چه کسی می تواند اخبار جهان را بگوید؟

نگاهی به تلاش های اولیه جنوب جهانی برای به چالش کشیدن سلطه غرب بر اخبار بین المللی.

دایا سوسوسو هنوز دانشجو بود که در Press Trust of India (PTI) که در آن زمان بزرگترین خبرگزاری هند بود، شغلی در زمینه ویرایش فرعی پیدا کرد.

اوایل دهه 1980 بود و اتاق خبر در دهلی نو با صدای تلق ماشین های تلکس که از سراسر جهان ارسال می کردند، زنده بود.

توسوسو که در آن زمان در اواسط 20 سالگی خود بود، پشت میز کار خود، دو جریان بسیار متفاوت از اخبار بین المللی را بررسی کرد. یکی از آژانس های غربی از جمله رویترز بود. دیگری از طریق یک شبکه کمتر شناخته شده وارد شد که اتاق های خبری را در سراسر آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین به هم متصل می کرد.

توسو درباره کار خود با استخر آژانس های خبری غیرمتعهد (NANAP) می گوید: «ما تیک تیک را بررسی می کردیم تا ببینیم داستان چیست و از کجا آمده است. "این می تواند از هر جایی باشد - فیلیپین، عراق یا سراسر آفریقا. کار من انتخاب داستان هایی بود که سپس به سیم های PTI ارسال می کردیم."

دو جریان خبری دریچه های متفاوتی را به جهان ارائه کردند. یکی از آژانس های بین المللی مستقر بود که عمدتا در پایتخت های غربی مستقر هستند. دیگری نشان‌دهنده تلاش کشورهایی بود که مدت‌ها به آن سازمان‌ها وابسته بودند تا داستان‌های خودشان را بگویند.

با توصیف آن به عنوان یک فرآیند دست و پا گیر که در آن یک کپی با دست ویرایش می شد و سپس به یک تایپیست داده می شد تا در سیستم قرار دهد، با این وجود از آن به عنوان آموزش ارزشمند یاد می کند. او از خانه‌اش در لندن می‌گوید: «این آموزش عملی بسیار خوبی برای شخصی مثل من بود که به اخبار بین‌المللی بسیار علاقه‌مند بود و دکترای روابط بین‌الملل را در دانشگاه جواهر لعل نهرو دنبال می‌کرد.

برای چندین دهه، تعداد انگشت شماری از خبرگزاری های غربی بر جریان گزارش های بین المللی تسلط داشتند. اکنون، کشورهایی که برای استقلال سیاسی جنگیده بودند، چیز دیگری را امتحان می کردند: تبادل اخبار مستقیم با یکدیگر بدون اتکا به لندن، پاریس یا واشنگتن دی سی برای گفتن داستان های خود.

این آزمایشی بود که برخاسته از جنبش عدم تعهد بود، ائتلافی از کشورهایی که به دنبال راهی مستقل از ابرقدرت های رقیب جنگ سرد بودند.

و این پرسشی را مطرح کرد که امروز نیز مطرح است: چه کسی تصمیم می‌گیرد که بقیه جهان چه چیزهایی را بدانند؟

در اواسط قرن نوزدهم، سه خبرگزاری اروپایی به عنوان بازیگران مسلط در تجارت خبری بین‌المللی ظاهر شدند: دفتر تلگرافی ولفس آلمان، رویترز بریتانیا و خبرگزاری هاواس فرانسه، سلف خبرگزاری فرانسه (AFP).

در سال 1859، این سه آژانس توافق‌نامه‌هایی را منعقد کردند که بازارها و مناطق بین‌المللی خبری را بین آنها تقسیم می‌کرد و به تعیین اینکه کدام داستان‌ها در سراسر جهان و در کجا پخش می‌شوند، کمک کردند.

قدرت این آژانس‌ها چنان بود که رویترز، که در سال 1851 در دوران اوج امپراتوری بریتانیا تأسیس شد، اغلب در محافل علمی به عنوان «امپراتوری در یک امپراتوری» نامیده می‌شود.

