چرا BMI بهترین معیار برای سلامتی نیست؟

- تصاویر مشتری - گتی ایماژ

BMI یا شاخص توده بدنی از دیرباز بخشی از ارزیابی سلامت بوده است. محاسبه‌ای که وزن و قد یک فرد را در نظر می‌گیرد، BMI قرار است نشان‌دهنده میزان چربی اضافی که فرد ممکن است حمل کند و به پزشکان احساس خطر ابتلا به بیماری‌های مرتبط با چاقی را بدهد.

با این حال، برای سال‌ها، پزشکان دریافته‌اند که BMI بهترین معیار برای سلامت مرتبط با چاقی نیست، زیرا نمی‌تواند بین وزن چربی و عضله تمایز قائل شود.

در مطالعه‌ای که در 11 نوامبر در Nature منتشر شد، محققان به رهبری فرانچسکو روبینو در کینگز کالج لندن گزارش دادند که چارچوب جدیدی برای ارزیابی چاقی که ترکیبی از شاخص توده بدنی با سایر اقدامات است، می‌تواند به طور چشمگیری توانایی پزشکان را برای تعیین اینکه آیا اضافه وزن یک فرد یک نگرانی سلامتی است یا خیر، بهبود بخشد.

این مطالعه شامل داده‌های بیش از یک دهه از بیش از 844000 نفر در چین، اسپانیا، بریتانیا و ایالات متحده بود. آنها دریافتند که فقط استفاده از BMI تشخیص چاقی را در تقریبا 9 درصد از افراد از دست داده است و 3 درصد به اشتباه تشخیص چاقی را داده اند، زمانی که وزن بدن آنها دلیل فوری برای نگرانی نیست.

این تیم از مدلی برای مقایسه عملکرد اندام در افراد بدون چاقی با افراد چاق برای تعیین مشکلات سلامت مرتبط با چاقی استفاده کردند. آنها همچنین افرادی را که در طول مطالعه فوت کردند، پیگیری کردند.

روبینو می گوید: مقیاس مشکل BMI فراتر از آن چیزی است که ما تصور می کردیم. "همه ما می دانیم که BMI سلامت را به طور دقیق نشان نمی دهد. اما مقیاس مشکل به دلیل تعداد افرادی که با تشخیص اشتباه در هر دو جهت به اشتباه طبقه بندی می کند نگران کننده است. این ده ها میلیون نفر در کشورهای بزرگی است که ما مطالعه کردیم، و در سراسر جهان، ما در حال صحبت با بسیاری از افراد دیگر هستیم - بنابراین واقعا یک نگرانی است."

حتی زمانی که اضافه وزن به درستی شناسایی شود، همه متخصصان در مورد مراحل بعدی مناسب توافق ندارند. چارچوب جدید که برای اولین بار در سال 2025 توسط کمیسیون دیابت و غدد لنست ارائه شد - که روبینو رهبری آن را بر عهده داشت - برای طبقه بندی جدیدی به نام چاقی پیش بالینی استدلال می کند که در آن بیماران دارای وزن اضافی لزوما نیازی به درمان فوری (یا اصلا درمان) ندارند. روبینو و دیگران می گویند که این وضعیت از چاقی بالینی متمایز است، یک تشخیص پزشکی که به مداخلات فوری بیشتری مانند رژیم غذایی، ورزش یا گزینه های دارویی مانند داروهای GLP-1 نیاز دارد.

در مطالعه حاضر، حدود 77 تا 91 درصد از افرادی که چاقی پیش بالینی داشتند، طی 10 سال به چاقی بالینی پیشرفت نکردند.

در این مطالعه، حدود 5٪ تا 11٪ از مردم در جمعیت عمومی مشخص شد که چاقی بالینی دارند. خطر مرگ آنها در طول مطالعه 69 درصد بیشتر از افرادی بود که چربی اضافی نداشتند. برای افرادی که چاقی پیش بالینی داشتند، خطر مرگ و میر ۱۹ درصد بیشتر از کسانی بود که چربی اضافی نداشتند. روبینو می گوید، بنابراین تشخیص چاقی بالینی از چاقی پیش بالینی، "به پزشکان اجازه می دهد تا افراد را تریاژ و رفتار متفاوتی داشته باشند، زیرا این دو گروه به طور معنی داری متفاوت هستند و تفاوت در مرگ و میر کاملا آشکار است."

در مجموع، [نتایج مطالعه] سطح کاملا محکمی از شواهد را ارائه می دهد که می گوید سیستم قدیمی BMI چیزی است که در کلینیک پایدار نیست.

اکنون که داروهای GLP-1 می توانند به طور مؤثری این بیماری را درمان کنند، دقت در تشخیص چاقی بسیار مرتبط تر است. تعیین اینکه آیا فردی در حال حاضر مشکلات مرتبط با سلامتی را در اندام های خود تجربه می کند یا خیر، می تواند به پزشکان کمک کند تا در مورد ادامه مصرف این داروها از طریق عوارض جانبی بهتر مشاوره کنند، یا می تواند تصمیمات مربوط به دوز آنها را مطلع کند. روبینو می‌گوید: «چاقی هرگز چنین اطلاعات دانه‌ای را از نظر تشخیصی برای به کارگیری درمان‌های متناسب با نیاز نداشت.

روبینو می‌گوید: نتایج باید پشتیبانی بیشتری را برای دور شدن از تکیه بر BMI برای ارزیابی خطر چاقی فراهم کند. او می‌گوید با در نظر گرفتن تعدادی از اندازه‌گیری‌های مرتبط، چارچوب جدید «هیچ تفاوتی با استانداردهای مورد استفاده برای تشخیص سایر شرایط در پزشکی ندارد».