چگونه می توان تاریخچه هولوکاست خانواده خود را در حالی که داستان ها هرگز گفته نشد، کشف کرد

در خانواده آبراهام کلاجنر اطلاعات کمی در مورد آنچه در جریان هولوکاست برای او اتفاق افتاد وجود داشت. نزدیکان او معتقد بودند که او در اردوگاه کار اجباری بوخنوالد زندانی شده است، اما جزئیات زندانی شدن او ناشناخته باقی مانده است. خود آبراهام تا زمان مرگش در سال 1980 در مورد آنچه متحمل شده بود صحبت نکرد. دهه ها بعد، برادرزاده بزرگش آمیت بایدا به تاریخ عموی بزرگش علاقه مند شد. آمیت که در جنوب اسرائیل به دنیا آمده و بزرگ شده است، اکنون در آلمان زندگی می کند. وقتی او شروع به بررسی گذشته خانواده اش کرد، متوجه شد که درخواست از بستگان کافی نیست.

نه پدر و نه مادربزرگش چیز زیادی نمی دانستند. تحقیقات در آرشیو یاد وشم و آرولسن اسنادی را کشف کرد که قبلا برای خانواده ناشناخته بود. اما ابتدا لازم بود که اطلاعات زندگینامه ناقص و املای متفاوت نام خانوادگی ابراهیم بررسی شود. امروز بازماندگان هولوکاست در سراسر جهان تحقیقات مشابهی را انجام می دهند.

برخی در جستجوی بستگانی هستند که به قتل رسیده اند، در حالی که برخی دیگر در تلاش برای بازسازی زندگی بازماندگان یا کشف زندگی خانواده هایشان قبل از جنگ هستند. چرا بازماندگان هولوکاست به ندرت در مورد گذشته خود صحبت می کنند. او دهه‌های 1940 و 1950 در اسرائیل را دوره‌ای توصیف می‌کند که بسیاری از بازماندگان هولوکاست نمی‌خواستند درباره تجربه خود صحبت کنند.

موجودات نگرش ها بعدا تغییر کرد. هولوکاست به خاطره عمومی تبدیل شد و شهادت بازماندگان بیشتر مورد بحث قرار گرفت. در اتحاد جماهیر شوروی سابق، شرایط متفاوت بود. مردم ممکن است با سوء ظن مقامات روبرو شوند، و گروه های خاصی از قربانیان آزار و شکنجه نازی ها انگ را تجربه کردند. سکوت همیشه تنها از جانب بازماندگان نبود.

دن بار اون، روانشناس اسرائیلی پدیده «دیوار دوگانه» را چنین توصیف کرد: والدین از خاطرات دردناک، گاهی اوقات برای محافظت از فرزندان خود اجتناب می کردند، در حالی که کودکان از ترس ایجاد درد بیشتر والدین خود در پرسیدن سؤال تردید داشتند. امروز، فرصت شنیدن مستقیم از بازماندگان هولوکاست به تدریج از بین می رود.

حتی کسانی که در پایان جنگ کودک بودند، اکنون بیش از هشتاد سال دارند. سرافیما ولکوویچ، رئیس بخش تحقیقات ریشه های خانواده در خدمات مرجع بایگانی و اطلاعات در یاد وشم، می گوید که نسل دوم - فرزندان بازماندگان هولوکاست - امروزه به ویژه در تحقیق در مورد تاریخچه خانواده فعال هستند. بسیاری از آنها قبلا بازنشسته شده اند یا به سن بازنشستگی نزدیک می شوند. به گفته ولکوویچ، آنها اکنون زمان بیشتری دارند و میل فزاینده ای برای پر کردن شکاف های موجود در تاریخچه خانوادگی خود دارند. ماهیت درخواست ها به آرشیو آرولسن نیز تغییر کرده است.

زویلینگ توضیح می دهد که بلافاصله پس از جنگ، مردم عمدتا به دنبال اقوام گمشده می گشتند. بعدا، درخواست‌ها مربوط به اسناد مورد نیاز برای ادعای غرامت بود. امروزه بخش قابل توجهی شامل تحقیق در مورد تاریخچه خانواده می شود. نحوه شروع تحقیق در مورد تاریخچه هولوکاست خانواده ولکوویچ توصیه می کند با جمع آوری اطلاعاتی که خانواده از قبل دارد شروع کنید: نام و نام خانوادگی، تاریخ و مکان تولد، نام والدین، سوابق ازدواج، آدرس قبل از جنگ، و مشاغل. اگر اقوام بزرگتر هنوز با رضایت خود زنده هستند، ارزش دارد.