رویترز از طریق استفاده از شبکه‌های تلگراف و قراردادهایی که به آن حقوق انحصاری برای جمع‌آوری و توزیع اخبار در بسیاری از امپراتوری بریتانیا اعطا می‌کرد، دسترسی بین‌المللی را ایجاد کرد که ارتباط نزدیکی با زیرساخت‌های امپراتوری بریتانیا داشت.

اما زمانی که امپراتوری‌های استعماری در قرن بیستم شروع به فروپاشی کردند، کشورهای تازه استقلال یافته این سوال را مطرح کردند که چرا جریان اخبار بین‌المللی تا این حد در دستان غرب متمرکز شده است.

در سال 1955، نمایندگان 29 کشور آسیایی و آفریقایی در باندونگ اندونزی گرد هم آمدند تا درباره همکاری و آینده مشترک فراتر از حکومت استعماری بحث کنند. شش سال بعد، جنبش غیرمتعهدها (NAM) به طور رسمی در بلگراد در یوگسلاوی آن زمان تأسیس شد. این کشور کشورهایی را گرد هم آورد که در بحبوحه رقابت جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به دنبال راهی مستقل بودند.

از جمله رهبران مرتبط با تأسیس آن می توان به جوسیپ بروز تیتو از یوگسلاوی، جواهر لعل نهرو از هند، جمال عبدالناصر مصری، کوامه نکرومه از غنا و سوکارنو از اندونزی اشاره کرد.

در طول قرن بیستم که شاهد یک سری جنگ در سراسر جهان، پایان امپراتوری بریتانیا و رشد امپریالیسم ایالات متحده بود، جنبش عدم تعهد در ابتدا ساختاری سست بود که شامل کشورهایی از جمله کوبا فیدل کاسترو و لیبی معمر قذافی می شد.

زمانی که تحریم نفتی اوپک در اوایل دهه 1970 آغاز شد، این اتحاد رو به رشد در رویکرد خود ساختارمندتر شد.

سیما کوکوتوویچ، محقق متخصص در ارتباطات جهانی در دانشگاه پنسیلوانیا، می‌گوید که این جنبش در کنفرانس‌های خود در لوزاکا، زامبیا، در سال 1970 و الجزایر، الجزایر، در سال 1973، گام‌های ملموس‌تری به سوی چارچوبی برای همکاری پایدار بین اعضای خود برداشت.

همانطور که کشورهای NAM برای اتکای بیشتر به خود فشار می آوردند، آنها به طور فزاینده ای نقش ارتباطات جمعی را زیر سوال می بردند و اینکه "چقدر آن توسط شرکت های رسانه ای غرب و تا حدی شوروی کنترل و تسلط می شد".

برای کشورهایی که استقلال سیاسی را به دست آورده بودند، این سوال به طور فزاینده ای مطرح می شد که آیا می توانند داستان های خود را نیز بازگو کنند و نحوه نمایندگی خود را در بقیه جهان به چالش بکشند.

جنبش غیرمتعهدها به محل بحث در مورد عدم تعادل در نظام بین‌الملل اعم از اقتصادی یا فرهنگی و اطلاعاتی تبدیل شد.

توسو توضیح می‌دهد: «جنبش غیرمتعهدها به محل بحث‌ها درباره عدم تعادل در نظام بین‌الملل، خواه اقتصادی، فرهنگی یا اطلاعاتی تبدیل شد».

این بحث ها به یک کمپین گسترده تر برای نظم اطلاعات و ارتباطات جهانی جدید (NWICO) که در یونسکو مورد بحث قرار می گیرد، می خورند.

حامیان آن از کشورهای در حال توسعه می خواستند تا آژانس های خبری قوی تر، زیرساخت های پخش و کانال های مستقیم برای تبادل اطلاعات ایجاد کنند تا وابستگی خود را به سازمان های رسانه ای غربی کاهش دهند.

