چگونه «حبیبی» در کشوری که به اعراب مشکوک شد باحال شد

در حالی که جمعیت در جشن پیروزی او در دیترویت خندیدند و تشویق کردند، عبدالالسید مکث کرد. دموکرات میشیگان به تازگی یک کرسی سنای ایالات متحده را به دست آورده بود و او پیامی برای معاون رئیس جمهور جی دی ونس، یکی از شدیدترین منتقدان او در طول مبارزات انتخاباتی داشت.

او با لبخند ادامه داد: "این کنایه خوشمزه در این وجود دارد که شما طبق قانون اساسی موظف هستید در ژانویه به من سوگند بخورید."

این شوخی حتی برای آمریکایی‌هایی که تا به حال کلمه عربی حبیبی به معنای «عزیز من» یا «عزیز من» را نشنیده بودند، جواب داد. در عربی روزمره، می تواند محبت، آشنایی یا تمسخر ملایم را منتقل کند. السید با این معنای آخر بازی می کرد و با صمیمیت یک دوست قدیمی دشمن سیاسی را مورد خطاب قرار می داد. این شوخی همچنین مربوط به احتمال ریاست ونس بر مراسم سوگند او بود، اگرچه از نظر فنی، معاون رئیس جمهور هیچ تعهدی برای اجرای مراسم نخواهد داشت.

در عرض چند روز، این کلمه از طریق رسانه های اجتماعی دست به دست شد و اعتبار عجیب چیزی را به دست آورد که ناگهان همه می خواستند بگویند.

صعود آن یک تناقض آمریکایی نسبتا جالب را آشکار می کند: کشوری که به طور فزاینده ای شیفته یک کلمه عربی است در حالی که عمیقا نسبت به مردم و فرهنگ هایی که از آن آمده است مشکوک است. «حبیبی» صمیمیت آسان چیزی آشنا، حتی شیک، در کشوری که هویت عربی هنوز می‌تواند بی‌اعتمادی را برانگیزد، به دست آورده است.

سوال این است که آیا علاقه جدید آمریکا به این کلمه ممکن است احساساتش را نسبت به کسانی که آن را به زبان می آورند ملایم کند یا اینکه محبوبیت آن صرفا شکل دیگری از سیگنال های سیاسی است که توسط افرادی که مشتاق به نظر رسیدن فرهنگی روشنفکر هستند، پذیرفته می شود، حتی زمانی که آنها نمی دانند چه می گویند.

این جوک بسیار فراتر از میشیگان سفر کرد و زندگی آنلاین خود را به دست آورد. کلیپ های السید خطاب به ونس در کنار موسیقی و میم های عربی پخش شد و حبیبی را به یک خط مشی سیاسی تبدیل کرد. تطبیق پذیری این کلمه از قبل برای مخاطبان کمدین آمریکایی عرب، رودی ایوب، که طرح هایش طنز را از عبارات عربی می گیرد، آشنا بود. آنچه اظهارات السید را غیرعادی می کرد، مخاطبان آن بود: یک اصطلاح عربی محبت، که با طعنه ای غیرقابل انکار بیان می شد، به یک شوخی در سیاست های انتخاباتی آمریکا تبدیل شده بود.

این کلمه قبلا روی تی‌شرت‌های تبلیغاتی که روی آن نوشته شده بود «حبیبی برای عبدالله» ظاهر شده بود. واحد پول سیاسی آن فراتر از شب انتخابات گسترش یافت. السید در نهایت نام حبیبی PAC را برای کمیته جمع آوری کمک های مالی برگزید.

مونا فراگ عطوا، که برنامه زبان عربی را در دانشگاه کلرادو بولدر هماهنگ می کند، گفت که موفقیت سخنان السید به عملکرد پیرامون آن بستگی دارد.

او به نیوزویک گفت: «فکر می‌کنم کلمه حبیبی برای مخاطبان آمریکایی جذابیت داشت نه به خاطر خود کلمه، بلکه به خاطر اینکه چه کسی آن را گفت، چه زمانی گفته شد و چگونه ارائه شد.

