چرا بسیاری از میخانه های بریتانیا در حال تعطیل شدن هستند؟

نوشته دیوید بیلی، دیتر فرانتس کوگلر، فیل تاملینسون، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

میخانه های بریتانیا با سرعت نگران کننده ای در حال ناپدید شدن هستند. سال گذشته، هر هفته حدود هشت مورد تعطیل بودند.

و این فقط به این دلیل نیست که مردم کمتر الکل می نوشند. این بحران ناشی از صرفه اقتصادی اداره یک میخانه بوده است.

آخرین تحقیقات ما نشان می‌دهد که میخانه‌های بریتانیا از افزایش هزینه‌ها، بدهی‌های بزرگ و تغییر اولویت‌های شرکت‌های بزرگ میخانه‌دار رنج می‌برند.

البته بازار تغییر می کند. جوانان کمتر مشروب می نوشند، معاشرت آنلاین گسترش یافته است و سوپرمارکت ها می توانند الکل را با قیمت هایی بفروشند که میخانه ها نمی توانند به آن امیدوار باشند.

اما خیلی آسان است که بسیاری از تعطیلی میخانه ها را به عنوان پیامد اجتناب ناپذیر تغییر ذائقه نادیده بگیریم. انجام این کار به معنای نادیده گرفتن انتخاب های سیاسی و ساختارهای مالی است که اوضاع را بدتر می کند.

به عنوان مثال، ما متوجه شدیم که یکی از بزرگترین مشکلات، ظهور شرکت های بزرگ میخانه (معروف به "pubcos") از دهه 1990 بوده است.

این شرکت ها از یک مدل کسب و کار استفاده کردند که در آن مالکیت میخانه ها به طور فزاینده ای از دم کردن آبجو جدا می شد. املاک بزرگ با استفاده از وام‌گیری قابل توجه جمع‌آوری شدند و ساختمان‌ها و جریان‌های نقدی آتی آن‌ها زیربنای بدهی‌ها بودند.

این مدل زمانی جذاب به نظر می رسید که نرخ بهره پایین بود و ارزش ملک در حال افزایش بود. اما زمانی که هزینه های وام افزایش یافت، قبوض انرژی افزایش یافت و مشتریان پول کمتری برای خرج کردن داشتند، بسیار شکننده تر شد.

در آن شرایط، فشار برای پرداخت بدهی می تواند بر بقای یک میخانه اولویت داشته باشد.

مشکل این نیست که هر شرکت بزرگ میخانه بد اداره می شود، یا اینکه بدهی ذاتا اشتباه است. مشکل این است که یک مدل مالی که حول پرتفوی دارایی و بدهی ساخته شده است، می تواند انگیزه هایی ایجاد کند که با منافع مستاجرین و جوامع در تضاد است.

این بدان معناست که یک میخانه می تواند بیشتر از زنده بودن ارزش داشته باشد.

مکان و زمین ممکن است به عنوان مثال فرصت سودآوری برای ساخت خانه به توسعه دهندگان ارائه دهد. بنابراین، مالک انگیزه مالی برای فروش دارد، حتی در جایی که کسب و کار ممکن است دوام داشته باشد.

اما قیمت بازار یک ساختمان ارزش آن را برای جامعه جلب نمی کند.

و در جایی که توسعه‌دهنده فرصت مسکن را می‌بیند، ساکنان محلی ممکن است به سادگی شاهد از دست دادن آخرین محل ملاقات خود باشند. هنگامی که آن میخانه به آپارتمان تبدیل شد، دارایی اجتماعی از بین می رود. هیچ مقدار از سخنرانی های نوستالژیک در مورد فرهنگ میخانه های بریتانیا آن را باز نمی گرداند.

این به این دلیل است که میخانه ها صرفا مشاغلی نیستند که پیت می فروشند. آنها بخشی از زیرساخت های اجتماعی هستند که جوامع را کنار هم نگه می دارد. وقتی آخرین میخانه در یک روستا بسته می شود، ساکنان بسیار بیشتر از مکان دیگری برای نوشیدن ضرر می کنند. آنها مکانی را برای ملاقات، گفتگو، دوست یابی، حمایت از اهداف محلی و احساس عضوی از یک جامعه از دست می دهند.

میخانه چیزی است که دانشمندان علوم اجتماعی آن را "محل سوم" می نامند: جایی فراتر از خانه و محل کار که در آن افراد با شرایط نسبتا مساوی ملاقات می کنند. می‌تواند میزبان یک تیم دارت، یک جمع‌آوری کمک خیریه، یک جلسه باشگاه کتاب یا صرفا یک فرد معمولی باشد که برای گپ وارد می‌شود.

برای افرادی که تنها زندگی می کنند، ساکنان مسن تر و کسانی که در معرض خطر انزوا هستند، این تعامل معمولی می تواند بسیار مهم باشد. یک میخانه همچنین می تواند به عنوان یک فضای گرم در زمستان عمل کند یا پایگاهی برای فعالیت های اجتماعی باشد.

این مزایا به ندرت در ترازنامه یک شرکت ظاهر می شوند، اما واقعی هستند.

در اینجا تناقض اصلی سیاست نهفته است. دولت‌ها معمولا میخانه‌ها را به‌عنوان مراکز اجتماعی، مشارکت‌کنندگان در گردشگری و لنگر خیابان‌های اصلی جشن می‌گیرند. با این حال، مالیات و سیستم نظارتی اغلب آنها را به عنوان منابع درآمدی مناسب از الکل و اموال تجاری غیر منقول در نظر می گیرد.

نرخ کسب و کار مشکل خاصی بوده است. آخرین بودجه آستانه نرخ کسب و کارهای کوچک را افزایش داد و به میخانه ها آرامش بخشید. اما آنها همچنان با هزینه های ثابت قابل توجهی روبرو هستند، صرف نظر از اینکه کسب و کارشان چقدر خوب کار می کنند.

افزایش دستمزدها، هزینه‌های بیمه ملی، صورت‌حساب‌های انرژی و مالیات غیر مستقیم الکل فشار بیشتری را وارد می‌کنند. در همین حال، سوپرمارکت ها می توانند الکل را ارزان بفروشند و بیشتر کسب و کار خود را به صورت آنلاین یا به شبکه های توزیع بزرگ منتقل کنند. نتیجه یک زمین بازی است که دور از سطح است.

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که میخانه ها نباید یارانه عمومی نامحدود دریافت کنند. همچنین نباید هر میخانه ای که در حال مبارزه است صرف نظر از اینکه مشتری دارد یا آینده مناسبی حفظ شود. اما دولت باید بین یک کسب و کار غیرقابل دوام و یک دارایی ارزشمند جامعه که توسط ساختار هزینه ناعادلانه یا فروش ملکی سوداگرانه تضعیف می شود، تمایز قائل شود.

میخانه های بریتانیا فقط تجارت نیستند. آنها بخشی از زیرساخت های اجتماعی کشور هستند. زمان آن فرا رسیده است که با آنها به این شکل رفتار شود، قبل از اینکه تعداد بیشتری برای آخرین بار آخرین تماس را برقرار کنند.

دیوید بیلی و همکاران، آخرین سفارشات؟ بسته شدن میخانه، سیاست و آینده خانه عمومی در بریتانیا، علوم اجتماعی معاصر (2026). DOI: 10.1080/21582041.2026.2744314

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.