چگونه فیلم زندگی‌نامه‌ای «هیمن بودن» دو انقلاب را به دنبال دارد

جودی هیومن با ویلچر خود فقط سعی می کند از جاده عبور کند. این شهر نیویورک در دهه 1970 است و خیابان ها هرج و مرج است. از جلوی بشکه های ترافیک، عابران پیاده در پیاده روها شلوغ می شوند و حاشیه های بتنی صخره های شیب دار هستند. او که نمی‌تواند ویلچر خود را به پیاده‌رو برساند، در وسط خیابان مدیسون غلت می‌زند و انگشت وسط را به راننده اتوبوس شهری پشت سرش می‌دهد که روی بوق دراز کشیده است.

سکانس آغازین Being Heumann - یک فیلم زندگی‌نامه‌ای جدید در مورد پیشگام در حمایت از ناتوانی‌ها - که با ریف گیتاری پیشرانه سرود پروتو پانک ایگی پاپ «مسافر» تنظیم شده است، زنی را معرفی می‌کند که از اخراج شدن خودداری می‌کند و برای هرکسی که سر راهش قرار می‌گیرد، صبر می‌کند.

روث مادلی که هیومن را به تصویر می کشد، می گوید: «شما به آرامی با این شخصیت آشنا نشده اید. "شما به معنای واقعی کلمه او را در هرج و مرج و سر و صدا ملاقات می کنید. او نگران نیست زیرا هر روز لعنتی زندگی اش این کار را می کند."

هیومن که تا 9 سالگی از دسترسی به مدرسه محروم بود، زیرا مدیران او و صندلی چرخدارش را خطر آتش سوزی می دانستند، هیومن بعدا از شورای آموزش نیویورک برای حق معلم شدن شکایت کرد. مبارزه او برای دسترسی برابر به یک جنگ صلیبی مادام العمر تبدیل شد.

در سال 1970، او از بنیانگذاران «Disabled in Action»، یک سازمان مردمی حمایت کرد و در ادامه به صدای پیشرو در جنبش زندگی مستقل تبدیل شد. فعالیت های او به هموار کردن راه برای قوانین مهم از جمله قانون آموزش افراد دارای معلولیت و قانون آمریکایی های دارای معلولیت کمک کرد. هیومن با جسارت، با اعتماد به نفس و به شدت مصمم، به عنوان "مادر جنبش حقوق معلولان" شناخته شد و به تبدیل معلولیت از یک موضوع خیریه به یک مسئله حقوق مدنی کمک کرد.

سیان هدر، کارگردان برنده اسکار 2022 CODA، برای اولین بار در مستند Crip Camp برنده ساندنس در سال 2020 با جودی هیومن روبرو شد. هدر وقتی خاطرات هیومن را خواند، که عنوان فیلم از آن گرفته شده است، تناقض شگفت انگیزی را در رهبری دید که انسانیت را از جهان می‌خواست، اما گاهی برای تشخیص محدودیت‌های اطرافیانش تلاش می‌کرد. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

در Being Heumann (اکنون در Apple TV پخش می شود)، می بینیم که جودی به طرز کاریزماتیکی به فعالان معلول همکار خود الهام می دهد تا وارد عمل شوند. و همچنین می بینیم که چه زمانی آنها را وادار می کند تا بیشتر از آنچه بدنشان می تواند تحمل کند، ریسک کنند، مانند اعتصاب غذا که او از دیگران خواسته است در آن شرکت کنند، حتی اگر با توجه به شرایط پزشکی آنها عاقلانه نباشد.

هدر می‌گوید: «این عنوان سطوح معنایی دیگری را نیز به خود اختصاص داد، جایی که جودی به همان اندازه که باید انسان بودن را بیاموزد به همان اندازه که از دنیا می‌خواهد با این گروه به حاشیه رانده شده مانند انسان رفتار کند.»

مادلی می‌گوید: برای مادلی، به تصویر کشیدن نماد خشن و پیچیده حقوق مدنی "بزرگ‌ترین کار بازیگری زندگی من بود. در نهایت، می‌توانم نقش کسی را بازی کنم که اشتباه می‌کند؟ چه کسی گاهی اوقات یک جورهایی بی‌ادب است؟ چه کسی آنقدر متمرکز است که گاهی اوقات می‌تواند مردم را از خود دور کند."

