چرا جناح راست به سرخپوستان آمریکایی روی آورد

ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری خواه برای فرمانداری اوهایو، در یک رویداد تبلیغاتی در واندالیا، اوهایو، در 3 اکتبر 2026. | جسیکا فلپس/ بلومبرگ از طریق گتی ایماژ

در اوایل اکتبر، ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری خواه برای فرمانداری اوهایو، به دنبال یک حرکت کلاسیک "سیاستمدار روی بیخ" رفت: او یک بچه را برداشت. یا حداقل سعی کرد. راماسوامی کمی پسر را زیر و رو کرد و کلیپی تهیه کرد که به سرعت در شبکه های اجتماعی پخش شد.

روز بعد، راماسوامی تصویری از خود در حالی که پسرش در آغوش دارد در شبکه های اجتماعی منتشر کرد. این یک تلافی زیبا بود. اما بسیاری از پاسخ‌ها زشت بودند - حملات نژادپرستانه علیه راماسوامی که برگرفته از کلیشه‌های ضد هندی بود.

این آخرین نمونه از تغییر گسترده تر در سمت راست بود، جایی که سرخپوستان آمریکایی و مهاجران هندی به هدف آشکار خشم محافظه کاران آنلاین تبدیل شده اند.

زید جیلانی، روزنامه‌نگار مستقل به تودی، نوئل کینگ، مجری برنامه توضیح داد: «افرادی که کلیشه‌های منفی درباره سرخپوستان در ذهن داشتند، می‌گفتند: «هی، ببین، این پسر حتی نمی‌تواند بچه‌ای را بلند کند... او حتی نمی‌تواند مانند یک مرد معمولی خانواده آمریکایی رفتار کند».

جیلانی که اخیرا در مورد افزایش نژادپرستی ضد هندی برای Vox نوشت، به پادکست پیوست تا در مورد اینکه چگونه تعصب را ریشه در حسادت موقعیت می‌داند، چگونه سرخپوستان آمریکایی و مهاجران هندی واکنش نشان می‌دهند و چشم‌انداز شگفت‌انگیز امیدوارکننده‌اش برای آینده.

در زیر گزیده ای از گفتگوی آنها را مشاهده می کنید که برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. موارد بسیار بیشتری در پادکست کامل وجود دارد، بنابراین هر جا که پادکست دریافت می‌کنید، به Today, Explained گوش دهید، از جمله پادکست‌های اپل، پاندورا و اسپاتیفای.

نژادپرستی آمریکایی بسیار جالب است، همیشه بوده است. و یک نوع وجود دارد که می گوید، مهاجران کثیف هستند، آنها به اینجا می آیند، آنها بی سواد هستند، آنها از دولت خارج می شوند، آنها منابع ما را می گیرند.

کلیشه مهاجران هندی به آمریکا و سرخپوستان آمریکایی افرادی هستند که به کالج می روند، افرادی که اغلب مدارک تحصیلی عالی دارند، افرادی که اغلب در محله های خوب زندگی می کنند، پول خوبی به دست می آورند، افرادی با ارزش خانوادگی هستند.

فکر می‌کنید چرا این ارزش‌ها که به نظر می‌رسد با خواسته‌های جمهوری‌خواهان مطابقت دارند، این روزها اینقدر برای مردم تحریک می‌شوند؟ آیا فقط بله، اما آنها قهوه ای هستند؟

من فکر می کنم این جزء آن است. من با یکی از مدافعان سرخپوست آمریکایی صحبت کردم که به من گفت که سرخپوستان و جنوب آسیا به طور کلی اقلیت های قابل مشاهده هستند، درست است؟ اگر به اقلیت های دیگری فکر می کنید که بسیار موفق هستند، همیشه اینطور نیست.

به عنوان مثال، من فکر می کنم که یهودیان آمریکایی از اواخر قرن بیستم به عنوان یک گروه اقلیت موفق شناخته شده اند، اما لزوما چندان قابل مشاهده نیستند. شما همیشه نمی توانید کسی را شناسایی کنید. اگر [نامزد کمیساریای راه آهن تگزاس] بو فرنچ دسته ای از سفیدپوستان را در استادیوم با لانگ هورن ها ببیند، مطمئن نیستم که او انتخاب کند که چه کسی پروتستان است، چه کسی کاتولیک، چه کسی یهودی است. اما با سرخپوستان آمریکایی، آنها بسیار قابل مشاهده هستند.

همانطور که گفته شد، من فکر می کنم باید به این فکر کنید که سرخپوستان آمریکایی در کجای جامعه قرار دارند و احساساتی که می تواند در بین دیگران ایجاد کند. برای مثال، اگر به سیلیکون ولی، شرکت‌های بزرگ فناوری، مایکروسافت، گوگل نگاه کنید – رئیس بخش Xbox [مایکروسافت] اکنون یک زن هندی آمریکایی است.

