پیش نویس را اجرا کنید، اما بچه های حریدی را به خاطر امتناع پدرانشان از خدمت تنبیه نکنید - نظر

"اگر آنها خدمت نمی کنند، نباید یک مثقال دریافت کنند." این خط به یکی از عناصر اصلی احکام دیوان عالی دادگستری، نظرات دادستان کل، سخنرانی های کنست و گروه های واتس اپ تبدیل شده است. دیگر سخنوری نیست. از آنجایی که دادگاه عالی در ژوئن 2024 حکم داد که هیچ مبنای قانونی برای معافیت دانش آموزان یشیوا از این پیش نویس وجود ندارد، تحریم ها تنها افزایش یافته است. یشیواها بودجه خود را برای دانشجویان در سن سربازی از دست می دهند، و معیارهای وزارت کار اکنون یارانه را به هر خانواده ای که پدرش به عنوان فراری سرباز طبقه بندی می شود، حتی اگر شاغل باشد، ممنوع می کند.

پیش نویس لوایح فراتر می رود: مزایای بیمه ملی، برنامه های مسکن، تخفیف مالیات بر دارایی، گواهینامه رانندگی، و سفر به خارج از کشور. این پیشنهاد این است که اگر پدر حریدی (فوق ارتدوکس) به فرزندانش خدمت کند، اگر او خدمت نکند، بدون تعارف، کمک خواهد کرد. حل و فصل آن با کنترل اینکه چه کسی می خورد اصلا بحث نیست.

این یک تاکتیک است و یک تاریخچه دارد. لنین در ماه مه 1918 «آن که کار نمی‌کند، نه بخورد» را به عنوان یک اصل دولتی معرفی کرد و در نامه‌ای درباره تصرف غلات آن را «اصل ریشه‌ای سوسیالیسم» نامید. در عرض چند ماه، پتروگراد (سن پترزبورگ کنونی) نان را به کلاس جیره بندی می کرد. استالین این شعار را در قانون اساسی 1936 خود نوشت. قانون اساسی 1975 مائو نیز آن را تصویب کرد. هر کدام حرکت یکسانی را انجام می‌دهند: دولت تصمیم می‌گیرد که چه چیزی به عنوان کار به حساب می‌آید، سپس به کسانی که رعایت می‌کنند غذا می‌دهد.

تروتسکی دید که این به کجا منتهی می شود: جایی که دولت تنها کارفرما است، این اصل به این صورت می شود: «کسی که اطاعت نمی کند نباید بخورد.» این شعار قبلا در مورد یهودیان استفاده شده بود. قانون اساسی 1918 شوروی، روحانیت را از حق رای محروم کرد و لیشنسی را ایجاد کرد. خاخام ها، ذبح کنندگان کوشر، و خوانندگان به عنوان غیرکارگر به حساب می آمدند. از سال 1929 آنها از دریافت کارت های جیره بندی محروم شدند، از مسکن دولتی اخراج شدند، و فرزندانشان از ورود به دانشگاه ها محروم شدند. یوسکتسیا چدرها (مدرسه ها) و یشیواها را دقیقا به این دلیل که اکنون در اورشلیم شنیده می شود، تعطیل کردند: اینکه مردانی که می نشینند و یاد می گیرند چیزی تولید نمی کنند. نازی ها از sa پیروی کردند.

مسیر من، محروم کردن یهودیان از حرفه، تحصیل فرزندان و رفاه عمومی قبل از رسیدن به هر چیز بدتر. هر بند از استدلال اکنون به زبان عبری توسط افرادی گفته می شود که از شنیدن اصل روسی آن وحشت می کنند. یک دموکراسی قوانین خود را بر روی افراد اجرا می کند. نان را به جوامع جیره بندی نمی کند. اگر کنست پیش‌نویس قانونی را تصویب کند، ایالت می‌تواند هر فردی را که امتناع می‌کند احضار، محاکمه، جریمه یا زندانی کند، مانند هر فراری سکولار. تحریم ها علیه خود فراری - جریمه، گواهینامه، گذرنامه اش - ابزار عادی قانون هستند.

اما دولت ممکن است کودکان را مجبور به پاسخگویی به جای پدران خود نکند. یک کودک سه ساله در بنی براک از پیش نویس طفره نرفت. قطع یارانه مهدکودک او هیچ کس را جذب نمی کند. او را مجازات می کند تحریمی که بر کودک اعمال می‌شود تا زمانی که پدرش از آن پیروی نمی‌کند، از خوردن ناهار کودک خودداری می‌شود. اسرائیل باید در تاکتیک‌های خود با پیش‌نویس قانون یهودی که از شرطی کردن غذا امتناع می‌کند، تجدید نظر کند.