بیان و زمان السید به شنوندگانی که با زبان عربی آشنایی نداشتند، پیش از اینکه واژگان آن را بفهمند، راهی برای ورود به این لطیفه ارائه کرد.

نتیجه یک نوع ترجمه غیرمعمول فرهنگی بود: آمریکایی ها می توانستند در یک جوک عربی شرکت کنند بدون اینکه ابتدا به درس عربی نیاز داشته باشند. اینکه آیا این مشارکت منجر به آشنایی پایدارتر با زبان می شود یا تغییر احساسات نسبت به افرادی که معمولا توسط آن زبان صحبت می شود، یک سؤال متفاوت است.

این لطیفه همچنین چیزی فراتر از سرگرمی زبانی را ارائه داد - راهی برای تبلیغ همدردی های سیاسی. تکرار حبیبی می‌تواند نشان‌دهنده همبستگی با السید، علاقه به فرهنگ عرب یا به سادگی از دیدن ونس به زبانی که ممکن است متوجه نشود، مسخره شود. برای برخی، درخواست تجدیدنظر ممکن است کمتر به عربی مربوط باشد تا با شرکت سیاسی که این کلمه به آنها اجازه حفظ آن را می داد.

راحتی خاصی برای این نوع شور و شوق فرهنگی وجود دارد: یک فرد می‌تواند یک کلمه را قرض بگیرد، از تازگی آن لذت ببرد و بدون دانستن چیزهای زیادی در مورد مردمی که به آن زبان صحبت می‌کنند، به فرهنگ دیگری باز باشد. با این حال لازم نیست ژست خالی باشد. همبستگی سیاسی اغلب با نمادها شروع می شود و یک کلمه ناآشنا می تواند به بیان کوچکی از تعلق تبدیل شود. دشواری این است که بگوییم کنجکاوی واقعی به کجا ختم می‌شود و شناسایی مد روز شروع می‌شود.

اشتیاق آمریکا به حبیبی در کنار یافته های مرکز تحقیقات پیو در مورد نگرش نسبت به مسلمانان قرار دارد.

در یک نظرسنجی در ماه مه 2026، 42 درصد از بزرگسالان آمریکایی گفتند که مسلمانان تأثیر منفی بر این کشور دارند، در حالی که 43 درصد مسلمانان را کمتر از سایر آمریکایی ها میهن پرست می دانستند.

اعراب و مسلمانان گروه های متمایز هستند. عربی توسط افراد با مذاهب مختلف صحبت می شود و اکثر مسلمانان جهان عرب نیستند. با این حال، این دو هویت اغلب در گفتمان سیاسی آمریکا با هم ترکیب می شوند.

سوء ظن ریشه عمیقی دارد. در سال 2002، 25 درصد از آمریکایی ها به پیو گفتند که معتقدند اسلام بیش از سایر ادیان به خشونت تشویق می کند. تا ژانویه 2026، این رقم به 51 درصد رسیده بود.

این تضاد یک سوال را ایجاد می کند. آیا آمریکایی‌ها می‌توانند بدون پذیرش بیشتر مردم و فرهنگ‌های مرتبط با آن، با یک عبارت عربی راحت‌تر شوند؟

ایولین آلسلتانی، استاد مطالعات آمریکایی و قومیت در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، چیزی را به طور بالقوه معنی دار در محبوبیت این کلمه می بیند.

او به نیوزویک گفت: «به عنوان یک اصطلاح دوست‌داشتنی، این نشان می‌دهد که اعراب تهدید نیستند و مجبور نیستند هویت خود را برای تعلق به ایالات متحده کم اهمیت جلوه دهند.

خواندن او نشان می دهد که شنیدن یک کلمه عربی که با اطمینان و محبت در سیاست آمریکا گفته می شود، می تواند ارتباط آشنا بین هویت عربی و خارجی بودن را به چالش بکشد.

