چرا باید به یک گروه کر بپیوندید

-دنیس نوویکوف-گتی ایماژ

سال گذشته، نتوانستم از این احساس که چیزی درست نیست خلاص شوم. زندگی‌ام خوب بود - شگفت‌انگیز، حتی یکنواخت- و با این حال، احساسات تلخ اضطراب، قطع ارتباط و ترس مبهم مرا آزار می‌داد.

جدا از ماشین سواری یا دوش گرفتن گاه به گاه، زیاد آواز نخواندم. اما از روی هوس، به یک گروه کر جامعه سکولار پیوستم بدون اینکه بدانم چگونه موسیقی بخوانم یا هیچ توقعی واقعی داشته باشم فراتر از اینکه بخواهم زیر بهانه گمنامی آواز بخوانم.

تمرین لیگ کر که به‌عنوان «نوشیدنی‌هایی با مشکل آواز خواندن» نامیده می‌شد و مهم‌تر از آن، بدون نیاز به تست‌های آزمایشی، با یک ساعت شادی شروع شد و قبل از شروع به تمرین‌های سبک‌دلانه. همانطور که به آرامی کلمات یک سرود قدیمی آپالاچی را می خواندم: "آیا من برای مردن به دنیا آمده ام؟" با بیش از 100 صدای دیگر، ایستاده در میان دریایی از مردم با عقاید و پیشینه‌های مختلف، چیزی غیرمنتظره و جدید را برایم احساس کردم - اما مردم آن را برای هزاران سال تجربه کرده‌اند.

مردم از ابتدا با هم آواز می خواندند. انسان های اولیه از سرودهای موزون هماهنگ برای شکار و معاشرت استفاده می کردند. داستان سرایی شفاهی اغلب از طریق آواز ارائه می‌شد، خواه از طریق گروه کر یونانی، آهنگ‌های کاری یا عبادتگاه‌های دریایی. اما این سنت دیرینه آواز همگانی طی قرن گذشته با ظهور رادیو، تلویزیون و ضبط‌های موسیقی باعث تشویق مصرف منفعل و اغلب فردی از موسیقی شد، کاهش شدیدی را تجربه کرد. به غیر از محیط‌های مذهبی یا کنسرت‌ها، بسیاری از آمریکایی‌ها فقط آواز گروهی را به‌طور مختصر و پراکنده تجربه می‌کنند. شاید در حین خواندن "تولدت مبارک"

و با این حال، در این لحظه پرتنش که همه از نظر سیاسی دو قطبی، تنها، سرخورده و بیزار هستند، گروه های کر نسل جدیدی از خوانندگان را جذب می کنند. ویدیوهای ویروسی از گروه های کر یک روزه فراوان است که در آن انبوهی از غریبه ها در انبارها جمع می شوند و با شادی ناتاشا بدینگفیلد یا تریسی چپمن را می خوانند. افراد مبتلا به زوال عقل از آواز خواندن با هم لذت می برند زیرا حافظه موسیقایی آنها از توانایی صحبت کردنشان بیشتر است. افراد بی‌خانمان در سن دیگو یک گروه کر تشکیل داده‌اند و جامعه ایجاد کرده‌اند.

چرا رفاقت گروه کر؟ یک دلیل: آواز خواندن با هم یک فعالیت کم هزینه و فراگیر است. به علاوه، مطالعات اخیر نشان می دهد که آواز خواندن با دیگران به تقویت انسجام اجتماعی کمک می کند، و همچنین فواید فیزیکی متعددی از کاهش فشار خون و سطح کورتیزول تا تقویت سلامت ریه را به همراه دارد. آواز گروهی در حال افزایش است و نمی‌توانست در زمان بهتری بیاید.

دکتر فرانک روسو، پروفسور روانشناسی در دانشگاه متروپولیتن تورنتو، که علم پشت سر آنچه را که از لحاظ جسمی، ذهنی و حس ارتباط ما هنگام آواز خواندن با هم اتفاق می افتد مطالعه می کند، به عنوان نمونه به جام جهانی اخیر اشاره کرد.

او می‌گوید: «هزاران نفری که ممکن است هرگز ملاقات نکرده باشند، صداها، حرکات و توجه خود را حول یک هویت مشترک هماهنگ می‌کنند. برای چند دقیقه، آنها تقریبا مانند یک واحد اجتماعی هماهنگ رفتار می‌کنند. "مردم آواز می خوانند زیرا احساس می کنند با هم متحد هستند، اما عمل آواز خواندن ممکن است باعث شود آنها احساس اتحاد بیشتری کنند."

این پدیده در خارج از ورزشگاه، در مجالس مذهبی، شب نشینی و اعتراضات نیز رخ می دهد. در اوایل سال جاری، در اوج خشونت ICE در مینه سوتا، کلیپ های پرطرفداری از پیوستن ساکنان به آهنگ های اعتراضی منتشر شد. از جمله آنها سارینا پارتریج بود.

