چگونه افراد قطع عضو در زلزله ونزوئلا با زندگی بدون دست و پا سازگار می شوند

کارشناسان می گویند با توجه به تلفات جسمی و روحی فاجعه 24 ژوئن، بهبودی بازماندگان زلزله احتمالا یک تلاش مادام العمر خواهد بود.

پای جدید ریکاردو کنترراس روی یک میز چوبی قرار گرفته است.

با گذشت بیش از چهار ماه از وقوع دو زمین لرزه در ونزوئلا، این جوان 24 ساله همچنان در حال بهبودی از شدت جراحات است.

هنگامی که او در شب 24 ژوئن زیر آوار گرفتار شد، ساعت ها منتظر ماند تا نجات یابد. پای چپ او زیر چارچوب در افتاده بود و گردش خون آن را محدود کرده بود. باید قطع می شد.

ریکاردو با نگاهی به برادر 16 ساله خود، آندرس کنتراس، گفت: «یکی از بزرگترین دستاوردها این است که ما زنده ماندیم. "در ابتدا، وقتی فهمیدم آندرس خوب است، زیاد به پایم اهمیت نمی‌دادم. هزاران بار ترجیح می‌دادم که آندرس خوب باشد."

اما اکنون ریکاردو در حال تطبیق با واقعیت جدید خود است.

او و برادرش همچنان تحت فیزیوتراپی برای جراحات وارده هستند. در یک بعد از ظهر سوزان، او در یک کارگاه کوچک در تپه‌های شمال غربی کاراکاس می‌نشیند و منتظر انجام تمرینات توانبخشی است تا برای پای مصنوعی جدید خود آماده شود.

ریکاردو گفت: "اکنون این موضوع در مورد بازیابی اندکی از استقلالی است که قبل از زلزله داشتم، زیرا این چیزی است که مرا محدود می کند."

اما بهبودی تنها بخشی از چالشی است که او با آن روبروست. پدر و مادرش در این سقوط جان باختند.

منابع و کمک‌ها نیز کمیاب‌تر شده‌اند، به‌ویژه با کم‌رنگ شدن توجه جهانی و خشک شدن کمک‌های بین‌المللی.

به طور جداگانه، در همان ماه، صلیب سرخ بین‌المللی اعلام کرد که تلاش‌های واکنش ونزوئلا تنها 39.8 درصد تامین شده است.

نه تنها بازماندگانی مانند Contreras با از دست دادن دست و پا و اعضای خانواده دست و پنجه نرم می کنند، بلکه اکنون با چشم انداز هزینه های سلامت مادام العمر - با حمایت رو به کاهش، روبرو هستند.

به گفته مقامات دولتی بیش از 6500 نفر در نتیجه این زمین لرزه ها کشته شده اند.

حداقل 226696 نفر به دلیل جراحات تحت درمان بیمارستانی قرار گرفته اند. دولت می‌گوید سرشماری از افراد قطع عضو انجام داده است، اما جزئیاتی در این مورد منتشر نشده است.

در Ortoprotecnica، کارگاهی در کاراکاس که اندام‌های مصنوعی تولید می‌کند، بیانکا داماسو، کارگردان، به بازماندگانی مانند ریکاردو در مراحل بعدی بهبودی کمک می‌کند.

برای کسانی که دست و پای خود را از دست داده اند، معمولا دو تا سه ماه فیزیوتراپی، توانبخشی و آماده سازی برای پروتز لازم است - گاهی اوقات بیشتر بسته به نحوه بهبود زخم ها و هر گونه شرایط سلامتی قبلی وجود دارد.

داماسو توضیح داد: «این یک فرآیند کاملا فردی است که در آن باید از هر فرد از جایی که هستند حمایت کنید، زیرا برخی از آنها بسیار مشتاق هستند که پروتز را قبلا داشته باشند، اما پوست آنها حتی هنوز بهبود نیافته است.

