چگونه به فرزندتان «نه» بگویید – و به آن پایبند باشید

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

"نه" ممکن است یکی از سخت ترین کلماتی باشد که والدین به کودک خردسال می گویند.

بسیاری از والدین از اشک‌ها، مشاجره‌ها یا عصبانیت‌هایی که ممکن است به دنبال آن باشد که وقتی کودک نوپا یا پیش دبستانی از چیزی که می‌خواهد محروم می‌شود، وحشت دارند.

اما اگر ناراحتی نشانه اشتباهی نباشد چه؟

احساسات بزرگ بخشی از زندگی و بخشی از بزرگ شدن است. تحقیقات روانشناسی رشد و علوم اعصاب نشان می دهد که «نه» گفتن به کودکان به آنها کمک می کند تا محدودیت ها و مرزهای معقولی را تجربه کنند.

تجربه یک «نه» بخش مهمی از نحوه یادگیری کودکان برای تنظیم احساسات، کنار آمدن با ناامیدی و ایجاد انعطاف‌پذیری است.

کودکان از دوران کودکی شروع به یادگیری نحوه مدیریت احساسات خود می کنند. مهارت‌های تنظیم عاطفی که در طول سال‌های نوپا و بعد از آن ایجاد می‌کنند، می‌تواند تأثیری پایدار بر نحوه مقابله با چالش‌ها، ایجاد روابط و موفقیت در مدرسه داشته باشد.

تنظیم عاطفی توانایی اجتناب از احساسات دشوار نیست. این توانایی تجربه احساسات، درک آنها و یادگیری تدریجی نحوه مدیریت آنها است.

کودکان این مهارت ها را از طریق تجربه های مکرر ناامیدی، ناامیدی، هیجان و انتظار، با حمایت بزرگسالان مورد اعتماد، توسعه می دهند.

بنابراین چالش برای والدین اجتناب از "نه" نیست. این برای کمک به کودکان است که یاد بگیرند چگونه در آن حرکت کنند.

تحقیقات نشان می‌دهد که برخی از رویکردهای فرزندپروری می‌تواند به کودکان کمک کند تا توانایی مدیریت توجه، رفتار و احساسات خود را توسعه دهند.

این شامل تجربه محدودیت های معقول یا کلمه "نه" است. به عنوان مثال، "نه، شما نمی توانید تمام ظرف کراکر را بخورید." یا "نه، شما نمی توانید از ماشین بالا بروید."

به جای محافظت از کودکان در برابر هر احساس دشوار، والدین کودکان را از طریق ناامیدی راهنمایی می‌کنند و به آنها کمک می‌کنند تا شکست‌ها را بیاموزند، ناامیدی و ارضای تاخیری بخش‌های قابل کنترل زندگی هستند.

برخی از سبک های فرزندپروری (مانند فرزندپروری سهل گیرانه) گرمی و پاسخگویی را با فقدان مرزهای مشخص ترکیب می کنند. به کودکان آزادی قابل توجهی داده می شود و انتظارات و محدودیت های کمی برای رفتار آنها وجود دارد. در حالی که این سبک با نیت خوب است، مطالعات نشان می دهد که ممکن است با سطوح بالاتری از مشکلات رفتاری و اضطراب در کودکان مرتبط باشد.

هنگام گفتن «نه» به کودک نوپا یا پیش دبستانی، واضح و با اعتماد به نفس باشید.

از تبدیل آن به مذاکره اجتناب کنید. به جای گفتن «شاید بعدا» یا «الان نه»، «نه، ما امروز شکلات نمی خریم» را امتحان کنید.

همدل باشید و احساسات فرزندتان را بپذیرید. سعی کنید بگویید: "می توانم ببینم عصبانی/غمگین/ناامید هستی چون واقعا شکلات می خواستی." و ادامه دهید: "جواب من هنوز منفی است."

اگر یکی از والدین به طور مکرر نه بگوید و پس از اعتراض مداوم تسلیم شود، کودکان پیام واضحی دریافت می کنند: اگر به پرسش ادامه دهند، ممکن است پاسخ تغییر کند.