نبیل دجانی، که اکنون 89 ساله است، در گفتگو با الجزیره از بیروت، لبنان، خوش بینی پیرامون آن تلاش های اولیه را به یاد می آورد.

از سال 1971 تا 1975، او به‌عنوان عضوی از گروه بین‌المللی کارشناسان یونسکو در زمینه تحقیقات ارتباطی خدمت کرد و به خاطر می‌آورد که از نقش خود در هیئتی که برای اولین بار به این موضوعات در صحنه بین‌المللی می‌پردازد، انرژی و غرق احساس می‌کرد.

دجانی، استاد بازنشسته مطالعات رسانه ای در دانشگاه آمریکایی بیروت، از NWICO به عنوان تلاشی بلندپروازانه، اگر چه آرمان گرایانه، برای رسیدگی به نابرابری ها در جریان جهانی اطلاعات یاد می کند.

او می‌گوید: «کشورهای غیرمتعهد معتقد بودند که کشورهای ثروتمند غربی امپریالیسم اطلاعاتی را به آنها تحمیل کرده‌اند که اساسا نوعی از استعمار نو بود. استدلال آنها این بود که خبرگزاری‌های بزرگ بین‌المللی تنها زمانی از کشورهای در حال توسعه گزارش می‌دادند که بلایا، جنگ‌ها، بیماری‌ها و سایر رویدادهای منفی رخ می‌دادند».

بنابراین اصل اساسی این بود که اطلاعات صرفا یک کالا نیست، بلکه یک حقوق اساسی بشر است.

امروزه توسو یکی از محققان ارشد موسسه مطالعات مشترک المنافع در دانشگاه لندن است. او در طول دهه‌های پس از حضورش در PTI، مشارکت گسترده‌ای در بحث‌های جهانی درباره جریان‌های اطلاعات و عدم تعادل داشته است، از جمله نوشتن کتاب Contra Flow در سال 1992 در اخبار جهانی: مکانیسم‌های تبادل اخبار بین‌المللی و منطقه‌ای.

او می گوید: «این فقط در مورد جریان اطلاعات یک طرفه نبود، بلکه در مورد یک جریان دو طرفه با این ایده در مورد ارتباط افقی بین کشورهایی بود که مبارزات مشابهی را به اشتراک می گذارند.

برای مثال، برزیلی‌هایی که اخبار مربوط به فیلیپین را می‌خواندند یا تماشا می‌کردند، از طریق لندن یا نیویورک و بالعکس اطلاعاتی را به دست می‌آوردند... این در مورد مردم بود که بیشتر از سیاست بد، بلکه درباره فرهنگ، افراد و زندگی روزمره می‌دانند که اغلب در پوشش رسانه‌های غربی نادیده گرفته می‌شدند.»

این بحث ها در طول یک دهه پرتلاطم که با جنگ در آسیای جنوب شرقی و خاورمیانه، مبارزات آزادیبخش در آفریقا و دیکتاتوری های نظامی در آمریکای لاتین مشخص شده بود، شکل می گرفت. در اواسط دهه 1970، کشورهای NAM شروع به اجرای جاه طلبی های خود برای جریان عادلانه تر اطلاعات کردند.

در ژانویه 1975، بیانیه ای از سوی نخست وزیر سریلانکا، سیریماوو بندرانایکه، از طریق تلکس در بین خبرگزاری های شرکت کننده از خبرگزاری تانجوگ یوگسلاوی به سایر کشورهای جنوب جهانی مخابره شد و راه اندازی رسمی NANAP را اعلام کرد.

لیوبیکا مارکوویچ 24 ساله بود که در تانیوگ، رسانه دولتی سابق یوگسلاوی که توسط تیتو در سال 1943 تأسیس شد، شروع به کار کرد و تا به امروز وجود دارد. مارکوویچ در طول مدت حضورش در میز خارجی از نزدیک با میز خبری تعیین شده NANAP کار کرد.

