چرا پیت هگزث برای دونالد ترامپ ارزشمندتر شد؟

بیست سال پیش در این هفته، رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش یک روز پس از شکست میان‌دوره‌ای حزبش به اتاق شرقی رفت - به قول خودش، سه سال در عراق و پنج سال برای افغانستان - و اعلام کرد که دونالد رامسفلد پنتاگون را ترک می‌کند.

رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، به تازگی به شدت به خاطر ماجراجویی‌های خاورمیانه‌ای‌اش در ایران که به عنوان یک کاهش دردناک قیمت انرژی بر آمریکایی‌هایی که از قبل تحت فشار قرار گرفته‌اند، واکنش نشان داد.

گزارش ها حاکی از آن است که از سه شنبه شب، رئیس جمهور از مشاورانش پرسیده است که آیا پیت هگزث، وزیر دفاع درگیرش باید بماند یا خیر.

با این حال، هنگامی که از ترامپ در مورد جایگزینی هگست، که راهبرد نظامی در جنگ هنوز حل نشده ایران را رهبری می‌کرد، سؤال شد، او با ابهام گفت: «نه، فکر می‌کنم او کار بسیار خوبی انجام می‌دهد».

به نظر می رسد سرسختی، شاید حتی وفاداری. اما معاون رئیس جمهور جی دی ونس این شکست را مستقیما به گردن ایران انداخته است. هگست به اعتراف خود ترامپ، اولین مشاوری است که «صحبت کرد» و بر آن جنگ تاکید کرد. رئیس جمهور در ماه مارس گفت: "بیایید این کار را انجام دهیم."

انتخابات میان‌دوره‌ای مطمئنا به ترامپ دلیل قوی داد تا هگزت را کنار بگذارد و سعی کند برخی از سرزنش‌های ایران را به گردن جنگجوی ارشد خود بیاندازد. اما هگزت شخصیت منحصر به فردی است که در پنتاگون وجود دارد. و او شاید بیشتر از یک مسئولیت برای ترامپ مفید باشد.

به هر حال، ترامپ رئیس‌جمهوری است که هیچ انتخاباتی برای پیروزی باقی نمانده است، و با کنگره‌ای روبه‌رو می‌شود که به تازگی قدرت نه گفتن دارد. آیا او برای یک وزیر دفاع متعارف‌تر که بتواند در کاپیتول هیل صلح کند، کاربرد زیادی دارد؟ یا یک گونگ هو ماوریک که با اطمینان می گوید بله؟

با این معیار محدود و ناراحت کننده، شکست کنگره ممکن است هگزت را برای ترامپ ارزشمندتر کرده باشد، نه کمتر.

این منطق یک سابقه اخیر دارد، اگرچه بوش از آن پیروی نکرده است. چند روز قبل از رای گیری در سال 2006، دیک چنی، معاون رئیس جمهور، قول داد که در عراق به هر نتیجه ای که می رسد، ادامه دهد: "ما نامزد انتخابات نیستیم." بوش به هر حال وزیر دفاع را عوض کرد.

دو دهه بعد، نقش ها عوض شده اند. اکنون این معاون رئیس‌جمهور است - که اگر جاه‌طلبی‌هایش در سال 2028 قربانی ایران نمی‌شد، ممکن است دوباره با رای‌دهندگان روبرو شود - با احتساب هزینه‌های سیاسی جنگ، و رئیس‌جمهور است که نمی‌تواند و اصرار دارد که به هر حال باز هم این کار را می‌کرد.

محاسبات کنگره جدید واشنگتن نیز همین نکته را نشان می دهد. دموکرات ها کمیته ها، احضاریه ها و عمدتا کیف پول را نیز کنترل خواهند کرد. ترامپ می گوید با آنها کار خواهد کرد، اما آنچه را که مخالف است وتو می کند.

آنچه در اختیار ترامپ باقی می ماند قدرت ریاست جمهوری است که کنگره آن را در میان سخت ترین ها برای مهار یافت: فرماندهی ارتش. حتی در حالی که ترامپ از توافق احتمالی با تهران سخن می گفت، روز دوشنبه گفت که نیروهای آمریکایی می توانند «در یک ساعت» به کوه کلنگ ایران ضربه بزنند.

