چرا زلنسکی باید برود؟

قبل از اینکه جلسه دفتر بیضی در فوریه 2025 جلوی دوربین منفجر شود، یک سوال در مورد لباس وجود داشت. یک خبرنگار از ولودیمیر زلنسکی پرسید چرا کت و شلوار نپوشیده بود؟

رئیس‌جمهور اوکراین پاسخ داد که او پس از پایان جنگ، «لباس» می‌پوشید. جنگ تا آگوست تمام نشده بود که او به کاخ سفید بازگشت، اما چیزی به اندازه کافی نزدیک به تن داشت: مشکی، بریده‌شده با خطوط نظامی توسط یک طراح اوکراینی.

همان خبرنگار به او گفت که او فوق العاده به نظر می رسد. دونالد ترامپ هم همین را گفته بود. زلنسکی حرف آخر را زد و خاطرنشان کرد که خبرنگار همان کت و شلوار قبلی را پوشیده بود: "من عوض شدم، تو نه."

چهارده ماه بعد، این کت و شلوار چیزی برای زلنسکی نخرید.

در 10 اکتبر، یک روز پس از اعلام قرارداد گازوئیل با ولادیمیر پوتین، ترامپ گفت: «زمان آن رسیده که اوکراین یک رئیس جمهور جدید داشته باشد». او بعدا به نیوزمکس گفت که برخورد با زلنسکی سخت‌تر از پوتین است و سپس گفت که شخص دیگری باید برای کیف مذاکره کند.

کرملین گفت که "کاملا" موافق است. به طور طبیعی.

زلنسکی باید آنها را در این زمینه بپذیرد. نه به این دلیل که منتقدانش در مورد او درست می گویند، بلکه به این دلیل که تقریبا به طور قطع اشتباه می کنند و خروج او تنها آزمایشی است که می تواند آن را ثابت کند.

البته Zelensky می تواند ساینده باشد. او می تواند از نظر بسیاری ناسپاس باشد. او در انظار عمومی دعوا می کند: او قرارداد دیزل را "تصمیم ضعیف شرکای قوی ما" خواند. او می تواند از متحدان نیز سرپیچی کند. علیرغم شمارش یکی از مقامات آمریکایی، زلنسکی به حملات خود به پالایشگاه های روسیه ادامه داد.

در خانه، تحقیقات فساد، وضعیت او را ضعیف کرده بود. در مصاحبه‌های مؤسسه بین‌المللی جامعه‌شناسی کیف (KIIS) در 8 و 9 اکتبر، قبل از قرارداد گازوئیل، 52 تا 43 درصد بیشتر اوکراینی‌ها به او اعتماد نداشتند تا به او اعتماد داشتند.

با این حال، زلنسکی به منشوری تبدیل شده است که از طریق آن واشنگتن و مسکو ناامیدی خود را از جنگی که به شرایط آنها پایان نخواهد یافت، منعکس می کنند.

الکساندر کرایف، مدیر برنامه آمریکای شمالی در اندیشکده پریسم اوکراین، به نیوزویک گفت که شکاف با ترامپ را بیشتر به‌عنوان «شخصیت‌یابی» یک درگیری بزرگ‌تر بین کیف و دولت می‌بیند تا روابط آنها.

کرایف استدلال کرد که اگر مشکل خود زلنسکی بود، مقامات دولت در تلاش برای بازسازی روابط با اوکراین، به ویژه روابط نظامی، با کار کردن در اطراف او بودند. او چنین تلاشی را نمی بیند.

در عوض، وی خاطرنشان کرد، برخی از جمهوری خواهان با حمایت از زلنسکی از اوکراین حمایت می کنند.

لوک کوپر، مدیر برنامه LSE اوکراین، به نیوزویک گفت، تفاوتی که یک رهبر جدید ایجاد می کند، "نزدیک به صفر" است، زیرا کیف از بهار 2025 مایل بوده خط مقدم را منجمد کند و کمی کمتر از یک پنجم اوکراین را اشغال کند.