برخلاف اکثر کشورهای کمونیستی در اروپای شرقی، یوگسلاوی با اتحاد جماهیر شوروی همسو نبود. موقعیت مستقل آن در طول جنگ سرد و نقش رهبری آن در جنبش عدم تعهد، آن را به قهرمان طبیعی همکاری بین کشورهایی تبدیل کرد که به دنبال جایگزین هایی برای نفوذ غرب و شوروی بودند.

مارکوویچ، مادربزرگ 78 ساله امروزی که در بلگراد زندگی می‌کند، به الجزیره می‌گوید: «شوق زیادی برای همکاری رسانه‌های بین‌المللی وجود داشت، عمدتا به دلیل موقعیت یوگسلاوی در جهان در آن زمان».

او می‌گوید: «با زیرساخت رسانه‌ای قوی، تانجوگ بهترین موقعیت را برای ایفای نقش محوری در NANAP داشت. این ستون فقرات این ابتکار بود، اما نه مرکز آن بود و نه داور آن. این شبکه بزرگی از آژانس‌های تبادل اخبار بود، و تانجوگ یکی از این نقاط بود، احتمالا یکی از فعال‌ترین آن‌ها».

او با یادآوری دو دهه حضور خود در تانجوگ، می‌گوید که همه افراد در بخش تحریریه به مفهوم استخر و اخباری که در آن مدیریت می‌شد دسترسی داشتند.

در تانجوگ، روزنامه نگاران داستان های داخلی را برای مخاطبان خارجی آماده می کردند و قبل از ارسال از طریق شبکه از طریق تلکس یا لینک رادیویی، کوتاه و ترجمه می کردند. کار با میز خارجی متفاوت بود، که گزارش‌هایی را که از آژانس‌ها و خبرنگاران دیگر برای مخاطبان یوگسلاوی می‌رسید، انتخاب می‌کرد.

هیچ کس ارزش ایده مبادله عادلانه تر اطلاعات و فرهنگ را زیر سوال نبرد.

چشم انداز NAM برای یک سیستم اطلاعات جهانی عادلانه تر، الهام بخش رسانه ها و آژانس های بیشتری از جمله مجله جهان سوم یا Terceiro Mundo در بوئنوس آیرس، آرژانتین بود.

بئاتریز بیسیو، روزنامه‌نگار اروگوئه‌ای الاصل، در سال 1974 با گروهی از روزنامه‌نگاران، از جمله همسرش، روزنامه‌نگار و سیاستمدار برجسته برزیلی تبعیدی، نیوا موریرا، مجله را تأسیس کرد.

به گفته بیسیو، موریرا پس از شرکت در اجلاس سران جنبش غیرمتعهدها در الجزیره در سال گذشته، الهام گرفت تا این مجله را راه اندازی کند.

بیسیو می‌گوید که این مجله که به زبان‌های پرتغالی، انگلیسی و اسپانیایی منتشر می‌شود، به اوج تیراژ بیش از 150000 نسخه در نسخه پرتغالی خود رسید و بیش از سه دهه فعال باقی ماند.

بیسیو که امروز در بخش تاریخ در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو کار می‌کند، به الجزیرا می‌گوید: «اگرچه تمرکز اولیه بر پوشش آمریکای لاتین بود، اما ما همیشه به دنبال ارائه اطلاعات، تحلیل‌ها و دیدگاه‌های تاریخی در مورد آفریقا و آسیا به خوانندگان بودیم، زیرا می‌دانستیم که تاریخ و سرنوشت ما به‌عنوان آمریکایی‌های لاتین ارتباط نزدیکی با مناطق این مناطق دارد.»

او می‌گوید NANAP نقش مهمی در پر کردن شکاف اطلاعاتی بین آمریکای لاتین و مناطق سراسر جنوب جهانی ایفا کرد.

