چگونه درس های مدیریت ماهیگیری می تواند به ما در اداره فضای مداری زمین کمک کند

نوشته فیلیپ لو بیلون، رشید سومیلا، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

صنعت فضایی به سرعت در حال گسترش است. حدود 20000 ماهواره در حال حاضر دور زمین دور می زنند، این عدد می تواند تا سال 2030 به 100000 برسد. آنها هزینه های زیست محیطی فزاینده ای را به همراه دارند: زباله های فضایی، خطرات برخورد، آلودگی جوی ناشی از پرتاب ها و ورود مجدد و تداخل با رصدهای نجومی.

مشکل نیاز به اقدام بین المللی دارد. مانند اقیانوس ها، محیط مداری زمین یک فضای مشترک است که به طور ضعیفی توسط قوانین بین المللی، ثبت، دستورالعمل ها و همکاری های داوطلبانه اداره می شود. شرکت ها و ملت ها ماهواره ها را به نفع خود پرتاب و راه اندازی می کنند، در حالی که هزینه های زیست محیطی بر عهده همه ماست.

چگونه می توانیم به طور موثر فضای مداری زمین را تنظیم کنیم؟ نحوه مدیریت ذخایر مشترک ماهی توسط سازمان های مدیریت شیلات منطقه ای می تواند درس های مفیدی ارائه دهد.

بیشتر سازمان‌های مدیریت شیلات منطقه‌ای برای ذخایر ماهی در دریاهای آزاد، فراتر از صلاحیت دولت‌های ملی ایجاد شده‌اند. آنها با سابقه ای که شامل صید بی رویه، اختلاف بر سر سهمیه ها، پایبندی ضعیف و تثبیت منافع قدرتمند ماهیگیری است، بسیار عالی هستند. با این حال، آنها یک درس مهم ارائه می دهند: پایداری محیطی مستلزم مدیریت جمعی دسترسی به یک منبع مشترک است.

این تشبیه ممکن است گیج کننده باشد: ماهی ها منابع زیستی تجدیدپذیر هستند. ماهواره ها اشیاء مکانیکی فرسوده هستند. با این حال، حاکمیت دریاهای آزاد و فضای مداری شباهت هایی با هم دارند.

شناورهای ماهیگیری بر ذخایر ماهی فشار وارد می کنند. ماهواره ها بر محیط مداری فشار ایجاد می کنند. تلاش ماهیگیری می تواند باعث آسیب صید جانبی و زیستگاه شود. عملیات ماهواره ای می تواند زباله و خطرات برخورد ایجاد کند. مدیران شیلات بر ذخایر و فعالیت های ماهیگیری نظارت می کنند. آژانس های فضایی ماهواره ها و زباله ها را دنبال می کنند.

نکته اینجاست که صرف شمارش فعالیت ها کافی نیست.

مدیران شیلات فراتر از بررسی تعداد قایق‌هایی که در حال فعالیت هستند، در مورد وضعیت ذخایر ماهی، شدت ماهیگیری و سهمیه‌های پایدار می‌پرسند. حاکمیت مداری به تغییری مشابه به سمت اندازه گیری فشار محیطی مداری نیاز دارد.

این شامل اندازه‌گیری تراکم زباله، احتمال برخورد، طول عمر مداری، مانورهای جلوگیری از برخورد، تأثیرات بر مشاهدات نجومی و جو و تغییر ویژگی‌های خود مدار است، زیرا گازهای گلخانه‌ای می‌توانند بر چگالی جرم جو و در نتیجه بر طول عمر زباله‌های مداری تأثیر بگذارند.

این می‌تواند منجر به ارزیابی‌های منظم از وضعیت نواحی مداری مختلف، بر اساس گزارش محیط فضایی آژانس فضایی اروپا شود. هدف شناسایی فضاهای عملیاتی ایمن، نظارت بر تغییرات و ارائه اقدامات پیشگیرانه قبل از اینکه تخریب محیط زیست غیرقابل برگشت شود، خواهد بود.

ما به یک نهاد جدید نیاز داریم: یک سازمان مدیریت فضای مداری.

همانند مدیریت شیلات، این نوع سازمان، ایالت ها را با استفاده از فضای زیست محیطی مشترک گرد هم می آورد. یک سازمان جهانی مدیریت فضای مداری جایگزین آژانس‌های فضایی ملی یا نهادهای بین‌المللی موجود مانند کمیته سازمان ملل در استفاده صلح‌آمیز از فضا یا اتحادیه بین‌المللی مخابرات نخواهد شد. بلکه بر روی شرایط محیطی تجمعی یک منطقه مداری خاص تمرکز دارد.

