان به راه می‌افتد. این مستند آخرین سفر اکتشافی است در حالی که فاکس هر کوچه‌ای از حقایق ملموس سرد را تعقیب می‌کند و/یا زنان را به وضوح بازگو می‌کند. سرنوشت تامار در طول هولوکاست، و برخی از آنها در دوران نسبتا کوتاه و در عین حال بسیار مهم او در فلسطین پیش از دولت و دولت جوان اسرائیل.

کارگردانی. "این یک آرزوی فوری بود. مثل این بود که چگونه می توانم خودم را بشناسم اگر نمی دانم از کجا آمده ام؟ انگار ممکن است به دروغ زندگی کنم. آیا من زندگی می کنم؟ من کی هستم؟" اگر او به دنبال بازیگرانی بود که می توانستند در یک فیلم داستانی کار کنند، فاکس نمی توانست امیدوار بود به شخصیتی بهتر یا جذاب تر از آن شخصیت فیلمی که در عین حال مستند مردم است. طراحی فوق‌العاده‌ای، همانطور که فاکس بخش‌هایی از انیمیشن را بین برخوردهای واقعی و مکان‌های فتوژنیک می‌دوزد، و در حین باز شدن خط داستان، جریانی یکپارچه ایجاد می‌کند. احساسات بسیار زیادی وجود دارد.

ویژگی‌ها، حساسیت‌ها و ویژگی‌ها در کار 88 دقیقه‌ای، در حالی که دوستان سابق و بازماندگان تامار، مهره‌ها و پیچ‌های تکان‌دهنده پشت جدول زمانی باورنکردنی او را می‌چرخانند، در میان آسیب‌ها، انعطاف‌پذیری، درد و پیروزی نهایی پر پیچ و خم می‌شوند. حتی تکه‌هایی از شوخ طبعی‌تر، و به طور کلی لبخندی تیره برای شما وجود دارد. خنده. فاکس می‌گوید: «طنز مرهمی برای ظلم و تروما است.» این احساس می‌کند که بخشی از تاریخ ما و توانایی ما برای گذر از هر چیزی و هر چیزی که به سمت ما پرتاب می‌شود، این است.

کمیک را بخوانید ما سختی ها را می دانیم و می دانیم که یکی از بهترین مکانیسم های دفاعی این است که درباره آن بخندیم و ادامه دهیم.» شواهد رایجی برای این ادعا وجود دارد. «فقط نگاه کنید که مل بروکس [کارگردان، تهیه کننده، نویسنده و بازیگر 100 ساله یهودی آمریکایی اکنون] در [فیلم طنز تاریک 1967] تهیه کنندگان و بسیاری از فیلم هایش چقدر مؤثر بوده است. او می‌دانست که طنز نقش بسزایی در روشن کردن بی‌عدالتی و آسیب‌های روحی دارد.

همچنین به ما کمک می‌کند به شیوه‌ای درست به آن نگاه کنیم.» پیام‌های گسترده‌تری در «مادر زیرزمینی من» وجود دارد که به اردوگاه‌های نازی تماما زنانه و نحوه رفتار بد این کشور در آن زمان با بازماندگان هولوکاست مربوط می‌شود. به نظر نمی‌رسد که هیچ یک از این دو موضوع توجه مستندسازان یا مورخان را به خود جلب نکرده باشد. شاید کار فاکس در حدود 15 سال به کمک آن بود. پیشرفت صنعت محلی و اگر به تحولات صنعت فیلم محلی طی چند دهه گذشته توجه نکرده اید، باید بدانید که سینمای اسرائیل با جهش و جهش ظاهر شده است.

با این حال، جشنواره با فیلمی از کلیل کوش به نام چیزهای وحشی آغاز می شود. پس از مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاهی که در طول یک دهه گذشته ساخته است، اولین تلاش کامل کویش به مسائل هویت، روابط و ارزش‌های اجتماعی می‌پردازد. هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، کارگردان سینما، و فعال اجتماعی، هانا آزولای حصفری موفق به دریافت دستاوردهای شایسته‌ای در طول عمرش شد، از جمله آثار او در جشنواره فهرست.آلیس.

آخرین مکالمات یکی از موارد چشم نواز در بخش مستند برنامه پنج روزه است. این فیلم داستان زندگی و زندگی پروفسور آلیس شالوی الاصل آلمانی الاصل بریتانیایی را روایت می کند که خیلی زود پس از ایجاد دولت علیه را ساخت. او یک مربی و محرک خستگی ناپذیر و تکان دهنده در پشت حوزه نوپای سیاسی، فمینیستی معترض و معترض در اینجا بود. تمام تلاشش را کرد تا مطمئن شود تا حد امکان زنان جوان، در تمام ادیان و قومیت‌ها، تحصیلات خوبی کسب کنند. این فیلم، ساخته نوریت یاکوبز ینون، پرتره‌ای صمیمی از شال را ارائه می‌کند.

وی در آخرین سال زندگی طولانی و پربارش، در حالی که بر 96 سال زندگی خود بر سرزمین زمین حکومت می کند، پیروزی ها و شکست ها، دستاوردها و پشیمانی هایش را به یاد می آورد. یاکوبز ینون در این نمایش شرکت خواهد کرد. چندین مسابقه در ردیف جشنواره قرار دارند، از جمله فیلم های کوتاه مستقل، فیلم های دانشجویی، و کارگردانان جوان برای فیلمسازان نوپای دانش آموز دبیرستانی. اولی شامل میکوه جذاب تال کوشنر است که نگاهی اجمالی به پشت صحنه مسائلی که زنان مذهبی با آن ها در ارتباط با عشق، صمیمیت، رابطه مادری، همه چیز، عشق و علاقه ما هستند، می دهد. مصائب اینجا در قرن

در حوزه‌های امنیتی-سیاسی و فردی، متاسفانه هیچ کمبودی در مواد خام موضوعی برای تأمین پروژه‌های اکتشافی وجود ندارد. مستندهای موجود در مجموعه جشنواره به درستی نگاهی همهجانبه و اغلب کاملا شخصی به مشکلات زندگی چالش برانگیز ارائه می دهند. سینماتک اورشلیم مرکز سنتی جشنواره است، اما نمایش ها و رویدادهایی برنامه ریزی شده در مکان هایی در سراسر شهر، از جمله در پناهگاه های زنان، Mazkeka، موسسه وان لیر، و در کمال تعجب، محله های کارگاهی، محله های آموزشی، محله های کارگاهی، و جلسات ویدئویی در محل است. به عنوان تعداد زیادی اسلات رایگان در طول پنج روز

علی‌رغم موضوع سنگین بسیاری از فیلم‌ها، ساباگ از شرکت‌کنندگان جشنواره فیلم زنان اورشلیم انتظار دارد که با روحیه‌ای پرنشاط و امیدوار از جشنواره خارج شوند. "در سال‌های اخیر، ما تلاش کرده‌ایم فیلم‌هایی بیاوریم که زیاد چالش‌برانگیز نیستند. رویکرد ما این است که باید به مردم حقایق دلگرم‌کننده‌تری را ارائه کنیم. اطلاعات بیشتر: www.jwff.co.il