او گفت که بیش از 100 نوع زانو برای انتخاب وجود دارد و همچنین بیش از 200 رنگ پوست وجود دارد.

اما این روند با اولین اتصال به پایان نمی رسد. کودکان ممکن است در حین رشد به پنج یا شش پروتز جایگزین نیاز داشته باشند، در حالی که بزرگسالان ممکن است به تنظیمات و تعمیرات مداوم نیاز داشته باشند.

سپس موانع روانی وجود دارد. بسیاری از بازماندگان زلزله در مورد واقعیت‌های عملی مانند اینکه آیا دوباره راه می‌روند، به ویلچر نیاز دارند یا می‌توانند مستقلا ادرار کنند تعجب می‌کنند.

بسیاری، در تجربه داماسو، همچنین می‌پرسند که آیا شریکی خواهند یافت که آنها را دوست داشته باشد.

داماسو گفت: "در حال حاضر، چالش‌ها برای آنها چیزی فراتر از جسمی است. آنها نبردهای ذهنی هستند."

یک قاعده وجود دارد که او در کارگاه خود به آن پایبند است: "ما به آنها می گوییم که تنها چیزی که در اینجا ممنوع است گفتن "من نمی توانم" است.

کارینا بچارا، که هر دو پای خود را در زلزله از دست داده، امیدوار است تا اول دسامبر روی پای جدید خود بایستد. در حال حاضر، او بر روی ویلچر تکیه می کند.

این به من انگیزه می‌دهد که هر روز صبح بلند شوم و بگویم یک روز کمتر برای رفتن. این دردناک است، بله، اما ما داریم به هدف نزدیک می شویم.

قبل از زلزله، بچارا کسب و کار خود را اداره می کرد و زندگی فعالی داشت و به طور منظم با تمرینات کراس فیت با شدت بالا تمرین می کرد. فرزندانش او را مادری مستقل می دیدند که به هیچکس وابسته نیست.

بچارا گفت: "اکنون من برعکس هستم، مادری که به کمک آنها نیاز دارد، مادری وابسته."

پس از وقوع زمین لرزه، بچارا به مدت 23 ساعت در زیر آوار گیر کرد و با تکه اثاثیه سنگینی که پاهایش را له کرد، بی حرکت ماند.

او بهبودی خود را به عنوان یک "ترن هوایی احساسی" توصیف می کند. او گفت که به خودش اجازه می دهد در روزهای سخت گریه کند اما سعی می کند به آینده نگاه کند.

"زیرا اگر من آینده را برای خودم نبینم، هیچ کس دیگری نخواهد دید."

اما تطبیق مجدد با روال‌ها می‌تواند برای کسانی که صدمات جانی را متحمل شده‌اند دشوار باشد - نه اینکه به ضررهای دیگر اشاره کنیم.

ریکاردو تاکنون به فعالیت های روزانه خود خوش بین است. او کار در تجارت قطعات کامیون خانواده اش و همچنین تحصیلات دانشگاهی خود را از سر گرفته است. یک ترم جدید کلاس ها شروع شده و او برای رفت و آمد از عصا استفاده می کند.

ریکاردو گفت: "من واقعا خیلی عصبی بودم. حتی نگران بودم که کلاس ها کجا باشد زیرا ما سه طبقه داریم و همچنین مسافت ها طولانی است."

اما نگرانی های او به سرعت از بین رفت. اساتید حتی درس‌های او را به کلاس‌های همکف منتقل کردند تا دوره‌ها در دسترس‌تر باشد.

ریکاردو توضیح داد: «در واقع بازگشت بسیار خوبی بود. همکلاسی هایم همیشه آنجا بودند و به من کمک می کردند.»

با این حال، سخت ترین سازگاری، دست و پنجه نرم کردن با از دست دادن عزیزان بوده است.

ریکاردو به الجزیره گفت: "اگر پایم درد می‌کند، قرص می‌خورم، اما با آن، کاری نمی‌توانم انجام دهم. هیچ درمانی وجود ندارد، هیچ درمانی وجود ندارد، هیچ چیزی وجود ندارد."

