چگونه سگ‌های وحشی دفاعی در برابر سلاح‌های هسته‌ای انجام دادند و داستان‌های حیوانات دیگر فیلم‌های ارین جانسون بیان می‌کنند

اولین کسی که سگ ها را اهلی کرد و جرات کرد گرگی را به غارشان بیاورد و رامش کند چه کسی بود؟ مرد سبیلی که در فیلم دو کاناله «آب سنگین» (2018) ارین جانسون این سؤالات سگی دیگر را مطرح می کند، یادآوری می کند: «آنها می توانند بزرگ شوند تا بچه های شما را بخورند».

سپس، فیلم برای نشان دادن دست قهرمان ما در حال معلق شدن در مقابل پروژکتور اسلایدی که قطعه زمینی ارزان در کارولینای جنوبی را نشان می‌دهد، نشان می‌دهد که در آن سلاح‌های هسته‌ای در طول جنگ سرد ساخته شده بودند. ممکن است فکر کنید که فیلم به کجا می رود. سپس، دور کامل می آید، آینده آخرالزمانی ما با گذشته باستانی ما در می آمیزد.

بوم‌شناسانی مانند L. Lehr Brisbin، مرد روی صفحه، متوجه «سگ‌های غیرمعمول با رفتارهای عجیب» شدند که در این منطقه کارولینای جنوبی در دهه 1970 زندگی می‌کردند. آنها "زنجبیل" و شبیه دینگو، وحشی و کمیاب بودند - گونه های ما مدت ها پیش سگ ها را اهلی کردند و ما برای سال ها با هم تکامل یافته ایم. بریزبین می‌گوید این سگ‌های کارولینا، یک نژاد کمیاب، فاقد DNA اروپایی هستند و او شروع به مشاهده شباهت آنها در نقاشی‌های غار کرده است - شاید هزاران سال است که در کارولینا بوده‌اند.

پس از حمایت طرفداران محیط زیست برای حفاظت از این موجودات منحصر به فرد، ساخت سلاح های هسته ای در سایت آنها متوقف شد. سپس دانشمندان چندین گونه در معرض خطر انقراض فدرال (پرندگان و گیاهان) را در این منطقه یافتند که انسان آنها را محاصره کرده است.

آب سنگین در نظرسنجی ارین جانسون در آتنیوم دانشگاه جورجیا در آتن دیده می‌شود، و مانند بسیاری از آثار دیگری که در معرض دید قرار گرفته‌اند، چیزی شبیه به یک فیلم مقاله‌نویسی است – در عین حال فیلمی است که از لحاظ آموزشی جهان را ابهام‌زدایی نمی‌کند، بلکه آن را حسی و عجیب می‌کند. اغلب، جانسون درباره تعاملات ما با گونه‌های دیگر فیلم می‌سازد، از دانشمندان فیلم می‌گیرد (یک اقیانوس‌شناس در To Be Sound Is To Be Solid در سال 2022 و یک گیاه‌شناس در The Ferns در سال 2026)، یا حیوانات (میمون‌ها در کایو سانتیاگو در سال 2024، و انسان‌های محلی که با آن‌ها تعامل دارند). مرد بز،» در سال 201

4 اگر آب را نگه نمی دارد، مطمئنا یک بز را نگه نمی دارد). اما ویژگی های سرد و تحلیلی معمولی هم در فیلم های علمی و هم فیلم های مستند جای خود را به چیزی لطیف و تجسم یافته در دست جانسون می دهد.

ریچل والدروپ، متصدی نظرسنجی ارین جانسون، Heavy Water، 2018 را تماشا می‌کند. عکس جیسون تراشر

عنوان نمایش، «میزان چیز دیگری است»، از نامه‌ای است که ریچل کارسون در هنگام مرگ بر اثر سرطان به معشوقش، دوروتی فریمن، نوشت. موضوع مورد بحث مهاجرت پادشاهان بود. کارسون مشاهده کرد که طول عمر پروانه ها کوتاه به نظر می رسد، اما متوجه شد که اندازه گیری از دیدگاه آنها چیز دیگری است.

صداپیشگی بیشتر از نامه‌های کارسون در چیزهایی در این دنیا هستند که هنوز نامشان را نمی‌توان خواند (2020)، فیلمی که در بافت‌های صوتی از آن دست‌هایی است که هنر مبتنی بر پژوهش‌های هولناکی را از دست می‌دهد. خطوطی از حروف تقریبا به صورت موسیقایی خوانده می‌شوند و تکرار عبارت «هنوز چیزهای زیادی وجود دارد که باید نام‌گذاری شوند» را تکرار می‌کنند تا زمانی که حس شگفت‌انگیز آن تابش کند.