اگرچه جهان سوم به خودی خود یک خبرگزاری نبود، اما از روابطی که NANAP به تقویت آن کمک کرد، بهره برد. بیسیو می‌گوید که این مجله با خبرنگاران و آژانس‌ها در سرتاسر جنوب جهانی، به‌ویژه در کشورهایی مانند آنگولا و موزامبیک، ارتباط مستقیم برقرار کرده و گزارش‌هایی را مبادله می‌کند و به داستان‌هایی دسترسی پیدا می‌کند که به ندرت در پوشش خبری غربی ظاهر می‌شوند.

بیسیو می‌گوید: «چالش ما رسیدگی به مسائلی مانند مبارزه علیه دیکتاتوری‌ها و مبارزه برای آزادی در بخش‌های مختلف جهان بود.

رسانه‌های جریان اصلی این موضوعات را پوشش نمی‌دادند، حتی داستان‌هایی به بزرگی آپارتاید در آفریقای جنوبی در آمریکای لاتین شناخته شده نبودند. NANAP واقعا برای ما حیاتی بود، زیرا به ما امکان می‌داد در بسیاری از نقاط جهان همکار داشته باشیم.

"داشتن اطلاعات مستقیم از طریق آن آژانس ها به ما کمک کرد تا پوشش خود را متنوع کنیم و توانستیم با خبرنگاران با اهداف مشابه خود کار کنیم."

جریان اطلاعات به هر دو صورت کار می کرد، به ویژه با آژانس های کشورهای تازه استقلال یافته پرتغالی زبان موزامبیک و آنگولا، که بعد از استقلال از پرتغال در سال 1975، آژانس اطلاعات موکامبیک و مطبوعات آنگولا (ANGOP) را تشکیل دادند.

ما با روزنامه‌نگاران این آژانس‌ها ملاقات کردیم، توافق‌نامه‌ها و مقالاتی را رد و بدل کردیم. برای آنها پوشش آمریکای لاتین کار آسانی نبود، بنابراین آنها می‌توانستند پوشش ما را از کشورهای آمریکای لاتین بگیرند و آن را به روش خود بازنشر و توزیع کنند.»

بیسیو در طول سه دهه فعالیت خود در مجله با رهبران سیاسی کلیدی مانند فیدل کاسترو، نلسون ماندلا و هوگو چاوز مصاحبه کرد و به طور گسترده در سراسر آسیا و آفریقا از جمله آنگولا و موزامبیک سفر کرد و در آنجا از مراحل پایانی مبارزات آزادی‌بخش گزارش داد.

او همچنین در خاورمیانه بود و از بیروت در سال 1982 در جریان تهاجم اسرائیل به لبنان که هدفش بیرون راندن سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) از این کشور بود، گزارش می داد.

او می گوید که این تجربیات عمیقا درک او را از مبارزات آزادیبخش در مناطق مختلف شکل داد.

"نظارت مستقیم مبارزه مردم آنگولا و موزامبیک در چنین شرایط نامطلوبی و در عین حال با آرمان های بسیار قوی آزادی و عدالت برای من یک تجربه تعیین کننده بود. من به عنوان یک آمریکای لاتین هرگز شاهد نبودم که مردم سلاح به دست گرفته و با هر وسیله ای که دارند علیه ارتش استعماری مبارزه کنند."

با وجود چالش هایش، NANAP گسترش یافت. تا سال 1992، محققان تخمین می‌زنند که تقریبا تمام 108 کشور عضو جنبش غیرمتعهدها، از جمله از طریق آژانس‌هایی مانند Prensa Latina کوبا و خبرگزاری عراق (INA) در این استخر شرکت داشتند.

حجم اخبار مبادله شده نیز از میانگین 8000 کلمه در روز در سال 1975 به 40000 در سال 1983 و 120000 کلمه در سال 1992 افزایش یافت.

با این حال، اختلاف با آژانس های خبری بین المللی بسیار زیاد بود. در سال 1978، چهار آژانس مسلط - آسوشیتدپرس، یونایتد پرس اینترنشنال، AFP و رویترز - در مجموع 33 میلیون کلمه در روز تولید می کردند.