شما گروهی از مردم دارید که فکر می‌کنم از بسیاری جهات یک اقلیت بسیار خرد هستند - ما در مورد 1 تا 2 درصد از ایالات متحده صحبت می‌کنیم - به وضوح در موقعیت‌های زیادی قرار گرفته‌اند که فکر می‌کنم بسیاری از مردم معمولا با افراد سفیدپوست مرتبط هستند. سفیدپوستان عموما فورچون 500 را اداره می کنند، سفیدپوستان دانشگاه ها را اداره می کنند، سفیدپوستان موفق ترین پزشکان و مهندسان هستند. و این برای قرن بیستم صادق بود.

اما هنگامی که شما شروع به مشاهده هجوم بسیار بزرگتری از مهاجران آسیایی می کنید، با آزادسازی قوانین مهاجرت در دهه 60، اما همچنین زمانی که رشد سریع بخش فناوری در اوایل دهه 2000 رخ داد، کمی بیشتر متوجه می شوید که این نارضایتی از کجا می آید، زیرا بیشتر، من می توانم بگویم، می تواند شبیه به ضدیت یا ضدیت آمریکایی باشد. نژادپرستی که سیاهپوستان آمریکایی با آن روبرو هستند.

"این یک واکنش بسیار بزرگتر ضد جهانی شدن در سمت راست است، نه تنها در مورد مواردی مانند مهاجرت، بلکه تجارت و تعرفه ها و محدودیت هایی مانند آن."

اینطور نیست که آمریکایی های سرخپوست لزوما به عنوان افراد ضداجتماعی، جنایتکار، غیرقانونی به اینجا و غیره و غیره تصور شوند. بیشتر این است که آنها به عنوان یک تهدید وضعیت برای بسیاری از آمریکایی های طبقه متوسط ​​به ویژه در نظر گرفته می شوند، افرادی که می خواهند فرزندانشان به بالاترین سطح مدرسه خود برسند، و می خواهند فرزندانشان دفتر گوشه ای داشته باشند. آنها می خواهند فرزندانشان بتوانند معتبرترین موقعیت ها را به دست آورند.

من فکر می کنم در ذهن بسیاری از این افراد، نه تنها اکنون بچه آنها باید با بقیه بچه های سفید پوست معمولی در جامعه خود رقابت کند، بلکه باید با کل جهان رقابت کند. این یک واکنش بسیار بزرگتر ضد جهانی شدن در سمت راست است، نه تنها در مورد مواردی مانند مهاجرت، بلکه تجارت و تعرفه ها و محدودیت هایی از این قبیل.

وقتی برای این قطعه با سرخپوستان آمریکایی صحبت کردید، چه چیزی از آنها شنیدید که شما را شگفت زده کرد؟

احتمالا شگفت‌انگیزترین چیز این بود که چقدر عمل گرایی آنها به همه اینها پاسخ دادند. 9 بار از هر 10، وقتی داستان هایی در مورد نژادپرستی دارید، قربانیان نژادپرستی خشمگین می شوند - به طور قابل درک و موجهی خشمگین می شوند. هیچ کس نمی خواهد با او بدرفتاری شود. هیچ کس نمی خواهد تحقیر شود. آنها مطمئنا نمی خواهند محدودیت هایی در مورد حق مهاجرت یا چیزهای دیگری برای محدود کردن تعداد آنها ببینند، که نقطه پایان بسیاری از این موارد است.

در عین حال، من فکر می‌کنم بسیاری از افرادی که با آنها صحبت کردم بسیار پیشرو بودند. آن‌ها می‌گویند: «هی، ببین، ما در آمریکا موفقیت‌های زیادی پیدا کرده‌ایم. ما بلیت طلایی را گرفتیم که بتوانیم به اینجا بیایم، بچه‌هایمان اینجا درس بخوانند، تا بتوانند واقعا به دنبال این فرصت‌ها باشند، اما ما می‌فهمیم که در اقتصاد چه اتفاقی می‌افتد. ما می‌دانیم که افراد زیادی هستند که در حال مبارزه هستند و سپس می‌بینند که ما به بالای همه این سازمان‌ها صعود می‌کنیم.

و من فکر می کنم برای ما مهم است که موفقیت خود را آنقدر به رخ نکشیم." حداقل یکی دو نفر به این احترام چیزی گفتند. آنها تقریبا با افرادی که از آنها متنفر بودند همدلی می کنند.

این یک عمل‌گرایی کلاسیک مهاجری است که از موج اول یا دوم مهاجران مشاهده می‌کنید: افرادی که می‌دانند تازه وارد یک جامعه هستند یا شاید والدینشان تازه وارد یک جامعه بوده‌اند، و سطح مشخصی از دست و پنجه نرم می‌کنند، «هی، چگونه می‌توانیم به موفقیت ادامه دهیم؟ خوب انجام می دهند زیرا هرچه بیشتر این کار را انجام دهند، سخت تر می شود؟»

تعدادی ویوک راماسوامی را به این معنا مطرح کردند که ویوک اتفاقا در رسانه های اجتماعی رفت و در مورد آنچه که احساس می کرد کمبودهایی در فرهنگ آمریکایی در هنگام تحصیل و کار سخت به میان می آید صحبت کرد.