پس از صحنه افتتاحیه در شهر نیویورک، پنج سال پیش به آوریل 1977 سانفرانسیسکو می رویم. هدر و نویسنده همکارش، ربکا تاوسیگ، به جای تلاش برای شرح وقایع تمام زندگی خارق‌العاده هیومن، فیلم را بر سازماندهی هیومن برای تحصن اعتراضی برای بخش 504، اولین قانون فدرال که در برابر تبعیض بر اساس معلولیت محافظت می‌کند، متمرکز کردند. هیومن و ائتلاف او متشکل از بیش از 100 معترض معلول طولانی ترین اشغال صلح آمیز یک ساختمان فدرال در تاریخ ایالات متحده را برپا کردند.

اما هیومن بودن یک فیلم زندگی‌نامه‌ای معمولی یا یک درس تاریخ کودکی نیست. هدر مبارزه برای بخش 504 و قوانین مربوط به حقوق معلولان را به نوعی از خطرات بزرگ تبدیل می کند - یک تعقیب ظالمانه برای یک جایزه تقریبا غیرممکن. محتوای مرتبط طرفداران ناتوان می‌گویند صنعت موسیقی زنده می‌تواند بهتر عمل کند: «ما دردناک نیستیم» وزارت دادگستری بخش حقوق مدنی خود را با کوک‌های راست‌گرا «غیرآمریکایی» تجهیز می‌کند: دموکراسی‌ها در حالی که ایالات جنوبی تلاش می‌کنند تا حقوق نمایندگی سیاهان را از بین ببرند جرایم وزارت دادگستری:

هدر به یاد می آورد، "وقتی به بخش 504 [اعتراض] رسیدم، فکر کردم، "اوه، این بعد از ظهر روز سگ است با افراد معلول. این یک سرقت از بانک با افرادی است که نمی دانند چگونه از بانک سرقت کنند."

مادلی می‌گوید: «این یک فیلم دزدی با گروهی از مردم است که هیچ‌کس انتظار دیدن آن‌ها را در فیلم دزدی ندارد. "آنها برای پول یا جواهرات وارد نمی شدند، آنها به دنبال حقوق خود بودند. بسیار گران تر و بسیار گرانبهاتر بود."

هر دزدی بزرگ نقشه ای در داخل طرح دارد، پیچشی که مخاطب هرگز در راه است. برای Being Heumann، آن سرقت دوم پشت دوربین اتفاق افتاد. مادلی می گوید: «کوه بعدی جودی، ماموریت بعدی او، هالیوود بود.

قبل از مرگش در سال 2023، هیومن توجه خود را به سوابق تاسف بار صنعت سرگرمی در زمینه نمایندگی معلولان معطوف کرد. به گفته هدر، یک مطالعه بنیاد فورد در سال 2019 که توسط هیومن تألیف شد، نشان داد که «از هر چهار افراد معلول یک نفر در جمعیت بودند و نمایندگی رسانه‌ها کمتر از سه درصد بود». زمانی که نقش‌های معلول مطرح شد، توسط افراد غیرمعلول بازی می‌شد.»

هدر می‌گوید برخی از این تبعیض ممکن است به دلیل ایده‌های قدیمی درباره نیروی فیزیکی مورد نیاز برای این کار باشد. هدر می‌گوید: «روحیه‌ای در مورد فیلمسازی وجود دارد که شما برای فیلم می‌میرید، و این مانند جنگ است، و این یک نشان افتخار است که در پایان هر روز نمی‌توانید راه بروید. و کاری که انجام می‌شود این است که بسیاری از افراد واقعا با استعداد را که نمی‌توانند 14 ساعت روی پاهای خود بایستند، حذف کنید.

هدر متعهد به تغییر وضعیت موجود، به طور گسترده ای از جامعه معلولین استخدام کرد. Being Heumann دارای 12 سرنخ غیرفعال و در مواقعی تا 60 مجری پس زمینه غیرفعال است. او همچنین مصمم بود که در صحنه فیلمبرداری به وضعیت غیرقابل دسترس رسیدگی کند. در حالی که بخش هنری برای بازآفرینی خیابان‌های غیرقابل دسترس در دهه 1970، برش‌های مدرن را پر می‌کرد، تیم دسترسی‌پذیری Being Heumann به طور همزمان در حال ساخت رمپ‌ها، نصب آسانسورها و اصلاح تریلرها برای دسترسی به مجموعه بودند.

