چه کسی از شراکت روسیه و آفریقا سود بیشتری می برد؟ (مناظره های آفریقایوز)

نفوذ فزاینده روسیه در آفریقا سؤالاتی را در مورد اینکه آیا مشارکت های این کشور منافع اقتصادی واقعی را به همراه دارد یا خیر، ایجاد می کند، زیرا تحلیلگران در مورد تعادل بین جاه طلبی های سیاسی مسکو و نیازهای توسعه کشورهای آفریقایی بحث می کنند.

روابط رو به گسترش روسیه با آفریقا پس از اجلاس سران در مسکو که نمایندگان 48 کشور آفریقایی را گرد هم آورد، مجددا در مورد همکاری های تجاری، سرمایه گذاری و امنیتی مورد بررسی قرار گرفت.

سه کارشناس در گفتگو با Africanews Debates ارزیابی‌های متفاوتی از این مشارکت ارائه کردند و این سوال را مطرح کردند که آیا روابط دیپلماتیک قوی‌تر به دستاوردهای معناداری برای اقتصادهای آفریقایی و شهروندان عادی تبدیل می‌شود یا خیر.

آندری ماسلوف، مدیر مرکز مطالعات آفریقایی در دانشگاه HSE در مسکو، چالش ها را تصدیق کرد اما استدلال کرد که ارقام تجاری به تنهایی پتانسیل این رابطه را نشان نمی دهند.

وی گفت که سرمایه گذاری بیشتر در بازارهای آفریقا برای گسترش همکاری های اقتصادی ضروری است.

ماسلوف گفت: حرکت بعدی شاید در این زمینه سرمایه گذاری باشد.

وی لجستیک، امنیت غذایی، مراقبت های بهداشتی و آموزش را به عنوان مناطقی که روسیه می تواند حضور خود را تقویت کند، شناسایی کرد و به فرصت هایی در توسعه زیرساخت ها، تولید کود و بورسیه تحصیلی برای دانشجویان آفریقایی اشاره کرد.

ماسلوف همچنین استدلال کرد که رقابت چین و رشد تولید داخلی در کشورهای آفریقایی بر چشم‌انداز تجاری روسیه تأثیر می‌گذارد.

دکتر میکاتکیسو کوبایی، محقق ارشد دانشگاه ژوهانسبورگ، استدلال کرد که دولت های آفریقایی باید از علاقه فزاینده بین المللی در این قاره برای مذاکره بر سر توافقات اقتصادی قوی تر استفاده کنند.

او گفت که این قاره نباید انتظار داشته باشد که روسیه جایگزین شرکای سنتی مانند ایالات متحده شود، بلکه باید در عوض فرصت ها را با چندین کشور دنبال کند.

کوبایی گفت: "روسیه شریک است. این شریک نیست که جایگزین ایالات متحده شود."

وی تاکید کرد که دولت های آفریقایی باید برای سرمایه گذاری بیشتر، انتقال فناوری، تحقیقات مشترک و توسعه صنعتی محلی مذاکره کنند.

کوبایی گفت که با پیش بینی افزایش چشمگیر جمعیت آفریقا تا سال 2050، ایجاد فرصت های شغلی و اقتصادی باید محور مذاکرات با قدرت های خارجی باشد.

او همچنین استدلال کرد که روسیه باید با توجه به فرصت‌های اقتصادی و فناوری خاصی که می‌تواند ارائه دهد ارزیابی شود، نه اینکه انتظار داشته باشیم همه نیازهای توسعه آفریقا را برآورده کند.

فراتر از تجارت، این بحث گسترش مشارکت امنیتی روسیه در ساحل، به ویژه در مالی، بورکینافاسو و نیجر را مورد بررسی قرار داد.

بورلی اوچینگ، معاون مدیر کنترل ریسک، گفت که مسکو با موفقیت بر احساسات ضد غربی موجود در بخش‌هایی از آفریقای فرانسوی زبان برای تقویت نفوذ سیاسی خود ساخته است.

او گفت: «روسیه احساسات ضد غربی را تولید نکرد.

با این حال، اوچینگ این سوال را مطرح کرد که آیا دید سیاسی روسیه بازتاب وزن واقعی اقتصادی آن در این قاره است یا خیر.

او همچنین نگرانی‌های خود را در مورد دخالت روسیه در شبکه‌های رسانه‌ای منطقه‌ای و دشواری دست‌یابی به اطلاعات موثق درباره تحولات امنیتی در بخش‌هایی از ساحل مطرح کرد.

بحث به ویژه در مورد اینکه آیا کمک نظامی روسیه به کشورهای آفریقایی کمک می کند تا قابلیت های امنیتی مستقل ایجاد کنند یا اشکال جدیدی از وابستگی ایجاد می کند، مورد توجه قرار گرفت.

ماسلوف از نقش روسیه دفاع کرد و گفت که پرسنل نظامی این کشور به جای کنترل مستقل قلمرو، در کنار نیروهای مسلح ملی عمل می کنند.

او گفت: «تصمیم گیری با آنهاست.

اوچینگ پایداری چنین ترتیباتی را به چالش کشید و هشدار داد که دخالت مستمر نیروهای خارجی در عملیات نظامی فعال می‌تواند خوداتکایی ارتش‌های ملی را دشوارتر کند.

او همچنین شفافیت برخی توافقنامه های امنیتی را زیر سوال برد و شرایط آنها را به عنوان بررسی دقیق توصیف کرد.

موضوع اصلی دیگر این بود که آیا توافقات بین روسیه و دولت های آفریقایی باعث بهبود زندگی مردم می شود یا خیر.

اوچینگ گفت که مشارکت های دولت به دولت اغلب منافع سیاسی و استراتژیک را در اولویت قرار می دهند، به ویژه در کشورهایی که با تهدیدات امنیتی جدی مواجه هستند.

او استدلال کرد که دولت های آفریقایی در نهایت مسئولیت تضمین سرمایه گذاری های خارجی ایجاد شغل، حمایت از جوامع محلی و کمک به توسعه اقتصادی را بر عهده دارند.

او هشدار داد که بدون نهادهای قوی و پاسخگویی، توافق‌های سرمایه‌گذاری ممکن است نتوانند منافع گسترده‌تری را به همراه داشته باشند.

کوبایی به طور مشابه تأکید کرد که دولت‌های آفریقایی باید مسئولیت مذاکره در مورد توافق‌هایی را که به شهروندانشان خدمت می‌کند به جای اتکا به شرکای خارجی برای تعیین اولویت‌های توسعه، بر عهده بگیرند.

با نگاهی به آینده، اوچینگ پیش‌بینی کرد که روابط روسیه با آفریقا در مقایسه با مشارکت چین، اتحادیه اروپا و دیگر شرکای اصلی، از نظر استراتژیک مهم اما از نظر اقتصادی محدود خواهد بود.

او پیشنهاد کرد که نفوذ مسکو به جای سرمایه گذاری اقتصادی در مقیاس بزرگ، به شدت بر روابط سیاسی متکی خواهد بود.

ماسلوف این ایده را رد کرد که شراکت باید بر اساس این که کدام طرف سود بیشتری می برد قضاوت شود.

هر چه روسیه بیشتر سود می برد، آفریقا سود بیشتری می برد.

برای این سه کارشناس، این مناظره چالش گسترده‌تری را که دولت‌های آفریقا با آن روبرو هستند برجسته کرد: چگونگی تبدیل رقابت فزاینده بین قدرت‌های جهانی به اقتصادهای قوی‌تر، استقلال بیشتر و منافع ملموس برای جمعیت‌هایشان.