چگونه اوج بارش شهابی اوریونید 2026 را در این هفته ببینیم - و چه زمانی باید نگاه کنیم

اگر عاشق تماشای شهاب‌ها هستید، سال 2026 چیزهای زیادی برای لذت بردن در اختیار شما قرار داده است. تابستان امسال، بارش شهابی سالانه Perseid در روز یک ماه جدید - و یک خورشید گرفتگی - به اوج خود رسید، بنابراین نور ماه از راه دور ماند. و چیزهای بیشتری وجود دارد که باید منتظر آن باشیم: در دسامبر، جمینیدها، پربارترین بارش سال، پس از غروب هلال ماه در اوایل عصر به اوج خود می رسد و دری را برای تماشای عالی باز می کند.

درست بین این دو بارندگی، اوریونیدهای قابل اعتماد نوبت خود را می گیرند و در حدود 21 تا 22 اکتبر به اوج فعالیت خود می رسند.

بنابراین، چه زمانی و کجا می توانید نمایش را تماشا کنید؟ کی و کجا تماشا کنیم

مطمئن شوید که برای یک شب شکار اوریونید گرم می شوید. (اعتبار تصویر: ایجاد شده در Canva توسط Daisy Dobrijevic) شکارچیان نام خود را از نقطه‌ای گرفته‌اند که به نظر می‌رسد در آن طرفداران زیادی دارند: چماق برآمده جبار، درست در بالا و سمت چپ ستاره سرخ‌رنگ بتلژوز. جبار معمولا مورد علاقه زمستان است، بنابراین در اوایل پاییز، شکارچی قدرتمند افق شرقی را تا ساعت 11 شب به طور کامل پاک نمی کند. زمان محلی روز با این حال هنوز بیرون عجله نکنید. تا حدود ساعت 2 بامداد صبر کنید، زمانی که اوریون بسیار بالاتر از افق است.

حدود ساعت 5 صبح، درست قبل از سپیده دم، جبار به بالاترین نقطه خود در آسمان جنوبی می رسد - و منظره باید در بهترین حالت خود باشد.

شهاب‌های شکارچی معمولا کم‌نور هستند، بنابراین نورهای شهر می‌توانند به راحتی آنها را از بین ببرند. اگر می توانید، به یک نقطه امن و تاریک روستایی بروید. در یک صندلی چمنی یا کیسه خواب راحت باشید، به چشمان خود زمان دهید تا خود را تنظیم کنند و از منظره بالای سر و به سمت آسمان جنوب لذت ببرید.

چرا ماه نمایش را خراب نمی کند

و در مورد ماه چطور؟ ماه کامل از 25 تا 26 اکتبر فرا می رسد، اما هنوز تاریکی آسمان برای چندین صبح قبل از چهارشنبه وجود دارد.

تا 21 تا 22 اکتبر، ماه غول پیکر در حال افزایش در میان ستارگان کم نور برج جدی استراحت خواهد کرد و در حدود ساعت 8:45 بعد از ظهر به بالاترین نقطه خود خواهد رسید. زمان محلی روز این خبر خوب است: کمی بعد از ساعت 2 بامداد غروب می کند و تقریبا 3 و نیم ساعت از آسمان تاریک قبل از طلوع آفتاب باقی می ماند. در آن پنجره، یک ناظر ممکن است 15 تا 20 شکارچی را در ساعت تشخیص دهد. از آنجا که آن ساعت ها با اوج رگبار مطابقت دارند، ماه نباید امسال نمایش را بدزدد.

دنباله دار هالی: سرچشمه اوریونیدها

بنابراین، اوریونیدها از کجا آمده اند؟ داستان آنها با دنباله دار هالی آغاز می شود - همان بازدید کننده معروف پشت آکواریدز اتا می.