بنابراین، چگونه می توانید به تقویت مهارت های فرزندتان در مورد «نه» کمک کنید؟

این به کودک شما کمک می کند واژگانی را برای صحبت در مورد احساسات خود به او بدهید. به عنوان مثال:

"Peppa Pig واقعا ناراحت به نظر می رسد. چرا فکر می کنید او گریه می کند؟"

هنگامی که از چیزی عصبانی می شوید، به کودک خود نشان دهید که چگونه نفس عمیق می کشد تا آرام شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که کودکان تنظیم هیجان را نه تنها از طریق آنچه بزرگسالان به آنها می‌گویند، بلکه با تماشای اینکه چگونه بزرگسالان احساسات خود را مدیریت می‌کنند، یاد می‌گیرند.

این یک استراتژی والدین است که در آن از تعاملات گرم و پاسخگو برای کمک به کودک برای مدیریت احساسات خود استفاده می کنید.

به عنوان مثال، اگر کودک شما عصبانی است، آرام باشید و فورا واکنش نشان ندهید. اگر می خواهید خونسردی خود را از دست بدهید، یک دقیقه نفس بکشید.

می توانید بگویید: "می بینم که واقعا ناامید شده ای که باید زمین بازی را ترک کنیم." در نزدیکی کودک خود بنشینید و اگر از او استقبال کرد به او آرامش بدهید. مرز را با گفتن این جمله حفظ کنید: «می‌دانم که می‌خواستی بیشتر بمانی، اما زمان بازگشت به خانه فرا رسیده است».

کودکی که می‌شنود: «می‌بینم که ناراحتی و من اینجا با تو هستم»، در حالی که مرز ثابت است، دو درس قدرتمند می‌آموزد: احساساتش پذیرفته می‌شوند و می‌توانند با آنها کنار بیایند.

وقتی اوضاع آرام است، می‌توانید واکنش‌های احساسی متفاوتی نسبت به یک «نه» ایفا کنید. تحقیقات نشان می‌دهد که مشارکت در بازی وانمودی می‌تواند توانایی کودکان را برای کنترل تکانه‌ها و مدیریت احساسات بهبود بخشد.

برای مثال، والدین می‌توانند از بازی وانمودی با خرس‌های عروسکی، عروسک‌ها یا اسباب‌بازی‌ها برای تمرین موقعیت‌های روزمره که ممکن است کودک «نه» بشنود، استفاده کنند. ممکن است یکی از والدین سفری به پارک را ایفا کند و از شخصیت بزرگسال بخواهد که بگوید: "اکنون وقت رفتن به خانه است. ما دیگر نمی توانیم بمانیم."

سپس کودک می تواند احساس و واکنش شخصیت را نشان دهد. این مکالمات بازیگوش فرصت هایی را برای کشف احساساتی مانند ناامیدی، ناامیدی یا خشم فراهم می کند، در حالی که به کودکان کمک می کند تا زبان و استراتژی های مورد نیاز برای مدیریت آنها را توسعه دهند.

اگر خروج از زمین بازی اغلب با گریه یا اعتراض ختم می شود، از برخورد عاطفی به عنوان رفتار بدی که نیاز به تنبیه دارد اجتناب کنید.

درعوض، از فرزندتان در هنگام ناامیدی حمایت کنید و لحظاتی را که با موفقیت کنار می‌آید، تشخیص دهید. به عنوان مثال، "آفرین، من می توانم ببینم که چگونه امروز به سرعت از تاب خارج شدی."

این کار به این دلیل است که کودکان بیشتر احتمال دارد رفتارهایی را تکرار کنند که مورد توجه و تشویق مثبت قرار می گیرند.

غیرمنطقی است که انتظار داشته باشیم کودکان همیشه یک "نه" را بدون ناراحتی بپذیرند. مغز آنها هنوز در حال توسعه سیستم های مسئول کنترل تکانه و تنظیم هیجانی است.

به عنوان مثال، غیرمنطقی است که ناگهان به یک کودک 3 ساله بدون هیچ هشداری بگویید "نه، شما نمی توانید قسمت دیگری از "آبی" را تماشا کنید - وقت حمام است. حتی یک فرد بزرگسال نیز وقتی چیزی که از آن لذت می‌برد ناگهان به پایان می‌رسد، با آرامش پاسخ می‌دهد. در عوض، سعی کنید یک هشدار پنج دقیقه ای بدهید.

هنگامی که والدین برای حفظ یک مرز معقول و در عین حال پذیرفتن احساسات کودک "نه" می گویند، پیام مهمی ارسال می کنند.

با گذشت زمان، کودکان یاد می گیرند که می توانند ناامیدی را تجربه کنند، احساس ناراحتی کنند، بهبود یابند و به راه خود ادامه دهند.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.