سه مانع مستقل از زلنسکی عمل می کنند و از او پیشی می گیرند.

قانون محل خوبی برای شروع است. قانون اساسی اوکراین می گوید که قلمرو این کشور تنها با همه پرسی سراسر اوکراین قابل تغییر است و اصلاحات تحت حکومت نظامی ممنوع است. زلنسکی گفته است که هرگونه توافقی برای واگذاری زمین باید به همه پرسی انجام شود.

اما قانون زمان جنگ همه پرسی و انتخابات را به طور یکسان ممنوع می کند و او می گوید که 60 روز و یک آتش بس واقعی لازم است. با این حال پوتین مابقی دونتسک را به عنوان بهای هر آتش بس می خواهد.

نه رای بدون آتش بس، نه آتش بس بدون زمین، نه سرزمینی بدون رای. زلنسکی قانون اساسی اوکراین را ننوشت. و درست مانند هر شهروند اوکراینی دیگری، او باید از آن پیروی کند.

سپس رای دهندگان هستند. در نظرسنجی KIIS از 8 تا 16 اکتبر، 61 درصد از اوکراینی ها خروج از بقیه مناطق دونباس، کراماتورسک و اسلویانسک را که در ازای تضمین های امنیتی غرب به طور مطلق غیرقابل قبول است، خواندند. 35 درصد می توانستند آن را بپذیرند. KIIS دریافت که کمپین فشار، نظر را تغییر نداده است.

جان لاف، محقق ارشد مرکز NEST، به نیوزویک گفت که مقاومت اوکراین بر اساس "ذهنیت یک مرد" ساخته نشده است. از پایین، از نخبگان و جامعه می آید.

ترامپ هشدار می‌دهد که مردم زلنسکی «دیگر در برابر آن ایستادگی نخواهند کرد» مگر اینکه او توافقی انجام دهد. اما شواهد برعکس است: در میان اوکراینی‌هایی که پس از قرارداد گازوئیل مصاحبه کردند، اعتماد به زلنسکی 57 درصد بود، که در قرائت KIIS تأثیری دور از پرچم دارد.

الکسی هاران، استاد سیاست تطبیقی ​​در آکادمی کیف موهیلا، به نیوزویک گفت که اگر انتخابات زودهنگام تحت فشار ترامپ و پوتین برگزار شود، زلنسکی محتمل‌ترین برنده خواهد بود.

و نقشه وجود دارد. این دو شهر فوق الذکر دونباس «کمربند دژ»، خط دفاعی اصلی اوکراین در دونتسک از سال 2014 را لنگر انداخته اند. مؤسسه مطالعات جنگ هشدار داده است که واگذاری آن به روسیه یک نقطه پرتاب به زمین بسیار کمتر مستحکم در مناطق خارکف، دنیپروپتروفسک و زاپوریژژیا می دهد.

هاران استدلال می کند که رها کردن آن باعث تکرار مونیخ می شود، معامله 1938 که چکسلواکی را از سرزمین های مرزی مستحکمش محروم کرد. در عرض شش ماه، بقیه کشور از بین رفت.

پس فرض کنید زلنسکی استعفا داد. بر اساس ماده 112 قانون اساسی، رئیس پارلمان، روسلان استفانچوک، تا زمان برگزاری انتخاباتی که حکومت نظامی ممنوع است، به عنوان رئیس جمهور عمل می کند.

استفانچوک، استاد حقوقی که زلنسکی را از روزهای دانشگاه در کمدی رقابتی می شناسد، با یک نوع تایید کرملین وارد می شود. پوتین در سال 2024 پارلمان و رئیس آن را "تنها مقامات قانونی در اوکراین" خواند.

مسکو از همان قانون اساسی، همان رای دهندگان و همان شهرهای مستحکم، مخاطب خود را خواهد داشت، و همان پاسخ. انتخابات نیز آن را تغییر نخواهد داد. هاران گفت: «نامزدهای واقع بین اوکراینی برای ریاست جمهوری موافقت نخواهند کرد.

