چگونه دموکرات ها باید در مورد هویت در استخدام صحبت کنند؟

هفته گذشته، سناتور ادوارد مارکی پستی در رسانه های اجتماعی منتشر کرد که به دنبال کارآموزی برای دفتر خود در بوستون بود. او نوشت که "BIPOC، LGBTQ+، طبقه کارگر، کهنه سربازان، و سایر نامزدهای کم نمایندگی با روابط ماساچوست تشویق می شوند که درخواست دهند." خشم به سرعت دنبال شد: منتقدان این پست را نه به‌عنوان تلاشی ساده برای تشویق تنوع در درخواست‌های شغلی، بلکه به‌عنوان یک سیگنال تبعیض‌آمیز در نظر گرفتند که مردان سفیدپوست در استخدام محروم خواهند شد.

کریستوفر روفو، از مؤسسه منهتن، آگهی درخواست کمک را نقض آشکار قانون حقوق مدنی خواند و خواستار تحقیقات فدرال شد. تئو وولد، منصوب سابق وزارت دادگستری ترامپ نوشت که هدف دموکرات‌ها این است که اطمینان حاصل کنند که مردان جوان سفیدپوست «هیچ فرصتی برای یافتن شغل پردرآمد ندارند». یکی از پاسخ‌ها به مارکی می‌گوید: «اگر شما یک جوان سفیدپوست هستید که از نظر مالی با مشکل مواجه است، من ناامیدی شما را از درگیری‌های ایران و قیمت بنزین درک می‌کنم، اما باید درک کنید که اگر دموکرات‌ها به قدرت برگردند، این سیاست استخدام رسمی کل دنیای شرکت‌ها است.

از آنجایی که X به پاسخ‌های تحریک‌آمیز بیشتر از سختگیری فکری پاداش می‌دهد، این ادعاهای خاص در مورد نارضایتی نژادی برای شکاکان آسان است که آنها را به عنوان احساساتی بودن رد کنند. اصرار گروه های خاص برای درخواست شغل دلیلی بر تبعیض استخدامی علیه دیگران نیست. برخی از گروه‌هایی که پست مارکی به آن‌ها اشاره کرد، مانند همجنس‌گرایان، کهنه سربازان و طبقه کارگر، تعداد زیادی از مردان سفیدپوست را شامل می‌شوند. شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد هدف حزب دمکرات «عدم فرصت» برای مردان سفیدپوست نیست، و این که شرکت‌ها یک واحد چپ هویت‌گرا نیستند.

با این حال، با کنار گذاشتن همه دروغ‌ها و اغراق‌ها، مقامات منتخب دموکرات مدت‌ها بیشتر از جمهوری‌خواهان طرفدار سیاست‌هایی هستند که نژاد و جنسیت را در تصمیم‌گیری‌های استخدامی در نظر می‌گیرند. این سیاست‌ها گاهی اوقات منجر به ادعاهای معتبر تبعیض علیه کاندیداهای سفیدپوست و/یا مرد می‌شوند: سازمان‌های غیرانتفاعی بزرگ، شهرهای بزرگ، شرکت‌های چند ملیتی و شرکت‌های حقوقی معتبر همگی پرونده‌های قضایی مربوط به تبعیض شغلی علیه افراد سفیدپوست یا مردان را از دست داده‌اند، یا شیوه‌های استخدامی خود را تحت فشار سازمان‌های فدرال یا ایالتی که قوانین حقوق مدنی را اجرا می‌کنند، تغییر داده‌اند.

جمهوری‌خواهان معمولا چنین تبعیضی را مشکل بزرگ‌تری نسبت به دموکرات‌ها می‌دانند، حتی در شرایطی که اکثر آمریکایی‌ها - از جمله اکثریت دموکرات‌ها و مستقل‌های متمایل به دموکرات - رفتار ترجیحی در استخدام و ارتقای گروه‌های مورد علاقه را رد می‌کنند. احزاب راست پوپولیست احتمالا درست می‌گویند که فرصت سیاسی برای تعقیب نخبگان سیاسی، دانشگاهی یا تجاری چپ‌گرا دارند که چنین سیاست‌هایی را پیش می‌برند.