تلمود (باوا باترا 9a) و شولچان آروخ (یوره دئه 251:10) حکم می‌کنند که کسی که غذا می‌خواهد فورا و بدون تحقیق سیر می‌شود. الگوی تورات از شهروندی که نمی‌جنگد، انگل نیست، بلکه لوی است که رامبام (هیلچوت شمیتا در مقابل یوول، بخش 13) او را چنین توصیف کرده است: ملت، "ایستاده باز" برای هر کسی که روح او را به حرکت در می آورد. واژگان "انگل" یهودی نیست.

ما آن را وام گرفتیم. دولت های رفاه مزایا را بر اساس نیاز و درآمد شرط می کنند. روش شوروی آنها را مشروط به اطاعت و اطاعت پدر برای غذای فرزندش می کرد. قانون مهدکودک، که حتی زمانی که پدر کار می‌کند، اعمال می‌شود، نشان می‌دهد که اسرائیل چه می‌کند. اسرائیل همچنین باید در نظر بگیرد که اهرم را روی چه کسی می‌کشد. حدود 1.4 میلیون حریدیم، با نرخ زاد و ولد نزدیک به شش و نیم، و یک چهارم دانش‌آموزان کلاس اول یهودی - بر اساس پیش‌بینی‌های CBS، یک سوم یهودیان اسرائیل در یک نسل هستند. فشار دادن یک دهم مصرف کنندگان کشور یک سیاست نیست بلکه یک رکود است.

و آنها نگهبانان چیزی هستند که یهودیان را در طول دو هزار سال تبعید به این سرزمین نگه داشت. آنها نیز حاضر به جنگ نیستند: سربازان هاشمعیم در غزه جنگیده و سقوط کرده اند، نه به این دلیل که مهدکودک فرزندانشان تهدید شده است، بلکه به این دلیل که دولت چارچوبی ساخته است که کشروت، نماز و خاخام های آنها را دست نخورده نگه داشته است. اسرائیل می تواند هاشمعیم یا جیره بندی را داشته باشد. نمی تواند هر دو را داشته باشد. اجبار یکپارچه نمی شود. متلاشی می شود. گولاگ استالین، جایی که جیره ها بر اساس خروجی درجه بندی می شدند، باید مطابقت کامل را ایجاد می کرد.

سولژنیتسین برعکس را ثبت می‌کند: اردوگاه‌های ویژه همبستگی ایجاد کردند که در اعتصابات و شورش‌ها شکل گرفت و در قیام 40 روزه کنگیر به اوج خود رسید. تحریمی که روی میز آشپزخانه احساس می‌شود خانواده‌ها را به جامعه‌شان پیوند می‌دهد. هر مهدکودکی از دست رفته مدرکی برای کسانی می‌شود که دولت را دشمن تورات می‌خوانند، و مرد جوانی که ممکن است به خدمت سربازی رفته باشد، اکنون باید این کار را به عنوان فرار از همسایگان محاصره شده‌اش انجام دهد.

تلمود (سوتا 47 الف) تعلیم می دهد که دست چپ رانده می شود در حالی که دست راست نزدیک می شود. ادغام با ارزش بخشیدن به عضویت موفق می شود: واحدهایی مانند هاشمعیم که سربازانشان به همان اندازه که وارد می شوند خارج می شوند. احترام به کسانی که با پشتکار یاد می گیرند؛ آهنگ های حرفه ای که به بیت میدراش احترام می گذارند. و زبان عمومی که تورات را به عنوان یک گنج مشترک به جای یک بدهی تلقی می کند. دادگاه عالی هرگز حق حریدیم برای خدمت در چنین واحدی را تایید نکرده است. اگر این کار را نکند، فراخوانش برای ادغام صادقانه نیست. این تلاشی برای ریشه کن کردن ارزش های هاردی است.

از خود بیگانگی رادیکال تولید می کند. تعلق شهروندان را به وجود می آورد. "راه های او راه های خوشایند است." یک دولت یهودی که عابدترین شهروندان خود را در کنار خود می‌خواهد، باید ابتدا این راه‌ها را امتحان کند. نویسنده وکیل در اورشلیم و مدیر دفتر حقوقی دیوید پیج است، یک شرکت حقوقی با خدمات کامل با تأکید بر املاک، وصیت‌نامه، امانت و املاک. او حقوق را در دانشگاه عبری در دانشکده حقوق تدریس کرده است و پس از یک دوره کارآموزی قضایی و یک سال در بزرگترین شرکت حقوقی واشنگتن دی سی، تحصیل کرده است.

او همچنین عضو کولل R'Daniel Belsky و نویسنده Rav Gustman در Rosh Yeshiva که آخرین دایان ویلنا بود و خالق پادکست The Kings of Israel است.