در کنار تانجوگ، هند، به ویژه در زمان نخست وزیری ایندیرا گاندی و حزب تحریک انصاف، نقش کلیدی را در NAM و NANAP ایفا کردند.

این باعث شد تا سوسو بینش خوبی نسبت به چالش های روزانه ای که NANAP با آن مواجه است، داشته باشد. او به یاد می‌آورد: «اکثر اعضای استخر کشورهای انگلیسی زبان نبودند، بنابراین ترجمه اهمیت زیادی داشت.

"به علاوه استانداردهای روزنامه نگاری در کشورهای مختلف متفاوت بود. برخی از همکاران PTI من از تغییر NANAP متنفر بودند، زیرا مجبور بودند با نسخه هایی که همیشه از استاندارد بالایی برخوردار نبود، سر و کار داشته باشند.

"علیرغم بحث‌هایی که در مورد اینکه آژانس‌های خبری غربی چگونه فرهنگ‌های دیگر را به درستی بازنمایی می‌کنند و اینکه آیا زمینه ممکن است از بین رفته یا تحریف شده باشد، از نظر واقعیات، آنها همیشه درست خواهند بود. و اگر اشتباهی حتی کوچک وجود داشت، فورا پاسخی ارسال می‌کردند، که در مورد کپی NANAP صدق نمی‌کرد."

نسخه بسیار کمی از NANAP وارد روزنامه های هند شد. بخشی از مشکل این بود که اکثر اعضای NANAP نماینده خبرگزاری های ملی بودند که تحت کنترل دولت بودند، چه با گرایش راست یا چپ، و کپی آنها اغلب تبلیغات رسمی حزب حاکم بود.

این جاه طلبی به زودی فراتر از اخبار منتشر شد. در سال 1977، دو سال پس از راه‌اندازی NANAP، کشورهای NAM یک بازوی پخش را راه‌اندازی کردند، سازمان پخش کشورهای غیرمتعهد (BONAC) که هدف آن اشتراک‌گذاری مستقیم برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی با یکدیگر بود.

کوکوتوویچ توضیح می دهد که BONAC ابتکار بلندپروازانه تری بود زیرا اعضای آن علاقه مند به توسعه زیرساخت های رسانه ای مورد نیاز برای همکاری بین المللی بودند.

کشورهای NAM کنفرانس‌ها، کارگاه‌های آموزشی و جشنواره‌های تلویزیونی و رادیویی سالانه را ترتیب دادند و کارکنان رسانه را در شهرهایی از هاوانا، کوبا، تا دهلی نو و فری‌تاون، سیرالئون گرد هم آوردند. هدف توسعه راه هایی برای همکاری کشورها در تولید و به اشتراک گذاری اخبار و اطلاعات بود.

از جمله این تلاش ها 20 سال عدم تعهد بود، فیلمی که توسط پخش کنندگان تلویزیونی کوبا، الجزایر، هند و یوگسلاوی به مناسبت بیستمین سالگرد جنبش در سال 1981 تهیه شد.

مسائل فنی و ساختاری زیادی وجود داشت، به‌ویژه از آنجایی که شکل زیرساخت‌های رسانه‌ای در تمام کشورهای مختلف عضو بسیار متفاوت بود. پخش برنامه‌های مختلف فقط از نظر فنی دشوار بود، البته به بحث ترجمه نپردازیم.

تحلیلگران می گویند این عدم تعادل های مالی بود که بزرگترین تهدید را برای دیدگاه جنبش عدم تعهد در مورد تغییرات ساختاری ایجاد کرد، زیرا بسیاری از کشورهای جنبش عدم تعهد از نظر اقتصادی به همان قدرت های غربی وابسته بودند که به دنبال کسب خودمختاری از آن بودند.

مارکوویچ به یاد می آورد که چگونه این عدم تعادل برای روزنامه نگارانی که در آن زمان کار می کردند رخ داد.

