چرا جوانان هندی از آینده بزرگترین دموکراسی جهان می ترسند؟

معترضان در جریان تظاهرات 12 اکتبر 2026 در دهلی نو، هند، در اطراف اتوبوس حامل راهول گاندی، رهبر مخالفان تجمع کردند. —ریتیش شوکلا—گتی ایماژ

تظاهرات‌ها در هفته‌های اخیر سراسر هند را فراگرفته است که ناشی از خشم نسبت به آنچه معترضان می‌گویند پاکسازی فهرست‌های انتخاباتی با انگیزه‌های سیاسی است.

این اعتراضات با حذف حدود 130 میلیون نام از فهرست توسط مقامات انتخاباتی آغاز شد که از این روند دفاع کرده‌اند و می‌گویند که هدف از این تمرین حذف رأی‌دهندگان فاقد شرایط قانونی بوده است.

اما منتقدان این فرآیند که به عنوان بازنگری فشرده ویژه شناخته می شود، گفتند که برای تقویت حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) نخست وزیر نارندرا مودی طراحی شده است. آنها خواستار استعفای گینش کومار، رئیس کمیسیون انتخابات شده اند.

این تظاهرات با واکنش شدید مقامات هندی مواجه شد که دهلی نو، پایتخت را محاصره کردند و رهبران حزب در حال رشد سوسک جانتا (CJP)، جنبشی به رهبری جوانان که در اوایل امسال ظهور کرد، بازداشت شدند. دادگاهی در هند روز دوشنبه بازداشت دو رهبر جنبش سوسک ها، آشوتوش رانکا و ساوراو داس را تمدید کرد.

این جنبش در تابستان امسال با موفقیت برای برکناری وزیر آموزش و پرورش دارمندرا پرادهان که در 25 ژوئیه استعفا داد، خود را یک نیروی قدرتمند در سیاست هند نشان داد.

برای بحث در مورد اعتراضات و معنای آنها، تایم با موکول کساوان، مورخ، رمان نویس و یکی از مشهورترین نویسندگان هند گفتگو کرد.

برای وضوح این مصاحبه فشرده و ویرایش شده است.

س: این اعتراضات واقعا برای چیست؟ آیا آنها یک پیشرفت طبیعی از اعتراضات قبلی جنبش سوسک هستند یا چیزی متفاوت؟

MK: این مربوط به تحصن جنبش سوسک (CJP) در Jantar Mantar [یک مکان سنتی اعتراض در پایتخت هند] است که به استعفای وزیر آموزش منجر شد، به این ترتیب که تحصن با واداشتن دولت مودی به عقب‌نشینی، فضایی برای مخالفت ایجاد کرد. اما [راهپیمایی 12 اکتبر] متمایز بود زیرا توسط حزب کنگره همراه با سایر احزاب سیاسی متعارف سازماندهی شد. CJP هیچ دستی در سازماندهی آن نداشت، اگرچه یکی از ستاره های مترقی/چپ آن، نها بورا، در راهپیمایی به سوی دادگاه عالی شرکت کرد.

همچنین در مورد یک موضوع متمایز بود: دست و پنجه نرم کردن کمیسیون انتخابات با فهرست رأی دهندگان.

س: پلیس رهبران جنبش را قبل از تظاهرات 10 اکتبر بازداشت کرد، سپس چند روز بعد دو نفر از آنها را دوباره در جانتر مانتار بازداشت کرد. این به شما چه می گوید که دولت چگونه این جنبش را می بیند؟

MK: نگرش دولت نسبت به CJP تغییر کرده است. در Jantar Mantar 1.0، دولت سوسک‌ها را دست‌کم گرفت و فکر می‌کرد که این یک تحصن است که از بین می‌رود. آنها در 20 ژوئیه در کمین حضور گسترده جوانان قرار گرفتند. درسی که دولت از خشونت پلیس گرفت که باعث بی اعتباری آن شد این بود که نمی توانست اجازه دهد سوسک ها فضایی را اشغال کنند که در آن شهروندان انبوهی برای ضبط دوربین های تلفن با پلیس روبرو شدند. ما شاهد یک استراتژی بازداشت پیشگیرانه برای جلوگیری از این احتمال هستیم.

