چگونه به سگ خود بگویید که دیگر نمی توانید آنها را بشنوید

سگ‌ها دائما یاد می‌گیرند که کدام صداها یا رفتارها از صاحبانشان پاسخ می‌گیرد، اما وقتی صاحبش شنوایی خود را از دست می‌دهد، حیوانات خانگی ممکن است نیاز به سازگاری داشته باشند و راه‌های جدیدی برای برقراری ارتباط پیدا کنند.

دکتر لیندا سایمون، دامپزشک مقیم پوچ اند موت، به نیوزویک گفت که سگ‌ها به شدت به محیط و تجربیات آموخته شده خود واکنش نشان می‌دهند. این بدان معناست که یک سگ ممکن است در نهایت متوجه شود که فردی که زمانی به پارس، ناله یا صداهای دیگر آنها واکنش نشان می‌داد، دیگر به همان شکل واکنش نشان نمی‌دهد.

سیمون گفت: «آنها از وسایل ارتباطی دیگر مانند قرار گرفتن در مقابل مالک یا از طریق لمس استفاده می کنند.

دلیلش این است که سگ ها به سادگی سر و صدا نمی کنند. آنها یاد می گیرند که وقتی انجام می دهند چه اتفاقی می افتد.

بنابراین چگونه یک صاحب می تواند به سگ خود کمک کند تا تغییر را انجام دهد؟ یک راه این است که به رفتارهایی که سگ برای جلب توجه خود استفاده می کند توجه کنید و به جای آن به آنها پاسخ دهید. مثلا اگر سگی نزدیک شود و صاحبش را لمس کند یا جلوی او بایستد، صاحبش می‌تواند پاسخ دهد تا سگ یاد بگیرد که این کار نیز مؤثر است.

پارس کردن و ناله کردن اغلب تلاش هایی برای جلب توجه مالک است. با گذشت زمان، آن‌ها یاد می‌گیرند که وقتی صداهای خاصی تولید می‌کنند چه اتفاقی می‌افتد، مثلا یاد می‌گیرند که وقتی کسی غذا می‌خورد، ناله‌کردن کافی ممکن است باعث شود که غذا بخورند.

اما وقتی آن صداها دیگر پاسخ مورد انتظار را ایجاد نمی کنند، سگ ها می توانند رفتار خود را تنظیم کنند.

سایمون گفت: «اگر این پارس و ناله‌ها عمدتا نادیده گرفته شوند، احتمالا تعداد آنها کاهش می‌یابد.

برای صاحبی که کم شنوایی را تجربه می کند، این می تواند به این معنی باشد که سگ آنها ممکن است به تدریج به پارس کردن یا ناله کردن کمتر وابسته شود و شروع به استفاده از رفتارهایی کند که بیشتر مورد توجه قرار می گیرند.

مالکان همچنین می توانند این رفتارهای جدید را در صورت وقوع تشویق کنند. به عنوان مثال، سگی که به جای پارس کردن، پای صاحبش را لمس می کند، می تواند یاد بگیرد که این راه دیگری برای دریافت پاسخ است.

اینکه دقیقا چقدر سریع اتفاق می افتد می تواند از سگی به سگ دیگر متفاوت باشد. سایمون گفت که نژادهای سگ باهوش، مانند پودل و کولی، ممکن است زودتر شکار شوند.

سن سگ و تجربیات قبلی نیز می تواند نقش داشته باشد. توله‌سگی که همیشه در خانه‌ای با صاحبی کم شنوا بزرگ شده است، ممکن است سریع‌تر از یک سگ بالغ که قبلا با خانواده‌ای شنوا زندگی می‌کرده است، عدم پاسخگویی را عادی بپذیرد.

خبر خوب برای صاحبان ناشنوا یا افراد کم شنوا این است که سگ ها برای درک خواسته های مردمشان به دستورات گفتاری نیاز ندارند. مالک می تواند سیگنال های دستی را معرفی کند تا به آنها کمک کند بفهمند که دیگر نمی توانند پارس خود را بشنوند.

سایمون گفت: "سگ ها با یادگیری بصری عالی عمل می کنند و می توانند به نشانه ها و سیگنال های دست به جای دستورات صوتی پاسخ دهند."

مجموعه خاصی از سیگنال های دستی وجود ندارد که هر مالکی نیاز به استفاده از آن داشته باشد. در عوض، سایمون گفت که هر صاحب و سگ ممکن است سیگنال های خود را ایجاد کند که برای آنها کار می کند.

او گفت، برای مثال، یک صاحب می‌تواند کف دستش را بلند کند تا از سگش بخواهد بنشیند یا به سرعت دستش را به سمت بیرون تکان دهد تا به سگ بگوید از نشستن دست بردارد.

ثبات می تواند به سگ کمک کند تا معنای هر حرکت را بیاموزد. استفاده از سیگنال یکسان در هر بار می تواند به سگ کمک کند تا بفهمد صاحبش چه می خواهد، به خصوص زمانی که هیچ فرمان شفاهی برای همراهی با آن وجود ندارد.

مالکان همچنین می توانند به روش هایی که سگ هایشان به طور طبیعی سعی می کنند توجه آنها را جلب کنند توجه کنند. به عنوان مثال، اگر سگی به جای پارس کردن، پای صاحبش را لمس کند، پاسخ دادن به آن رفتار می تواند به سگ بیاموزد که این یک راه موثر برای برقراری ارتباط است.

برای مالکانی که خود را با کم شنوایی تطبیق می دهند، این تغییر ممکن است به صبر از هر دو طرف نیاز داشته باشد. اما سگ‌ها دائما از تجربیات خود یاد می‌گیرند و می‌توانند زمانی که روش‌های معمول ارتباط آنها دیگر کارساز نباشد، سازگار شوند.

نتیجه ممکن است رابطه‌ای باشد که کمتر به صدا و بیشتر به ژست‌ها، تماس چشمی و لمس متکی باشد و در عین حال به همان اندازه ارتباط برقرار کند.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: ربکا فلود و گری آر توماس