حتی با لبخند و متاسفم گفت: «نمی‌توانم» همچنان «نمی‌توانم» است.

البته مخالفت هایی با راه رفتن زلنسکی وجود دارد. اولا، استعفای تحت فشار به دو پایتخت خارجی اجازه می‌دهد رهبر اوکراین را انتخاب کنند، که به سختی تمرین دموکراسی اوکراینی است که ترامپ و پوتین ادعا می‌کنند به آن علاقه دارند.

و لاف هشدار می‌دهد که قدرت در کیف، از رئیس ارتش گرفته تا دادستان کل، چنان شخصی است که خروج رئیس‌جمهور می‌تواند دولت و تلاش‌های جنگی آن را تحت فشار قرار دهد. از هر چیزی که خطر تضعیف موقعیت اوکراین را داشته باشد، شاید بهتر است از آن اجتناب شود.

هر دو خطر واقعی هستند، اما خروج از قانون اساسی نیز این مقام را به یک متحد حزبی، نه یک رقیب، واگذار می کند، و زلنسکی چیزی جز شغل خود را تسلیم نمی کند. نه یک کیلومتر، نه یک بند. او قبلا برای صلح یا عضویت در ناتو پیشنهاد کناره‌گیری داده است.

این تجارت کوچکتر است. این جایزه پایان بهانه ای پایدار برای مخالفان و دشمنان اوکراین در برابر سرسختی خود برای انجام آنچه لازم است است.

زلنسکی که به خاطر باری که در تمام این سال‌ها بر دوش کشیده و هنوز هم بر دوش دارد، با مشکل خوابیدن مواجه شده است، موفق به خروج شده است.

این عقب نشینی ناجوانمردانه نیست. او شجاعت خود را بارها و بارها ثابت کرده است. در 25 فوریه 2022، در حالی که نیروهای روسی کیف را تحت فشار قرار دادند، زلنسکی از خود با لباس سبز زیتونی در خارج از دفتر ریاست جمهوری فیلم گرفت تا نشان دهد که رهبری اوکراین فرار نکرده است.

لاف استقامت زلنسکی را خارق‌العاده می‌داند، اما می‌گوید این فشار نزدیک به پنج سال ضرر دارد. زلنسکی بیش از آن چیزی که معقولانه از یک نفر بخواهد به او داده است.

اثبات این حرکت در پودینگ خواهد بود. اگر جانشینی توافقی را تضمین می‌کرد که زلنسکی نمی‌توانست، منتقدان او درست می‌گفتند و اوکراین بدون او به عنوان مانعی برای پیشرفت، وضعیت بهتری داشت.

اما اگر مذاکرات در مورد همان مسایل مربوط به قلمرو و تضمین‌ها متوقف شود، همانطور که حتی بدون زلنسکی بسیار محتمل است، مشکل هرگز مرد دشواری با لباس سیاه نبود.

پوتین قبلا نشان داده است که تیرک دروازه ها چگونه حرکت می کنند. کمتر از یک سال پس از قانونی خواندن سخنران، او یک دولت موقت را برای اوکراین تحت نظارت سازمان ملل تشکیل داد.

لاف خاطرنشان می کند که مسکو هرگز خروج زلنسکی را یک شرط رسمی قرار نداده است، شاید بداند که هرگز پرواز نخواهد کرد. هدف آن این است که دیده شود که افراد زلنسکی را حذف می کند، نه فقط زلنسکی. یک رئیس جمهور موقت از حزب خودش به سختی حساب می شود.

بعد چی؟ واشنگتن و مسکو ممکن است مجبور باشند برای پایان دادن به جنگ دست به کاری معنادارتر بزنند. اما از آنجایی که همان مشکلات با چهره ای متفاوت ظاهر شد، به احتمال زیاد، به هر حال به مقصر دانستن روح زلنسکی متوسل می شوند.