س: انتخابات هند از دیرباز منبع غرور ملی بوده است. آیا این قسمت به آن تصویر در داخل یا خارج آسیب رسانده است؟

MK: انتخابات هند کمی مبهم بود تا اینکه مردی به نام T.N. سهشان در اوایل دهه 1990 رئیس کمیسیون انتخابات شد. او یک خود شیدای بی دست و پا بود که دفتر خود را به اندازه کافی جدی می گرفت تا کل روند انتخابات را پاکسازی کند. کمیسیون انتخابات به یک نهاد سه نفره تبدیل شد که کم و بیش بی طرف بود تا زمانی که دولت مودی قانونی را تصویب کرد که به دولت اکثریت را در هیئت سه نفره ای که کمیسران انتخابات را منصوب می کند، می داد.

گیانش کومار به طرز عجیبی حزبی بوده است و بازبینی فشرده ویژه به قدری آشکار تلاش کرده است که فهرست انتخاباتی را به نفع BJP شکل دهد که این نهاد به طور عمومی بی اعتبار شده است. هند شروع به شبیه شدن به حکومت های استبدادی انتخاباتی در جاهای دیگر مانند ترکیه می کند.

س: این اعتراضات درباره موضع مودی به شما چه می گوید؟

MK: گفتن این یک چیز متعارف است، اما محسوس است که هاله تهدید و اقتدار مودی از بین رفته است. تمسخر و گستاخی سوسک‌های جوان، به‌ویژه زنان جوانی که در جانتار مانتار ازدحام می‌کردند، کاری کرد که مخالفان ایدئولوژیک جدی نتوانستند انجام دهند: او را مضحک، پیر و دور از دسترس جلوه می‌داد. نمی‌دانم که آیا اعتراض‌ها چیزی در مورد دامنه انتخاباتی او به ما می‌گویند یا خیر: باید منتظر انتخابات باشیم تا بفهمیم. احزاب اپوزیسیون باید راهی بیابند تا این فضول را به رای تبدیل کنند.

س: مودی اکنون 12 سال است که در قدرت است. دستاوردهای واقعی او چیست؟ مورخان به او چه اعتباری می دهند؟

MK: برخی از دستاوردها در زیرساخت ها: جاده سازی، فرودگاه ها، و غیره. نوع کارهایی که اقتدارگرایان به خوبی انجام می دهند. دشوار است که بدانیم ارقام رشد اقتصادی از نظر رفاه عمومی به چه معناست. از نظر ژئوپلیتیکی، دوران ریاست جمهوری او یک فاجعه بوده است: هند با همه همسایگان خود، در انکار چین و در خانه سگ با ترامپ، روابط بدی دارد. شاید مفیدتر باشد که درباره اینکه او چگونه نهادهای جمهوری - مطبوعات، دادگاه‌ها، کمیسیون انتخابات - را تحقیر کرده است تا دستاوردهایش مفید باشد. بزرگترین "دستاورد" او عادی سازی لفاظی برتری هندوها بوده است.

س: هند یکی از بزرگترین جمعیت جوان در جهان را دارد، با این حال کیفیت آموزش و چشم انداز جوانان آن بسیار بد است. وضعیت در مقایسه با سایر مکان‌هایی که جوانان در آن تظاهرات می‌کنند چگونه است؟

MK: به استثنای سریلانکا، همه کشورهای جنوب آسیا، از جمله کشورهایی که در زمان‌های اخیر شاهد شورش‌های جوانان بوده‌اند، مانند نپال، بنگلادش و هند، سیستم‌های مدارس و دانشگاه‌هایی دارند که عموما ضعیف هستند، به استثنای چند استثنا: موسسات نخبگان. این به خودی خود بد خواهد بود، اما موفقیت چین در بهبود سیستم آموزشی خود در هر سطحی، شکست ما را تضعیف کننده می کند.