شهاب‌سنگ‌ها بقایای کوچکی از هسته دنباله‌دار هستند. هنگامی که یک دنباله دار به خورشید نزدیک می شود، مواد منجمد روی سطح آن مستقیما به گاز تبدیل می شود، فرآیندی که به عنوان تصعید شناخته می شود. دنباله‌دار به نوعی زباله‌دان کیهانی تبدیل می‌شود که گرد و غبار و زباله‌ها را در امتداد مدار خود می‌پاشد. این قطعات کوچک و شکننده هستند، با قوام خاکستر سیگار، و هر چرخش از کنار خورشید چیزهای بیشتری را پشت سر می گذارد.

دنباله دارها از قدیمی ترین و جذاب ترین اجرام منظومه شمسی هستند. آنها حدود 4.6 میلیارد سال پیش در کنار خورشید و سیارات شکل گرفتند، اما تغییر قابل توجهی کمی داشته اند. آنها را به عنوان کپسول های زمان از دوران کودکی منظومه شمسی در نظر بگیرید. بسیار فراتر از سیارات بیرونی، آنها بیشتر وقت خود را در یخبندان عمیق می گذرانند، جایی که دما درست بالای صفر مطلق، -459.67 درجه فارنهایت (-273.15 درجه سانتیگراد) است. در آن سرمای شدید، واکنش‌های شیمیایی تا حد زیادی متوقف می‌شوند و به دنباله‌دارها کمک می‌کنند تا مواد آن روزهای اولیه را حفظ کنند.

در طول 100000 سال گذشته، دنباله‌دار هالی احتمالا بیش از هزار بار دور خورشید چرخیده است و در هر بازدید، دنباله‌ای تازه از زباله‌ها باقی می‌ماند. هر ماه اکتبر و مه، زمین به مدار هالی نزدیک می شود. مقداری از آن گرد و غبار با سرعت خیره کننده 41 مایل (66 کیلومتر) در ثانیه با جو ما برخورد می کند و به صورت رگه هایی روشن می شود که ما آنها را "ستاره های تیرانداز" می نامیم.

اوریونیدها یک ویژگی دوست داشتنی دیگر هم دارند: حدود نیمی از این شهاب ها مسیرهای درخشانی از خود به جای می گذارند که طولانی تر از شهاب های به همان اندازه درخشان باقی می مانند. شاید ترکیب هالی دلیل آن باشد. این ذرات در حدود 80 مایل (130 کیلومتر) بالای زمین شروع به سوختن می کنند، شاید به این دلیل که از مواد سبک وزن از سطح منتشر دنباله دار ساخته شده اند تا هسته آن.

نمای نزدیک از دنباله دار هالی که توسط فضاپیمای جوتو در سال 1986 گرفته شد. (اعتبار تصویر: ESA. با اجازه MPAe، Lindau) به عقب نگاه می کند. . . و به جلو

شاید به یاد داشته باشید که دنباله دار هالی را زمانی که آخرین بار در اواخر زمستان و اوایل بهار سال 1986 از درون منظومه شمسی عبور کرد، دیدید. این بازدیدکننده مشهور در اواخر ژوئیه یا اوایل آگوست 2061 با یک دوره مداری 75.4 ساله باز خواهد گشت.

برای یک دیدگاه کوچک، میانگین امید به زندگی در ایالات متحده 79.5 سال، در انگلستان 82.2 سال و در کانادا 83.4 سال است. بنابراین، اگر بعد از سال 1980 به دنیا آمده اید، این احتمال وجود دارد که در سال 2061 به خانه "مادر همه جباران" در اینجا باشید.

در مورد من، من هالی را در سال 1986 در "سن پیشرفته" 30 سالگی دیدم. شانس یک دیدار مجدد بسیار طولانی است - شما می توانید حساب کنید.

تا آن زمان، خوشحال خواهم شد که صبح زود چهارشنبه بیرون بیایم و به تعدادی از «بچه های هالی» سلام کنم. امیدوارم به من بپیوندی

جو رائو به عنوان مربی و مدعو در افلاک‌نمای هیدن نیویورک خدمت می‌کند. او در مورد نجوم برای مجله تاریخ طبیعی، آسمان و تلسکوپ، سالنامه کشاورز پیر و سایر نشریات می نویسد.