[ بخوانید: دموکرات ها نمی توانند ترجیحات نژادی را کنار بگذارند. ]

این موضوع ممکن است به ویژه برای مردان در نسل Z بسیار قوی باشد. در سال 2019، فقط یک سوم مردان جوان تبعیض علیه مردان در آمریکا را درک کردند. در سال 2025، 51 درصد از مردان جوان آن را درک کردند. کسانی که از سخنان مارکی آزرده خاطر می شوند، باید به خاطر داشته باشند که در 80 سالگی، دیدگاه های او درباره نژاد قبل از دوران حقوق مدنی شکل گرفته بود. در بیشتر عمر او، سیاست هویت در کنگره به نفع مردان سفیدپوست مستقیم بود. شاید او هنوز درک می‌کند که همه گروه‌ها به جز مردان سفیدپوست به اطمینان نیاز دارند، و از اینکه مردان جوان سفیدپوست امروزی چنین نیازی دارند، تعجب می‌کند.

(دفتر او به درخواست من برای اظهار نظر پاسخ نداد.)

اما قانون‌گذاران قدیمی‌تر باید درک کنند که تلاش‌ها برای تنوع بخشیدن به سازمان‌ها، که بسیاری از آنها بر استخدام‌های جدید متمرکز هستند، به این معنی است که ژنرال Z تجربه منحصربه‌فردی از بازار کار دارد. قرار دادن مردان سفیدپوست در این گروه با زبانی که به نظر می‌رسد با آنها متفاوت از گروه‌های دیگر رفتار می‌کند، بسیار عاقلانه است – آنها به‌ویژه برای استنباط مقاصد تبعیض‌آمیز آماده هستند که آیا به طور ضمنی گفته می‌شود یا نه.

شریل کایزر، استاد روانشناسی در دانشگاه واشنگتن، تحقیق می کند که چگونه «ابتکارات تنوع سازمانی با نیت خوب عواقب ناخواسته ایجاد می کند». او در ایمیلی به من گفت، اگرچه ارتباط با گروه‌های هویتی خاص با محدود کردن استخدام به آن گروه‌ها متفاوت است، «صرف وجود سیگنال تنوع، نه تأثیر واقعی سیگنال در تصمیم‌گیری‌های استخدام، می‌تواند نگرانی سفیدپوستان آمریکایی را در مورد مواجهه با نژادپرستی افزایش دهد.» (در واقع، چندین قانون فدرال و ایالتی تبعیض بر اساس نژاد، جنسیت یا سایر ویژگی های محافظت شده را ممنوع می کند - و اینها عبارتند از

اوهایی که در نظر گرفته شده اند تا از همه محافظت کنند، نه فقط از زنان یا رنگین پوستان.)

در بورسیه ای که در سال 2021 منتشر شد، کایزر و نویسندگان همکارش دریافتند که "ساده بودن آمریکایی های سفیدپوست در معرض سیگنال های تنوع سازمانی" باعث افزایش درک آنها از تعصب در استخدام علیه مردان سفیدپوست شد. این تصور «حتی با وجود شواهد واضحی از مزیت سفید در سازمان، یک نامزد سفیدپوست با صلاحیت کمتر، یا فرصت‌های ارتقای فراوان برای همه کارکنان رخ داد.

همچنین محدود به افرادی که مستعد باورهای مغرضانه هستند نبود: این تأثیر به تأیید شرکت کنندگان از سلسله مراتب مبتنی بر گروه یا سطح شناسایی درون گروهی نژادی آنها بستگی نداشت. در یک مقاله تحقیقاتی دیگر، از سال 2015، کایزر و همکارانش دریافتند که صرف وجود سیگنال‌های حامی تنوع، «مقاضای شغل مسخره مرد سفیدپوست را باعث می‌شود که استرس قلبی عروقی را تجربه کنند و همچنین در هنگام درخواست برای شغل در این شرکت‌ها تبعیض را پیش‌بینی کنند».

البته، این واقعیت که مردم تبعیض را درک می کنند به این معنی نیست که واقعا مورد تبعیض قرار می گیرند. و اگر زبان تنوع در کمک به نتایج عادلانه‌تر استخدام مؤثر بود، حتی در حالی که چند نوع بیش از حد حساس را ناراحت می‌کرد، دلیل محکمی برای حفظ آن وجود داشت.

