چهار سال آینده آینده اقیانوس را تعیین خواهد کرد

مناظر ساحلی در جزیره لا دیگ، سیشل در 26 ژوئن 2026. —Zeng Tao—Xinhua از طریق Getty Images

تابستان امسال، اقیانوس هشدار دیگری برای ما فرستاد. در ماه آگوست، دمای سطح دریاها به بالاترین حد خود رسید. چند روز بعد، جامع‌ترین ارزیابی از صخره‌های مرجانی که تا کنون منتشر شده است، نشان داد که امواج گرمای مکرر دریایی، زمان کمتری را به صخره‌ها برای بازیابی بین وقایع سفید شدن می‌گذارد. پوشش مرجانی سخت جهانی در مقایسه با میانگین سال‌های 1980 تا 2009، 9.5 درصد کاهش یافته است که عمدتا ناشی از تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان است.

برای من، این عمیقا نگران کننده است، اما همچنین دلیلی برای اقدام است. من از سیشل می آیم، مجمع الجزایری متشکل از 115 جزیره در سواحل شرق آفریقا که در آن اقیانوس از زندگی، معیشت و آینده ما جدایی ناپذیر است. از غذایی که می خوریم، مشاغلی که مردم به آن وابسته هستند و تاب آوری اقتصاد ما حمایت می کند.

در طول سال‌های ریاست‌جمهوری، دیدم که وقتی دولت‌ها حفاظت از اقیانوس‌ها را در اولویت سیاسی خود قرار دهند، چه چیزی ممکن است. در سال 2020، در دوران ریاست جمهوری من، سیشل 30 درصد از آب های خود را برای حفاظت تعیین کرد، سال ها قبل از اینکه جهان هدف جهانی حفاظت از 30 درصد از زمین و اقیانوس تا سال 2030 را اتخاذ کند. آن تجربه به من آموخت که حفاظت جاه طلبانه زمانی امکان پذیر است که تعهد سیاسی با عمل همراه باشد.

در حالی که کمتر از چهار سال تا سال 2030 باقی مانده است، جامعه بین المللی باید همین عزم را برای حفاظت از اقیانوس جهانی داشته باشد.

از زمانی که دولت ها هدف جهانی را در سال 2022 پذیرفتند، کشورها پیشرفت های مهمی داشته اند. نزدیک به 20 درصد از خشکی ها و آب های داخلی اکنون به عنوان حفاظت شده یا حفاظت شده تعیین شده اند و تعهدات موجود می تواند حفاظت زمینی را تا سال 2030 به حدود 27 درصد برساند.

اما تصویر در دریا بسیار متفاوت است. در حال حاضر حدود 10 درصد از اقیانوس های جهانی به عنوان حفاظت شده یا حفاظت شده تعیین شده است و تعهدات موجود این رقم را تا سال 2030 به حدود 12 درصد افزایش می دهد.

بنابراین، مرحله بعدی این تلاش جهانی باید تأکید بسیار بیشتری بر اقیانوس داشته باشد. دولت ها باید مناطق حفاظت شده دریایی بیشتری ایجاد کنند، تعهدات ملی را در جایی که جاه طلبی بسیار کم است، تقویت کنند و به سرعت از اهداف به سمت حفاظت در آب حرکت کنند.

این موضوع بسیار فراتر از حفاظت است. اکوسیستم های دریایی سالم از ماهیگیری و امنیت غذایی حمایت می کنند، معیشت و اقتصاد را حفظ می کنند، کربن ذخیره می کنند و به محافظت از جوامع ساحلی در برابر اثرات آب و هوایی کمک می کنند.

یافته های اخیر مرجانی عواقب تاخیر را روشن می کند. امواج گرمای دریایی در حال افزایش است و صخره‌ها زمان کمتری برای بازیابی می‌گذارند. بازیابی هنوز امکان پذیر است، اما اکوسیستم ها برای بازیابی به زمان و شرایط مناسب نیاز دارند.

اقدامات اقلیمی ضروری است، اما کاهش فشارهایی مانند صید بیش از حد، آلودگی و استخراج آسیب‌پذیر می‌تواند به اکوسیستم‌های آسیب‌پذیر شانس بهتری برای بازیابی بدهد. مناطق حفاظت شده دریایی با طراحی خوب و مدیریت مناسب می توانند فضا و زمان مورد نیاز طبیعت را در اختیار آن قرار دهند.

اما ترسیم مرز روی نقشه کافی نیست. گزارش شکاف حفاظتی اقیانوس 2026 نشان می دهد که در حالی که حدود 10٪ از اقیانوس های جهانی به عنوان حفاظت شده یا حفاظت شده تعیین شده است، فقط 3.5٪ به عنوان محافظت موثر ارزیابی می شود. اگر فعالیت های مخرب ادامه یابد، مدیریت ضعیف باشد یا منابع مالی بلندمدت وجود نداشته باشد، یک منطقه حفاظت شده نمی تواند هدف خود را محقق کند.