مادر و پدرش هر دو بر اثر خفگی در جریان زلزله جان باختند، در حالی که خانواده در انتظار نجات بودند. ساختمان آنها یکی از ده ها ساختمانی بود که در ایالت لا گوایرا فروریخت.

ریکاردو گفت: "من در حمام در آغوش مادرم افتادم و آندرس نزدیک پدرم افتاد. او به من می گفت که حالش خوب است، اما دیدم که سرش با بتن پوشانده شده بود، با دیواری در بالا و گرد و غبار."

او قبل از زلزله مادرش را به یاد می آورد که در حال آشپزی، آواز خواندن و خراب کردن سگ خانواده بود که او نیز در ویرانی جان باخت. او ارزش کار و اهمیت قوی بودن را به او و آندرس آموخته است.

برادران اغلب از طریق تلفن های خود عکس های والدین خود را نگاه می کنند. یکی خانه خانوادگی آنها را نشان می دهد که مشرف به دریا است. دیگری آنها را کنار استخر دارد.

ریکاردو گفت: "هر چه زمان می گذرد، گریه یکسان است، اما دلیل آن متفاوت است. به جای گریه زیاد از غم، بیشتر شبیه به یاد آوردن لحظات خوب است."

پس از مرگ والدینش، ریکاردو مسئولیت های دیگری فراتر از مدرسه و کار بر عهده گرفت.

او اکنون قیم قانونی آندرس است و امیدوار است که این زوج بتوانند به زودی از طریق برنامه مسکن دولتی برای زلزله زدگان خانه ای برای خود پیدا کنند.

دانشگاه او نیز برای کمک به کاهش بار مالی، یک بورس تحصیلی کامل به او پیشنهاد داده است تا تحصیلاتش را به پایان برساند.

ریکاردو توضیح داد: «البته، من نگران وضعیت مالی خود هستم.

"گاهی اوقات با توجه به همه چیزهایی که اتفاق افتاده است، پوشش دادن همه هزینه ها سخت است، اما ما راهی پیدا می کنیم. من فکر می کنم این کاری است که ونزوئلایی ها انجام می دهند: ما همیشه در حال یافتن راهی برای انجام کارها هستیم."

بنیاد خوان پابلو دوس سانتوس، یک سازمان غیرانتفاعی ونزوئلا، از جمله گروه هایی است که به افراد قطع عضو در زلزله کمک می کند. بنیانگذار و همنام آن، دوس سانتوس، پاهای خود را در یک تصادف رانندگی در سال 2019 از دست داد.

او به یاد می آورد که متوجه ابعاد فاجعه ژوئن شد، زمانی که در اولین بیمارستانی که به آن مراجعه کرد، با یک بخش با 12 کودک مواجه شد. همه آنها یا دست و پای خود را از دست داده بودند یا در معرض قطع عضو بودند.

او به الجزیره گفت: "به طور کلی برای همه، به ویژه برای کودکانی که به طور ناگهانی چیزهای زیادی از دست دادند، بسیار سخت است. آنها اعضای خانواده، خانه، مدرسه، توانایی های خود را از دست دادند و علاوه بر آن، آنها بخشی از بدن خود را از دست دادند."

یکی از اولویت های او این بود که به آنها نشان دهد زندگی آنها پس از قطع عضو چگونه می تواند باشد و از دستاوردهای خود به عنوان یک ورزشکار و مدل به آنها بگوید.

اما در کنار چالش‌های جسمی و روانی، او می‌دانست که با مانع دیگری روبرو خواهند شد: هزینه پروتز.

قیمت اندام های مصنوعی با اجزای الکترونیکی - که به عضلات بدن واکنش نشان می دهند - می تواند حتی بیشتر از این هم افزایش یابد و به ده ها هزار دلار برسد.