اما تمایز بین لذت بردن از یک کلمه و تغییر نگرش نسبت به گویندگان آن همچنان مهم است. یک شوخی ویروسی ممکن است مردم را با عبارتی ناآشنا آشنا کند، اما محبوبیت آن به تنهایی شواهد کمی نشان می دهد که دیدگاه آنها نسبت به اعراب یا مسلمانان تغییر کرده است.

این شور و شوق نیز از سوی مخاطبی که خود را انتخاب می کند نشات می گیرد. مردمی که سخنان السید را جشن می گیرند ممکن است از قبل با هویت فرهنگی ای که السید نمایندگی می کند، همدردی کنند. واکنش آنها کمتر در مورد آمریکایی هایی که به اعراب یا مسلمانان بدگمان هستند به ما می گوید.

پس سؤال این است که آیا حبیبی سوغاتی سرگرم‌کننده از یک لحظه سیاسی باقی می‌ماند یا به دهانه کوچکی تبدیل می‌شود که از طریق آن آمریکایی‌ها با افرادی که از آن استفاده می‌کنند آشنایی عمیق‌تری پیدا می‌کنند.

تأثیر حبیبی ممکن است کمتر به این بستگی داشته باشد که آمریکایی ها چقدر آن را می شنوند تا اینکه چه کسی آن را می گوید.

لیندا تروپ، مدیر برنامه روانشناسی صلح و خشونت در دانشگاه ماساچوست آمهرست، چگونگی تأثیر تماس بین گروه ها بر تعصب را مطالعه می کند.

او گفت که قرار گرفتن در معرض زبان گروهی دیگر می‌تواند نگرش‌ها را بهبود بخشد، زمانی که مردم می‌بینند اعضای جامعه خود استفاده از آن را تأیید می‌کنند. برعکس ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که یک زبان ناآشنا تصورات خارجی را به عنوان تهدید کننده تقویت کند.

تحقیقات او نشان می‌دهد که محیط اجتماعی مهم است: یک عبارت عربی که توسط یک سیاستمدار به مخاطبان قدرشناس ارائه می‌شود، ممکن است متفاوت از همان عبارتی باشد که توسط کسی که شنوندگان قبلا با سوء ظن به آن می‌گویند، دریافت شود. تعیین اینکه آیا این اثر فراتر از شوخی باقی می ماند یا نه، دشوارتر است.

ولید اف. مهدی، دانشیار سیاست فرهنگی ایالات متحده-عربی در دانشگاه اوکلاهاما، نسبت به مطالعه بیش از حد در اشتیاق هشدار می دهد.

او به نیوزویک گفت: «من نسبت به اعلامیه‌های جشنی مبنی بر پذیرش عرب یا اسلام توسط آمریکا هشدار می‌دهم.

شک و تردید او به تفاوت بین اتخاذ یک بیان فرهنگی و ایجاد درک بیشتر از افرادی که از آن استفاده می کنند اشاره می کند.

Attwa یک سابقه زبانی ارائه می دهد. انگلیسی زبانان معمولا از کلماتی با منشأ عربی، از جمله جبر و الگوریتم استفاده می کنند، اغلب بدون اینکه بدانند از کجا آمده اند.

او گفت: "آشنایی زبانی به طور خودکار به پذیرش فرهنگی یا تغییر ایدئولوژیک تبدیل نمی شود."

زمانی که حبیبی ارتباط خود را با پیروزی السید از دست بدهد، آزمون آشکارتر ممکن است رخ دهد. آیا آمریکایی‌ها همچنان به دنبال این کلمه خواهند بود که دیگر یک شوخی سیاسی آسان ارائه نمی‌دهد؟ آیا آنها آن را به عنوان بخشی از یک زبان زنده به رسمیت می شناسند تا یادگاری از یک انتخابات؟

قدرت ماندگاری آن به ما می‌گوید که چقدر این عبارت به طور کامل وارد گفتار آمریکایی شده است. تعیین اینکه آیا این شور و شوق منعکس کننده پذیرش فرهنگی عمیق تر است، همبستگی سیاسی یا یک مد گذرا دشوارتر خواهد بود. از این گذشته، یک کلمه می تواند خیلی قبل از افرادی که آن را به زبان می آورند آشنا شود.