در سال 1984، او در سمیناری در تونس که توسط خبرگزاری ملی تونس، TAP سازماندهی شده بود، شرکت کرد که روزنامه نگاران از حدود 30 کشور غیر متعهد را گرد هم آورد. در این سمینار که توسط سفارت ایالات متحده تامین مالی شد، سخنرانان آمریکایی از جمله نمایندگانی از آسوشیتدپرس که در زمینه استانداردهای گزارش دهی و روزنامه نگاری بی طرف آموزش ارائه کردند، حضور داشتند.

مارکوویچ به یاد می‌آورد که آموزش ارزشمند بود، اما او همچنین احساس می‌کرد که سخنرانان مشتاق هستند تا آنچه را که روزنامه‌نگاران کشورهای غیرمتعهد می‌توانند از شیوه‌های رسانه‌های غربی بیاموزند، نشان دهند.

او می‌گوید: «در مقطعی... مقاله‌ای انتقادی درباره رسانه‌های غربی و امپریالیسم فرهنگی تقریبا به‌طور مخفیانه در میان روزنامه‌نگاران شرکت‌کننده پخش شد.

با رشد NAM از 25 کشور موسس به حدود 90 عضو در سال 1980، کار به عنوان یک نهاد یکپارچه نیز دشوار شد و درگیری‌های بین اعضای جنبش عدم تعهد، مانند جنگ ایران و عراق در دهه 1980، بر پیشرفت پروژه‌های رسانه‌ای تأثیر گذاشت.

توسو مشکلاتی را که برای پوشش خبری جنگ با آن روبرو بود به یاد می آورد: «هر روز نسخه های زیادی از ایرنا در ایران و INA عراق دریافت می کردیم، زیرا آنها می خواستند جنبه خود را از ماجرا بگویند و از نظر تعداد کشته ها یا مجروحان تفاوت هایی وجود داشت و با جزئیات حمله یا دفاع واقعی تفاوت داشت.

«در پایان، ما از آژانس‌های فراملی استفاده کردیم، زیرا می‌دانستیم که حداقل حقایق اساسی روشن است.

«جنگ ایران و عراق نمونه بارز این بود که مشکل سیستم استخر چیست، اما موارد بسیار دیگری از درگیری نیز وجود داشت. به عنوان مثال، در هند، شما از کپی آژانس پاکستان استفاده نمی کنید.

در سال 1980، یونسکو گزارش برجسته ای را منتشر کرد که به بررسی نابرابری ها در ارتباطات بین المللی می پردازد.

این گزارش که توسط یک کمیسیون بین المللی به ریاست شان مک براید، سیاستمدار، دیپلمات و برنده جایزه صلح نوبل ایرلندی تهیه شده است، شامل مشارکت چهره هایی مانند گابریل گارسیا مارکز، نویسنده و روزنامه نگار کلمبیایی و مصطفی مسمودی، وزیر تونس است.

این نابرابری در جریان جهانی اطلاعات را آشکار کرد و تسلط رسانه های غربی بر کشورهای جنوب جهانی، انحصار رسانه ها و تجاری سازی را برجسته کرد. همچنین خواستار یک اقتصاد رسانه ای عادلانه تر و متعادل تر شد.

همانطور که مدیر کل یونسکو، مربی سنگالی، آمادو-مهتر ام بوو، در پیشگفتار گزارش استدلال می کند: «ضروری است که به همه مردان و زنان، در همه محیط های اجتماعی و فرهنگی، فرصت داده شود تا به فرآیند تفکر جمعی که بدین ترتیب آغاز شده است، بپیوندند. …

با آمدن نظم نوین ارتباطی جهانی، هر قوم باید بتواند از دیگران بیاموزد و در عین حال درک خود از وضعیت خود و دیدگاه خود را نسبت به امور جهان به آنها منتقل کند. در این صورت بشر گامی تعیین کننده در مسیر آزادی، دموکراسی و مشارکت خواهد برداشت.

با این حال، واکنش واکنش فوری بود و، همانطور که مفسران گفته‌اند، جای تعجب نداشت.