هر سازمان مدیریت فضای مداری دارای چهار وظیفه اصلی است:

این می‌تواند ایده «اشتراک» مداری را به چیزی کاربردی‌تر تبدیل کند: یک سیستم محیطی مدیریت شده جمعی. سه سازمان جهانی از این دست می توانند سه منطقه مداری اصلی زمین را از طریق رژیم های مدیریت تخصصی اداره کنند.

قیاس با شیلات نیز چندین ابزار سیاسی را پیشنهاد می کند.

این سازمان‌های مدیریت فضای مداری می‌توانند بودجه‌های محیطی مداری را ایجاد کنند و میزان فشار محیطی اضافی را که می‌تواند به یک منطقه مداری خاص وارد شود، محدود کند. آنها همچنین می‌توانند مجوزها را بین اپراتورها توزیع کنند، هزینه‌های کاربر مداری را دریافت کنند و به اوراق قرضه خارج‌کننده مدار نیاز داشته باشند. اینها می توانند ویژگی های خروج از مدار مانند بادبان های کششی قابل استقرار را تحریک کنند.

با این حال، قیاس با مدیریت شیلات را نباید رمانتیک کرد.

سازمان‌های منطقه‌ای مدیریت شیلات می‌توانند به عرصه‌هایی تبدیل شوند که دولت‌ها به جای حفاظت از اکوسیستم‌ها، از صنایع ملی خود دفاع کنند. تخصیص صید تاریخی می تواند به نفع قدرت های ماهیگیری مستقر باشد. رویه های اجماع می توانند اقدام را به تاخیر بیندازند و از ناوگان های یارانه ای و مضر محافظت کنند. انطباق زمانی می تواند ضعیف باشد که اجرا به خود دولت ها بستگی داشته باشد. همین مشکلات را می توان در فضا بزرگ کرد.

قدرت ها و شرکت های فضایی موجود می توانند به دنبال حفظ دسترسی ممتاز به مناطق مداری ارزشمند باشند. قدرتمندترین شرکت‌های امروزی می‌توانند به طور موثری ادعای مشترکات محیطی را داشته باشند که به تراکم و تبدیل اشغال فعلی به حقوق دائمی کمک کردند.

بنابراین یک سازمان مدیریت فضای مداری به مکانیسم‌های انطباق قوی نیاز دارد. کشورها می توانند موافقت کنند که مجوز پرتاب یا عملیات مداری را توسط اپراتورهایی که به طور مداوم از رعایت آنها کوتاهی می کنند، ندهند. عملکرد زیست محیطی می تواند بخشی از تصمیمات صدور مجوز، بیمه و تامین مالی باشد.

مهمتر از همه، قوانین مدیریت می تواند قبل از اینکه یک بحران آنها را به روش های ناخوشایندی بر ما تحمیل کند، ایجاد شود.

رویکرد معقول این است که سرعت مسابقه فضایی جدید را کاهش دهیم. اما در غیاب پیشرفت در این زمینه، ما به همکاری بین‌المللی برای استقرار مدیریت تطبیقی ​​مؤثر نیاز داریم: ایجاد شاخص‌ها، تعریف آستانه‌های احتیاطی، نظارت بر تغییرات، تجدید نظر و اجرای قوانین با بهبود شواهد.

این نیز به معنای سرمایه گذاری در علم است. مالیات کوچکی بر پرتاب ماهواره یا مجوزهای مداری می تواند تحقیقات مستقلی را در زمینه دینامیک زباله، اثرات جوی، آسمان تاریک و آرام، خطرات برخورد و ظرفیت حمل مداری تامین کند.

حاکمیت شیلات امکانات و مشکلات مدیریت زیست محیطی جمعی را نشان می دهد. یک سازمان مدیریت فضای مداری نمی تواند سیاست فضای مداری را حل کند. اما می‌تواند نهادی را فراهم کند که به صراحت مسئول حفظ شرایط محیطی است که به مدارهای زمین اجازه می‌دهد قابل استفاده باقی بمانند.

همچنین کمک خواهد کرد تا اطمینان حاصل شود که نسل‌های آینده با ستاره‌ها بالای سرشان زندگی می‌کنند، نه بیشتر صورت‌های فلکی زباله.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.