حتی قبل از زلزله، این بنیاد لیست انتظار صدها نفر را داشت که به اندام مصنوعی نیاز داشتند اما توانایی خرید آن را نداشتند.

دوس سانتوس گفت پس از فاجعه لرزه ای، حدود 200 نفر به پایگاه داده آن اضافه شدند.

او توضیح داد که این بنیاد به جای گران‌ترین فناوری، بر پروتزهای کاربردی تمرکز دارد، تا حدی به این دلیل که بیماران نیز باید توانایی پرداخت هزینه‌های تنظیم، تعمیر و تعویض را داشته باشند.

برای بسیاری از خانواده ها، هزینه به سادگی فراتر از دسترس است.

این بنیاد اکنون در حال برنامه‌ریزی برای راه‌اندازی یک مرکز تخصصی ارتز و پروتز در ونزوئلا است که می‌گوید برای ارائه حمایت مداوم از افراد قطع عضو ضروری است.

متخصصان پزشکی همچنین مراقبت مداوم را برای بهبودی اساسی می دانند.

آنا روزاریو، رئیس انجمن پرستاران کاراکاس، به الجزیره گفت: "برای بیمارانی که صدمات جدی یا قطع عضو شده اند، نجات و ترخیص از بیمارستان تنها شروع است. بهبودی می تواند طولانی باشد و اینجاست که ما با محدودیت های زیادی روبرو هستیم."

او گفت که زلزله مشکلاتی را در سیستم بهداشتی ونزوئلا تشدید کرد که سال‌ها بحران اقتصادی آن را تضعیف کرد.

اغلب تعداد پرستاران به تعداد بیماران بسیار کم است. بیمارستان‌ها گاهی اوقات به لوازم اهدایی شهروندان و سازمان‌ها برای کمک به رفع نیازهای خود متکی بودند.

روزاریو گفت: «اگرچه مراقبت‌های بهداشتی از نظر فنی رایگان است، بیماران همچنان ممکن است مجبور به پرداخت هزینه دارو، تجهیزات پزشکی، آزمایش‌ها، حمل و نقل و توانبخشی باشند. "و اینها هزینه هایی هستند که می توانند ماه ها ادامه داشته باشند."

برای خانواده هایی که توانایی مالی ندارند، عواقب آن می تواند جدی باشد.

او گفت: «ما هر روز شاهد آن هستیم: خانواده‌ها از طریق رسانه‌های اجتماعی درخواست کمک می‌کنند، به دنبال کمک‌های مالی هستند، بدهکار می‌شوند یا به سادگی باید منتظر بمانند. زمانی که یک آزمایش، دارو یا روش به تعویق بیفتد، بهبودی نیز می تواند به تاخیر بیفتد و عوارض جدیدی ایجاد شود.

برای نجات یافتگانی مانند ریکاردو، کمک های مالی خصوصی از طریق سازمان هایی مانند بنیاد خوان پابلو دوس سانتوس به پرداخت هزینه اندام های مصنوعی و توانبخشی کمک می کند.

ریکاردو گفت: "چند روز پیش دیدم که پایم درست شده است و این مرا بسیار هیجان زده کرد."

اگرچه ریکاردو نگهبان او است، آندرس توضیح داد که آنها به مراقبت از یکدیگر کمک می کنند، زیرا هر کدام از آسیب های خود بهبود می یابند.

آندرس در مورد برادرش گفت: «تنها پیاده شدن از ویلچر یک قدم بزرگ بود. "او هر روز بهتر می شود. راستش را بخواهید، این من را بسیار خوشحال می کند که می تواند دوباره راه برود."

برادران با هم در جلسات فیزیوتراپی شرکت می کنند و آندرس برادر بزرگترش را تشویق می کند که دوباره راه رفتن را یاد بگیرد.

ریکاردو در حالی که برادر کوچکترش لبخند می زند، گفت: «برادرم به من احساس قهرمانی جهان را می دهد.