یکی از بنیانگذاران Twin Cities Resistance Singers، مسیر موسیقی پارتریج زمانی آغاز شد که او معلم مدرسه ابتدایی بود و متوجه شد که اگر کلاس‌هایش را بخواند، «آنها را از یک گروه بچه عصبی به یک جامعه تبدیل می‌کند».

در نتیجه، پارتریج شروع به مطالعه آواز مقاومت در سراسر جهان در مکان‌هایی مانند آفریقای جنوبی و کشور باسک اسپانیا کرد و به ایجاد یک ابزار ملی برای کنش‌های عمومی با محوریت آواز کمک کرد.

زمانی که رنه گود توسط ICE کشته شد، آن جعبه ابزار مورد استفاده قرار گرفت. پارتریج می گوید: «مشخص نبود که چگونه اقدامات بزرگ را سازماندهی کنیم، زیرا مردم واقعا می ترسیدند. "اما گروه بزرگی از مردم که آواز می خوانند بسیار ایمن تر است. این به مردم کمک می کند احساس امنیت کنند، و من مشاهده کرده ام که آواز خواندن به معنای واقعی کلمه خلع سلاح است."

او به یاد می آورد که با انبوهی از خواننده ها در خیابان های سرد قدم می زد. مردمی که با ترس در خانه های خود پنهان شده بودند برای شنیدن به ایوان آنها آمدند، حتی برخی لبخند زدند. یک نفر یک توله سگ خانگی را کنار پنجره خود نگه داشت و لحظه ای بسیار مورد نیاز از شادی و ارتباط انسانی را ایجاد کرد.

مطمئنا، آواز گروهی برای مدت طولانی ابزار مقاومت موفقی بوده است، از تظاهرات علیه آپارتاید در کیپ تاون، آفریقای جنوبی، تا راهپیمایی های حقوق مدنی در سلما، آلاباما. به عنوان مثال، در سال 1989، لیتوانی، لتونی و استونی به سرنگونی اشغال شوروی کمک کردند، پس از اینکه 2 میلیون شهروند آنها دست به دست هم دادند تا زنجیره انسانی تقریبا 430 مایلی را ایجاد کنند که هر سه کشور را در بر می گیرد. آنها 15 دقیقه با هم آواز خواندند.

روسو توضیح می دهد: "آشفتگی سیاسی می تواند باعث عدم اطمینان، استرس، انزوا و این احساس شود که نیروهای اطراف ما بسیار بزرگتر از ما هستند. آواز خواندن این نیروها را ناپدید نمی کند." اما با هم آواز خواندن می‌تواند نحوه تجربه مردم از خود را در رابطه با آنها تغییر دهد.»

دقیقا به همین دلیل است که افراد بیشتری باید عضویت در گروه کر را در نظر بگیرند. گزارش شادی جهانی 2025، ایالات متحده را با پایین ترین امتیاز خود در تاریخ، با استناد به هزینه زندگی و عدم اطمینان سیاسی، رتبه بندی کرد. بیش از نیمی از جوانان آمریکایی با اضطراب آب و هوا دست و پنجه نرم می کنند. نظرسنجی Pew Research نشان داد که 69 درصد از آمریکایی ها از وضعیت کشور خود ناراضی هستند.

من این نارضایتی را درک می کنم. جهان می تواند به طور غیرقابل انکاری تیره و تار باشد، بدون اینکه آرامشی در چشم باشد.

اما ماه گذشته، در یک غروب غرق‌آلود در دنور، در حالی که دود کوه‌های راکی ​​را پوشانده بود، همراه با گروه کر محبوبم در یک الکس لج انباشته شدم. من یک نوشیدنی خنک خوردم و با افرادی که در سال گذشته با آنها آشنا شده بودم خندیدم. با همراهی یک گروه موسیقی محلی، چهار آهنگ از دهه 90 را فقط برای سرگرمی خواندیم.

هنوز اضطراب را مثل روسری خفه‌کننده دور گردنم می‌بستم. من هنوز نمی دانستم چگونه موسیقی بخوانم و اغلب نت های اشتباه می خواندم. پیراهنم از عرق خیس شده بود. اما همانطور که با کمربند پل «کریپ» توسط Radiohead را با صدای بلندی که می‌توانستم می‌بستم، صدای غاز به بازوهایم می‌خورد. صدایم را شنیدم که قدرت آن با قدرت هر صدای دیگری در پشت سرم تقویت شده بود و احساس تعلق کردم.

با هم آواز خواندن یک روش تجسم یافته و تجربی برای درک این موضوع است که هیچ چیز را نباید به تنهایی تحمل کرد. و در آن لحظه، با خوشحالی در مقابل افرادی که دیگر غریبه نبودند، اما دوستان جدید مورد علاقه خود بودند، همه چیز خوب بود.

تسکین نه تنها در چشم بود بلکه در صدا بود.