اما کایزر معتقد است که «انواع سیگنال‌های تنوع که باعث واکنش‌های متقابل می‌شوند، اغلب در ایجاد تنوع مؤثر در محل کار تأثیر چندانی ندارند.» تحقیقاتی که او در سال 2020 منتشر کرد نشان داد که «کارکنان اقلیت نژادی گاهی سیگنال‌های تنوع سازمانی را به‌عنوان تعهد واقعی اغراق‌آمیز می‌بینند، که با احساس ناتوانی در سازگاری یا پیشرفت مرتبط است». بنابراین، اغلب سیگنال‌های تنوع، همه مفروضات را مخدوش می‌کنند: «آن‌ها نتایج استخدامی را که منتقدان از آن می‌ترسند، ایجاد نمی‌کنند، آن‌ها اعتماد یا منافعی را که حامیان در نظر دارند، تولید نمی‌کنند، و با این حال، همچنان واکنش‌های ادراکی را که در بالا توضیح داده شد، ایجاد می‌کنند.

e» قیصر به من گفت.

دموکرات ها برای کاهش معنادار نارضایتی، نارضایتی و هویت گرایی ارتجاعی در میان مردان جوان سفیدپوست باید لفاظی هایی را اتخاذ کنند که به طور واضح تعهد به فرصت های برابر را روشن کند. برخی ممکن است این توصیه را ناامید کننده بدانند. برای دهه‌ها، راست سیاسی اصرار داشت که ترجیحات نژادی غیراخلاقی و غیرقانونی است و تلاش‌ها برای تنوع باید به گسترش محدود شود. اکنون آنها صرفا به عنوان مدرکی برای تبعیض غیرقانونی رفتار می کنند. اما همانطور که تحقیقات قیصر نشان می دهد، لفاظی های گوناگونی می تواند اثرات پیش بینی نشده ای داشته باشد.

هویت گرایان سفیدپوست حتی در جهانی بدون هیچ گونه تعصبی در استخدام یا استخدام وجود خواهند داشت – اما استفاده از زبانی که به سیاست هویت سفیدپوستان دامن می زند، همانطور که زبان مارکی انجام داد، یک سوء رفتار سیاسی است که برای آمریکایی ها از همه نژادها بد است، صرف نظر از اینکه چقدر نیت خوبی ممکن است داشته باشد.

حتی اگر کسی استدلال کند که طرفداران تنوع نباید نحوه برقراری ارتباط خود را تغییر دهند تا از واکنش منفی جلوگیری کنند، به نظر می رسد واقعیت این است که آنها این کار را می کنند. همانطور که اغلب در سیاست اتفاق می افتد، پیشرفت اجتماعی مستلزم ایجاد ائتلاف های گسترده ای از مردم است که اغلب مخالف هستند. این مستلزم درک روانشناسی، توجه به حساسیت های احتمالی، و، بله، حتی سازش است.

اطلاع رسانی که تنوع و شمول را ارج می نهد هنوز امکان پذیر است. در سال 2015، ویبرن یانسن، روانشناس اجتماعی و همکارانش دریافتند که «شامل گروه اکثریت فرهنگی در رویکرد تنوع سازمانی» می‌تواند به مردان سفیدپوست با نیاز بالا به تعلق کمک کند تا احساس تعلق داشته باشند و می‌تواند حمایت درون سازمان‌ها را برای تلاش‌های گوناگونی افزایش دهد. رویکرد سناتور الیزابت وارن برای استخدام کارآموز نمونه خوبی از زبان فراگیر است.

فراخوان او برای درخواست از زبانی آشنا و ساده استفاده می‌کند و دفترش را «کارفرمای با فرصت‌های برابر» توصیف می‌کند که بر اساس «نژاد، رنگ، مذهب، جنسیت، گرایش جنسی، هویت جنسی، بیان جنسیت، منشاء ملی، سن، اطلاعات ژنتیکی، ناتوانی یا خدمات یونیفرم» تبعیض قائل نمی‌شود. وارن "همه افراد را با هر پیشینه ای تشویق می کند که درخواست دهند." چه سیاه‌پوست باشید یا سفید یا ترنس یا همجنس‌گرا یا از طبقه کارگر یا یک کهنه‌کار، اگر نمی‌پرسید افرادی مانند شما به آن تعلق دارند، این رویکرد هیچ ابهامی باقی نمی‌گذارد: شما تشویق می‌شوید که درخواست دهید. "همه افراد" هستند.