من فکر می‌کنم که با مطرح کردن این موضوع، آنها می‌گفتند که این به‌خصوص مفید نبود، زیرا هر جنبه مثبتی که ممکن است در فرهنگ مهاجران هندی وجود داشته باشد، ما نباید در مورد آنها به گونه‌ای صحبت کنیم که دیگران را تحقیر کند، زیرا بدیهی است که این امر باعث می‌شود مردم به روش اشتباهی برخورد کنند.

شما به این نکته اشاره می کنید که برخی از افزایش نژادپرستی ضد هندی در سمت راست مربوط به اضطراب وضعیت است. من داشتم به این پادکست گوش می‌دادم که کریس روفو و جاناتان کیپرمن کار کردند. اینها دو فعال جناح راست با نفوذ هستند. آنها آن را «مسئله سرخپوستان» نامیدند - ابروهای بسیاری از مردم بالا رفت - و به نظر می‌رسد که آنها این استدلال را مطرح می‌کنند که این موضوع در مورد اضطراب وضعیت است.

آن‌ها همچنین استدلال‌های کمتر منسجمی در مورد اینکه چگونه خواندن برای املا غیرآمریکایی است، کاری که بچه‌های آسیای جنوبی انجام می‌دهند، بیان می‌کردند، و اینکه بچه‌های سفیدپوست بیشتر آمریکایی هستند، زیرا فوتبال بازی می‌کنند، سپس به مهمانی می‌روند و مست می‌شوند، و سپس در SAT 1500 می‌گیرند.

من نمی گویم هیچ کدام از اینها منطقی است. میگم جذاب بود من فرض می کنم شما آن تبادل را تماشا کرده اید. از آن چه برداشتی کردی؟

سطح معینی از مکانیسم های مقابله ای در آنجا به کار گرفته شده است، به این معنا که آنها تلاش می کنند موفقیت آمریکایی های سرخپوست را به عنوان یک نقص توضیح دهند: "شاید آنها در حال رسیدن به مدارس عالی هستند، اما این به این دلیل است که آنها در تمام طول روز درس می خوانند."

اما واقعا درست نیست که سرخپوستان آمریکایی لزوما در عادات ناسالم اسیر شده اند. آنها در واقع در سراسر جامعه موفقیت پیدا می کنند. به عنوان مثال، من به مدت پنج، شش سال به بچه ها آموزش داده ام. من واقعا از کار با بچه ها لذت می برم. و چیزی که در مورد بسیاری از بچه های سرخپوست آمریکایی پیدا خواهید کرد، آنها در واقع به طور فزاینده ای خوب می شوند.

بخشی از آن به این دلیل است که باید، برای موفقیت، گرفتن پذیرش در کالج و غیره و غیره. آنها تقریبا همیشه ورزش می کنند. آنها درگیر برنامه های فوق برنامه هستند. شما می بینید که تعداد بیشتری از سرخپوستان آمریکایی به هنر، در زمینه های فرهنگی و به هالیوود می روند. من فکر می کنم که این در واقع یک مسیر بسیار عادی برای مهاجران است.

من فکر می کنم موج اول یا دوم مهاجران باید بسیار عملگرا باشد. آنها باید سر خود را پایین نگه دارند. آنها باید خرد کنند، مطالعه کنند و والدینشان آنها را تشویق به انجام همین کار کنند. والدین سرخپوست آمریکایی همیشه اینگونه می گویند: "شما باید پزشک شوید. باید مهندس شوید. احمق نباشید و سعی نکنید روزنامه نگار باشید یا به هالیوود بروید."

اما همانطور که آنها خود را تثبیت می کنند، همانطور که تخم های لانه می سازند، کمی فضای تنفس بیشتری دارند و بنابراین می توانند کارهای مختلفی انجام دهند. من می دانم که کریستوفر روفو، برای مثال، یک ایتالیایی آمریکایی است، و فکر می کنم یک بار خوانده ام که او حتی در خانه ایتالیایی صحبت می کند، زیرا او واقعا برای این فرهنگ ارزش زیادی قائل است و می خواهد فرزندانش را در آن بزرگ کند. موج اول مهاجران ایتالیایی هیچ تفاوتی با آن نداشت. آن‌ها در چند بخش قرار گرفتند و احساس کردند که می‌توانند موفقیتی را که برای ادغام آنها در اقتصاد و به دست آوردن جایگاهشان ضروری است، بیابند.

اما اکنون تصور نمی‌کنیم که آمریکایی‌های ایتالیایی فقط در چند بخش از کشور یا چند بخش از جامعه کلیشه شده باشند - ما به سختی متوجه می‌شویم، مگر اینکه از نام کسی متوجه شوید که حتی آمریکایی‌های ایتالیایی آمریکایی وجود دارند.

آنچه آنها در مورد سرخپوستان آمریکایی توصیف می کنند بسیار عادی است. در واقع بسیار طبیعی است که اولین موج مهاجران در چند منطقه جمع شوند و سپس آنها خود را پخش کنند زیرا می توانند کمی اتاق تنفس و اتاق به زمین برای ایستادن داشته باشند.