برای آن نوع ریاست جمهوری، جایی که ترامپ مایل است از قدرت آمریکا به طور تهاجمی و یک جانبه استفاده کند، کارنامه هگزت متفاوت است.

هگزت بخشی از گروه اصلی در کاخ سفید بود که ماه ها قبل از دستگیری گستاخانه و خیره کننده نیکلاس مادورو در ژانویه بر روی ونزوئلا کار می کرد، اگرچه این حمله عمدتا به دلتا فورس و سیا تعلق داشت.

آشکارتر این است که هگزت بعدا چگونه هدف وزارت خود را تعریف کرد: عمل کردن به سخنان رئیس جمهور، بنابراین جهان یاد می گیرد که "وقتی رئیس جمهور ترامپ صحبت می کند، منظور او تجارت است." هگزت معتقد واقعی به زنجیره فرمان است. او دستورات را اجرا می کند.

در واقع، هگزت در مورد حمله به ونزوئلا گفت که "هیچ کشور دیگری نمی تواند آن را هماهنگ کند، هیچ رئیس جمهور دیگری حاضر نبود به این طریق به آن جنگجویان قدرت دهد." و شاید هیچ وزیر دفاع دیگری رضایت نمی داد.

اگر ترامپ برنامه‌های بزرگ‌تری مانند عملیات مادورو داشته باشد - و حداقل در کوبای کمونیستی کارهای ناتمام داشته باشد - به افرادی در اطرافش نیاز دارد که مایل باشند به جسوران بله بگویند.

این غریزه هگزث دوام او را در پنتاگون توضیح می دهد. موضع او در کنار ترامپ به جای بازجویی، بر وفاداری و اجرای خواسته های رئیس جمهور استوار است. در همین حال، هگزت مخالفان پنتاگون را پاکسازی کرده و کنترل خود را سخت تر کرده است.

اما از واقعیت ها گریزی نیست. جنگی در ایران که ترامپ در ابتدا انتظار داشت چهار یا پنج هفته طول بکشد، در نهمین ماه خود قرار دارد و 23 نظامی آمریکایی کشته و بیش از 850 نفر زخمی شدند. ایالات متحده در حال تخلیه ذخایر مهمات خود است.

گزارش‌هایی مبنی بر تردید مقامات وجود دارد که هگزت در مورد محدودیت‌های کمپین انتخاباتی کاملا با ترامپ صادق بوده است. مهمترین وظیفه یک وزیر دفاع این است که به رئیس جمهور محدودیت های نیرو را بگوید. کسی که نمی تواند نه بگوید این است که چگونه روسای جمهور در جنگ های ابدی به پایان می رسند.

تعداد زیادی دموکرات – و حداقل یک جمهوری‌خواه در توماس ماسی، نماینده کنگره منتقد ترامپ – که خود را آماده می‌کنند تا هگزت را به خاطر کاری که در پنتاگون انجام داده است، استیضاح کنند.

آیا ترامپ واقعا وزیر دفاعی را می خواهد که وقتش صرف مبارزه با تلاش برای استیضاح شود؟

یک خروجی تمیزتر وجود دارد، یا هگزت در راه جنگجوی شکست خورده بر روی شمشیر خود می افتد، یا در صورت عدم تمایل او به آن فشار می آورد. هنوز هم می‌توان پیش از کنگره جدید در ژانویه، جانشینی را تایید کرد.

این مسیر بوش است. در سال 2006، یک سنای لنگ اردک رابرت گیتس را ظرف یک ماه پس از انتخابات تایید کرد.

به علاوه، هگزت گزینه هایی برای ماندن در سیاست دارد. اجرا برای سال 2028 غیر شروع است. اما ترامپ اظهار داشت که هگزت به عنوان سناتور تنسی «بسیار محبوب» خواهد بود، جایی که جای خالی آن در شرف باز شدن است زیرا مارشا بلکبرن، رئیس فعلی آن را خالی می‌کند تا فرماندار شود.

اینکه آیا هگزت برای پنتاگون خوب است و آیا برای ترامپ مفید است یا خیر، دو سوال متفاوت هستند. در ژانویه، دموکرات‌ها این قدرت را پیدا می‌کنند که به ترامپ نه بگویند. اما این ممکن است بهترین دلیلی باشد که ترامپ باید کمترین احتمال را برای این مرد نگه دارد.