چه زمانی کودکان بازی در بیرون را متوقف کردند؟

آخرین باری که بچه ها را در حال بازی در خیابان دیدید کی بود؟ یا حتی در مسیرهای پیاده روی؟

بزرگ شدن در دهه های 1970 و 1980 در دوبلین، برای کودکان و نوجوانان کاملا عادی بود که در خیابان های فرعی بازی کنند. ما انواع بازی‌ها، بازی‌های انفرادی و گروهی با توپ، تعقیب و گریز، هاپس‌کاچ و تنوع‌های بی‌شماری را انجام می‌دادیم که شامل قوانین پیچیده و همیشه در حال تغییر بود. تعداد کمتری از خانوارها صاحب خودرو بودند، بنابراین خطر برخورد با یکی در مناطق مسکونی بسیار کمتر بود. از بچه‌ها انتظار می‌رفت بیرون باشند و بیشتر والدین تماشای بیش از حد تلویزیون را ممنوع می‌کردند زیرا عموما برای رشد کودک مضر بود.

داده‌های Growing Up in Ireland نشان می‌دهد که 30 درصد از والدین ترافیک سنگین در خیابان یا جاده خود را گزارش کرده‌اند، در حالی که از هر شش والدین ایرلندی یک نفر فکر نمی‌کند که بازی کردن در بیرون از خانه، حتی در خانه، برای فرزند پنج ساله‌شان در طول روز بی‌خطر باشد. برعکس، در محله هایی که والدین امن می دانند، کودکان بیشتر به طور معمول بیرون، با توپ، بازی کردن یا دوچرخه سواری بازی می کنند.

شکی نیست که در دهه های اخیر دگرگونی شگرفی در دوران کودکی رخ داده است و ارتباط زیادی با از دست دادن استقلال و آزادی برای بازی، کاوش و حرکت در اطراف ما دارد. شاید مشهودترین تأثیر بر نحوه رفت و آمد کودکان به مدرسه و بازگشت آن باشد.

در دهه 2000، زمانی که فرزندان خود من به مدرسه ابتدایی می رفتند، به سختی هیچ کودکی با دوچرخه به مدرسه می رفت و تعداد کمی به طور مستقل راه می رفتند. پس از انجام بررسی سفر در یک مدرسه ابتدایی در یکی از شهرهای منطقه ای ایرلند، مدیر مدرسه چند قفسه دوچرخه نصب کرد. با این حال، معلوم شد که این ها از یک مدرسه راهنمایی دخترانه همسایه که نرخ دوچرخه سواری به صفر رسیده بود، به دست آمده است. اکنون تعداد دخترانی که خود را به مدرسه می‌برند بیشتر از دوچرخه‌سواری است، اگرچه کمپین An Taisce #AndSheCycles در تلاش است تا این روند را معکوس کند.

در حالی که 600 مدرسه درگیر برنامه مسیرهای ایمن به مدرسه هستند که توسط سازمان حمل و نقل ملی تأمین می شود، این کسری از تقریبا 4000 مدرسه در ایرلند است. طبق سرشماری سال 2022، کمتر از 20 درصد از دانش‌آموزان ابتدایی پیاده به مدرسه می‌روند و حتی در مناطق شهری، این رقم از 40 درصد تجاوز نمی‌کند. در مقابل، در سال 1986، 45 درصد پیاده به مدرسه می‌رفتند در حالی که از هر چهار نفر فقط یک نفر با ماشین سفر می‌کرد.

برخی از این ممکن است با تغییر زمان توضیح داده شود، اما، در هلند، حدود 75 درصد از کودکان پیاده روی یا دوچرخه سواری به مدرسه می روند. در حالی که عوامل دیگری نیز دخیل هستند، شاید تصادفی نباشد که در گزارش یونیسف در سال 2025، کودکان هلندی شادترین کودکان جهان هستند، در حالی که ایرلند در رتبه 24 قرار گرفت - و در عین حال در رتبه اول از نظر "مهارت ها" قرار گرفت. آیا شاید بیشتر بر خواندن و نوشتن تاکید می کنیم تا بازی در فضای باز و آزادی؟

پسرم به مدرسه بی علاقه شده است. مدیر مدرسه مرتبا از عبارت "مسئولیت والدین" استفاده می کند.