برای مادلی که از ویلچر استفاده می کند، این تفاوت متحول کننده بود. "برای اینکه دسترسی کامل به آن مراقبت شود، می‌توانستم هر روز به عنوان یک بازیگر ظاهر شوم، و نمی‌دانستم که چقدر رهایی بخش بود."

قوی‌ترین نقطه تلاقی این فیلم از فعالیت‌های تاریخی و تجربه امروزی معلولیت در طی یک سکانس شهادت کنگره رخ می‌دهد. معترضان معلول یکی پس از دیگری در حقارت ها و بی عدالتی هایی که زندگی آنها را شکل داده است شریک می شوند. هدر از بازیگران دعوت کرد تا از تجربیات خود استفاده کنند و مرزهای بین بازسازی تاریخی و شهادت شخصی را محو کنند.

هدر می‌گوید: "من با هر یک از بازیگران ملاقات کردم و از آنها پرسیدم که علاقه مند به اشتراک گذاشتن چه جنبه‌ای از تجربه‌شان هستند. آنچه در پی آن رخ داد یکی از قوی‌ترین تجربیاتی بود که تا به حال در صحنه فیلمبرداری داشته‌ام." ما دوربین را در یک زمان طولانی چرخاندیم و به بازیگران این امکان را دادیم که به نوبت به سمت میکروفون بیایند. من کنار دوربین نشستم و با آنها مصاحبه کردم، گاهی به عنوان شخصیت‌هایشان و گاهی به عنوان خودشان.»

این صحنه بحث دهه‌ها درباره مقررات فدرال را به تصویری عمیقا معاصر از تبعیض، کرامت و تعلق تبدیل می‌کند. هدر می گوید: "ما داشتیم چیزی بزرگتر از خودمان می ساختیم. نتیجه فیلم هر چه که باشد، به افرادی که دیده نشده بودند و شنیده نشده بودند اجازه می دادیم در مرکز قرار بگیرند."

پس از 26 روز، معترضان در سانفرانسیسکو به چیزی دست یافتند که بسیاری آن را غیرممکن می‌دانستند. وزیر بهداشت، آموزش و رفاه جوزف کالیفانو (با بازی در این فیلم توسط مارک روفالو) مقررات بخش 504 را امضا کرد، که حمایت های فدرال قابل اجرا در برابر تبعیض ناتوانی را ایجاد کرد و به ایجاد زمینه برای قانون آمریکایی های دارای معلولیت کمک کرد، که 13 سال بعد در سال 1990 تصویب شد.

در آخرین روز فیلمبرداری، مادلی زمانی را به یاد می آورد که والتر گاسپاروویچ دستیار اول کارگردان با صدا زدن نام هر یک از بازیگران، از جمله بازیگران پس زمینه، تولید را به پایان رساند. مانند فعالانی که به تصویر می‌کشیدند، بازیگران و خدمه کاری را که هالیوود مدت‌ها غیرممکن می‌دانست، انجام دادند - یک محصول قابل دسترس با یکی از بزرگترین گروه‌های بازیگران دارای معلولیت در تاریخ.

مادلی به یاد می آورد که فکر می کرد، "ما این کار را کردیم. ما دزدی را انجام دادیم!"

اما حتی در آن لحظه پیروزمندانه، او می توانست بشنود که جودی آنها را تشویق می کند تا ادامه دهند. من به معنای واقعی کلمه می‌توانستم احساس کنم جودی می‌گوید: «عالی است! حالا وارد ویرایش شوید.» زیرا برای جودی هیومن، یک پیروزی سخت به دست آمده هرگز پایان مبارزه نبود. این به سادگی آغازی بود برای از بین بردن مانع بعدی.

هدر در اولین نمایش هیومن بودن در لس آنجلس در AFI Fest متوجه شد که تئاتر تاریخی میزبان جشن دارای صحنه و محوطه پشت صحنه غیرقابل دسترس است که مانع از شرکت اعضای گروه بازیگران او روی صحنه می شود و پرسش و پاسخ را مجبور می کند به وسط سالن منتقل شود.