در سیشل، ما خودمان با این چالش روبرو هستیم. با اختصاص بیش از 30 درصد از آب های خود برای حفاظت، اکنون در حال انجام کار سخت تر برای تبدیل این حفاظت ها به نتایج در آب هستیم. طرح طرح فضایی دریایی ما از نظر قانونی الزام آور است، از جمله مناطق ممنوعه که در آن فعالیت های استخراجی ممنوع است. اما حفاظت مؤثر همچنین مستلزم مدیریت، نظارت، اجرا و منابع بلند مدت است.

بنابراین، چهار سال آینده، تا پایان سال 2030، باید هم در مورد گسترش و هم اثربخشی باشد. موفقیت را باید بر اساس منطقه روی نقشه قضاوت کرد و اینکه آیا تنوع زیستی بهبود می یابد و جوامع همچنان از اکوسیستم های سالم بهره مند می شوند یا خیر.

اقدام ملی به تنهایی نمی تواند شکاف حفاظت از اقیانوس ها را برطرف کند. دریاهای آزاد تقریبا دو سوم اقیانوس جهانی را تشکیل می دهند، با این حال فقط سهم بسیار کمی از آن محافظت می شود. گونه ها از مرزها مهاجرت می کنند، جریان ها اکوسیستم ها را به هم متصل می کنند و آسیب در بخشی از اقیانوس می تواند عواقبی بسیار فراتر از آن داشته باشد.

معاهده دریاهای آزاد آنچه را که ممکن است تغییر می دهد. برای اولین بار، دولت ها یک چارچوب قانونی جهانی دارند که می تواند مناطق حفاظت شده دریایی را فراتر از صلاحیت ملی فعال کند. سیشل اولین کشور آفریقایی شد که این معاهده را تصویب کرد زیرا کشورهای جزیره ای درک می کنند که حفاظت از آب های خودمان کافی نیست. آینده ما نیز به اقیانوسی که به اشتراک می گذاریم بستگی دارد.

اکنون دولت ها باید این پیشرفت قانونی را با پیشبرد نسل اول جاه طلبانه مناطق حفاظت شده دریایی دریاهای آزاد، با حمایت علمی قوی، حکمرانی مؤثر، نظارت و بودجه کافی، به حفاظت در آب تبدیل کنند.

جاه طلبی نیز باید با منابع مطابقت داده شود. ارزیابی‌های جدید تخمین می‌زند که حدود 16 میلیارد دلار هر سال برای حفاظت از دریا تحت هدف 30 درصد مورد نیاز است، در حالی که در حال حاضر تنها حدود 1.8 میلیارد دلار هزینه شده است. بدون منابع لازم برای مدیریت آنها، مناطق حفاظت شده به جای عمل، خطر حفظ روی کاغذ را دارند.

همانطور که رهبران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک گرد هم می آیند، حفاظت از اقیانوس ها باید بخشی از بحث در مورد انعطاف پذیری آب و هوا، امنیت غذایی و ثبات اقتصادی باشد. COP17 ماه آینده در ارمنستان به زودی فرصت دیگری را برای دولت‌ها فراهم می‌کند تا با جایی که پیشرفت بیشتر از همه عقب‌تر است، مقابله کنند.

در سال 2019، من از زیر اقیانوس هند صحبت کردم، زیرا می‌خواستم رهبران جهان بفهمند که ما نمی‌توانیم مشکلات زیست‌محیطی که ایجاد کرده‌ایم را به نسل دیگری واگذار کنیم تا حل شود.

این هشدار امروز فوریت بیشتری دارد. اما دلایلی هم برای امیدواری وجود دارد. کشورها نشان داده اند که حفاظت جاه طلبانه امکان پذیر است. در ژوئن امسال، پلی‌نزی فرانسه توسعه‌ای را اعلام کرد که پس از اجرا، 1.4 میلیون کیلومتر مربع - حدود 30 درصد از آب‌های آن - تحت حفاظت کامل در برابر صنایع استخراجی قرار می‌گیرد. ساموآ و پرتغال نیز در سال گذشته افزایش قابل توجهی در حفاظت موثر داشته اند.

ما اکنون بیشتر در مورد آنچه حفاظت موثر نیاز دارد می دانیم. و با اجرایی شدن معاهده دریای آزاد، ما ابزار جدید قدرتمندی برای حفاظت از اقیانوسی داریم که همگی مشترک هستیم.

سال های بین اکنون تا 2030 باید نقطه عطفی برای حفاظت از اقیانوس ها باشد. ما باید بیشتر از اقیانوس محافظت کنیم، از آن به خوبی محافظت کنیم و از فرصت پیمان دریای آزاد استفاده کنیم. اگر این کار را انجام دهیم، نه تنها از تنوع زیستی محافظت می کنیم، بلکه امنیت غذایی، انعطاف پذیری آب و هوا و معیشت نسل های آینده را تقویت خواهیم کرد.