در همین حال، گیاه‌شناسان در یک گلخانه به روش‌هایی فکر می‌کنند که تفکر دوتایی (و غیرعلمی) در مورد جنسیت، سوگیری غیرمفید خود را در طبقه‌بندی‌های گیاهی آورده و توانایی ما را برای درک روش‌های شگفت‌انگیزتر تولید مثل آنها مسدود می‌کند. تحقیقات آزمایشگاهی آنها بر روی یک گوجه فرنگی بوته ای خاص، درک هنجارگرایی جنسی را منفجر کرد.

این نمایشگاه به همان اندازه که «درباره» آن است، تفکر اکوسیستمی را تجسم می بخشد. چنین تفکری فرض می‌کند که همه چیز به هر چیز دیگری بستگی دارد و به هر چیز دیگری مرتبط است، و هیچ گونه هنری وجود ندارد که بیش از فیلم به وابستگی متقابل متکی باشد. وقتی تیتراژ جانسون منتشر می‌شود، فهرستی واقعی از ستارگان هنر است: مشارکت‌های نیکیتا گیل، فرح القاسمی، سوندرا پری. فیلمسازی به یک دهکده نیاز دارد و جانسون به دوستان متکی است.

نمایی از ویدیوی ارین جانسون در سال 2014 اگر آب را نگه ندارد، مطمئنا بز را نگه نخواهد داشت. عکس جیسون تراشر

جانسون در کالج جایگزین وارن ویلسون در اشویل، کارولینای شمالی - که در آن دانش‌آموزان غذا را کشاورزی می‌کنند، زمین‌ها را مدیریت می‌کنند، و موارد دیگر آموزش دید. او همچنین فضایی را که توسط هنرمند اداره می شود در نیویورک به نام وینی به نام سگش کارگردانی می کند و کار نجات سگ نیز انجام می دهد - سازماندهی و همکاری در هنر و زندگی. این اخلاق در گوجه‌فرنگی‌ها (2020) و پرتقال‌ها (2023) بیشتر دیده می‌شود، جایی که دوستان از تیتراژ و موارد دیگر روی صفحه ظاهر می‌شوند. در یک ویدیو، یک دوربین همگروه اسکوهگان او را که در یک دایره نشسته اند، در حالی که گوجه فرنگی در مزرعه می خورند، اسکن می کند. در دیگری، پرتقال روی سقف.

از تماشای افرادی (توماشی جکسون، آنیکا تاد، چیس هال) که فقط غذا می‌خورند، باقی می‌مانید، و به طرز شگفت‌انگیزی احساس صمیمیت می‌کنید، هم حسی و هم احمقانه که آب‌میوه‌ها و کره‌ها را می‌پاشند.

از لحاظ موضوعی نیز، پیوندهای متقابل فراوان است. کنار هم قرار دادن موضوعات ظاهرا متفاوت (گیاهان و جنسیت، سگ‌های وحشی و سلاح‌های هسته‌ای) جای خود را به نمودارهای ون می‌دهد و جانسون در وسط آنها ساکن است. در فیلم To Be Sound Is To Be Solid (2022)، ما شاهد گفتگوی تلفنی هنرمند با دانشمندی هستیم که کارش شامل نقشه برداری از کف اقیانوس است. در همین حال، جانسون زندگی دو زنی را تصور می‌کند که خانه‌ای را که او اجاره کرده است، ساخته‌اند - یک شگفتی متعلق به اواسط قرن با گل‌های تازه، ملافه‌های ترد، و صندلی‌های غذاخوری شیک.

او به نکاتی می‌پردازد که این زنان یک زوج بودند: به عنوان مثال، آنها پیش‌نویس یک نسخه از پلان زمین را با تنها یک اتاق خواب برای اشتراک‌گذاری، طراحی کردند. تاریخچه عجیب و غریب می تواند از این طریق مانند کف اقیانوس باشد: همانطور که دانشمند می گوید، از آنجایی که به دست آوردن داده های سخت بسیار دشوار است، بهترین کاری که می توانید انجام دهید این است که عمق یک منطقه در حدود 200 متر در 200 متر را به طور میانگین انجام دهید.

جانسون آن نوع کمیاب و غنی از هنر مبتنی بر تحقیق است که به شما امکان می‌دهد از بزرگی و عجیب بودن جهان شگفت زده شوید - از اینکه اقیانوس چقدر عمیق می‌تواند باشد - علم را نه برای از بین بردن این رمز و راز، بلکه برای بازتر کردن آن.