استقلال فقط مربوط به سفرهای مدرسه نیست. با تمرکز بیش از حد بر سفرهای هدفمند مانند سفر به مدرسه، این خطر را داریم که اهمیت این که بچه ها بتوانند در محله هایشان برای بازی، معاشرت و صرفا بیرون و اطراف حرکت کنند را نادیده بگیریم. یک حلقه بازخورد در بازی وجود دارد: هرچه ترافیک بیشتر باشد، نگرانی والدین در مورد ایمنی بیشتر می شود، بنابراین در عوض رانندگی می کنند و به تعداد خودروهای موجود در جاده اضافه می شود.

اگر دوران کودکی در طول روز از یک تجربه داخلی به تجربه دیگر در طول روز حرکت کند و جایی که صفحه نمایش ها جایگزین تعامل اجتماعی، فعالیت بدنی و سرگرمی شده اند، چه نوع جامعه ای ایجاد کرده ایم؟

با این حال، قبل از اینکه به سرزنش والدین بپردازیم، باید از خود بپرسیم که خیابان ها برای چه کسانی و برای چه کسانی هستند. آیا آنها برای رفت و آمد و نگهداری وسایل نقلیه موتوری هستند یا برای رفت و آمد آزادانه مردم؟

کودکان در مورد نحوه طراحی و شکل‌دهی محیط‌هایشان حرفی برای گفتن ندارند، اما زندگی آنها عمیقا تحت تأثیر این تصمیم‌ها – و غیرتصمیم‌ها – قرار می‌گیرد. محققان خاطرنشان کرده‌اند که هر چه بازی غیررسمی در مکان‌های عمومی محدودتر و محدودتر می‌شود، لازم است والدین، جوامع و مقامات محلی به طور فعال مداخله کنند تا رویه‌های اجتماعی در محیط شهری را مختل کنند تا فعالیت‌های بازی در فضای عمومی «اجازه» شود. شورای شهر دوبلین در داشتن یک افسر بازی، همراه با استراتژی بازی 126 صفحه ای، پیشگام است.

استراتژی ها تنها زمانی تاثیرگذار هستند که اجرا شوند. چیزی که برای کودکان تفاوت ایجاد می‌کند حمایت – و حتی پرداخت – برای کسانی است که اتوبوس‌های دوچرخه‌سواری و اتوبوس‌های پیاده‌روی کودکان را به مدرسه هدایت می‌کنند، کاری که در بریتانیا رایج است، پارک‌ها و زمین‌های بازی بیشتر و بهبود کلی در کیفیت فضاهای عمومی ما.

من به طور معمول در مورد چیزهای وحشتناکی که ممکن است برای فرزندانم اتفاق بیفتد، افکار مزاحم دارم

کاهش سرعت و کاهش حجم ترافیک کلید حذف خطرات برای کودکان است. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که پیام‌های ایمنی جاده‌ای که بر آموزش کودکان متمرکز است، بدون مداخله‌ای برای کاهش بزرگترین خطرات: رفتار راننده، سرعت، طراحی جاده و وزن و اندازه وسایل نقلیه، تفاوتی در میزان آسیب یا مرگ و میر ایجاد نمی‌کند.

کودکان هیچ قدرتی بر سیاست هایی ندارند که بیشترین تفاوت را در محیط محلی و رفاه آنها ایجاد کند. اما اگر آنها می توانستند رای دهند، مطمئن هستم که به بازی بیشتر و ترافیک کمتر رای می دادند.

TU Dublin میزبان رویدادی در شهرهای دوستدار کودک به عنوان بخشی از خانه باز دوبلین در روز سه شنبه، 12 اکتبر، ساعت 6:30 تا 8 بعد از ظهر در پردیس Grangegorman است. اینجا رزرو کنید.