حتی یک تاریخ تقریبی یا نام یک شهر کوچک می تواند به بایگانی ها کمک کند. زویلینگ توضیح می دهد که برای جستجوی اولیه در آرشیو آرولسن، نام، نام خانوادگی و تاریخ تولد شخص بسیار مفید است. محل تولد آنها سرنخ مهم دیگری را ارائه می دهد. در یاد وشم، پنج جزئیات به ویژه برای شناسایی مطمئن شخصی مفید است: "نام، نام خانوادگی، تاریخ تولد، محل تولد و نام والدین." اگر اطلاعاتی از دست رفته است، او توصیه می کند که سوابق تولد و ازدواج را جستجو کنید و از نسل های شناخته شده به عقب برگردید. نحوه درخواست سوابق از یک بایگانی در بایگانیDur.

o تاریخچه آبراهام کلاجنر، یک صفحه گسترده اکسل برای تحقیق بایگانی تهیه شد. این شامل تاریخ های شناخته شده، محل تولد و سکونت، نام سایر اقوام، شغل او، هر گونه املای نام و نام خانوادگی او و فرضیاتی در مورد سرنوشت او بود. چنین صفحه گسترده ای لازم نیست، اما به آرشیوداران کمک می کند تا اطلاعات موجود را سریعتر درک کنند. هرگونه عدم قطعیت باید به وضوح نشان داده شود. کپی اسناد خانوادگی، عکس‌ها و پاسخ‌های آرشیوی قبلی نیز می‌تواند به درخواست پیوست شود. یکی از مشکلات در مورد ابراهیم، ​​املای نام خانوادگی او بود.

خانواده اسنادی به زبان عبری داشتند، در حالی که زندگی نامه او چندین کشور و زبان را در بر می گرفت. نویسه‌گردانی به حروف لاتین نسخه‌های ممکن بسیاری را ایجاد کرد. به عنوان مثال، الکساندر، الکس، ساشا و شورا ممکن است به یک شخص اشاره کنند. نام‌های خانوادگی می‌توانند حتی پیچیده‌تر باشند: سوابق تاریخی اغلب حاوی املای آوایی یا اشتباهات ساده هستند. اسناد خانوادگی از کجا می‌توان یافت یکی از منابع اصلی برای تحقیق در مورد تاریخ خانواده یهودیان در طول هولوکاست، یاد وشم است.

پایگاه داده مرکزی اسامی قربانیان شوآ اطلاعاتی از صفحات شهادت، اسناد آرشیوی و فهرست قربانیان را ترکیب می کند. مجموعه‌های دیگر می‌توانند به بازسازی زندگی‌نامه‌های فردی و ایجاد ارتباطات خانوادگی کمک کنند. آرشیو آرولسن سوابق مربوط به گروه‌های مختلف تحت آزار و اذیت رژیم نازی، از جمله زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری، کارگران اجباری، افراد آواره، و افرادی که پس از جنگ به دنبال اقوام خود هستند را در اختیار دارد. تاریخچه آن به سال 1943 باز می گردد، زمانی که متفقین یک سرویس ردیابی برای افراد گمشده ایجاد کردند.

این سازمان بعدا به عنوان خدمات ردیابی بین المللی (ITS) شناخته شد. با این حال، انتخاب آرشیو در درجه اول به آنچه در مورد سرنوشت فرد شناخته شده است بستگی دارد. ولکوویچ چندین مثال می‌آورد: اگر یکی از بستگانش از فرانسه اخراج شد، پایگاه‌های اطلاعاتی یادبود فرانسه ممکن است مفید باشد. اگر آنها در بوخنوالد زندانی بودند، سوابق اردوگاه و آرشیو آرولسن ارزش بررسی دارد.

پایگاه‌های اطلاعاتی جداگانه‌ای برای تحقیق در مورد پرسنل نظامی شوروی وجود دارد. چه اتفاقی می‌افتد پس از ارسال درخواست در آرشیو آرولسن، درخواست‌های بستگان توسط سرویس ردیابی رسیدگی می‌شود، در حالی که محققان و سایر افراد علاقه‌مند می‌توانند با خدمات مرجع تماس بگیرند. کارکنان ابتدا سوابق دیجیتال موجود را بررسی می کنند، سپس در صورت لزوم به فهرست های کارت و مجموعه های آرشیوی اضافی مراجعه می کنند. گیورا زویلینگ می گوید که Arolsen Archives بیش از 110 میلیون تصویر دیجیتال از اسناد را در اختیار دارد. با این حال، هر نامی که در آن اسناد ظاهر می شود به صورت آنلاین قابل جستجو نیست.

یک صفحه اسکن شده ممکن است حاوی ده ها نام باشد. مگر اینکه فهرست شده باشند، جستجو بر اساس نام خانوادگی لزوما سند را بازیابی نمی کند. بنابراین بایگانی ها به استفاده از نمایه نام مرکزی، که شامل حدود پنجاه میلیون کارت مربوط به تقریبا 17.5 میلیون نفر است، ادامه می دهند. این کارت ها به ارتباط افراد با سوابق بایگانی کمک می کنند، در حالی که سیستم جستجوی آوایی تفاوت هایی را در ساختار تاریخی نام خانوادگی و املای مرجع نیاز دارد. مجموعه ها

به گفته زویلینگ، حتی با دیجیتالی شدن گسترده، برخی از جستجوها هنوز باید به صورت دستی انجام شوند. در Yad Vashem، محققان بر اساس جغرافیا و شرایط آزار و شکنجه تعیین می کنند که با کدام مجموعه ها مشورت کنند. عدم وجود نتایج در یک پایگاه داده عمومی لزوما به این معنی نیست که بایگانی اسناد مرتبطی ندارد. آیا می توان به اسناد آرشیوی همیشه اعتماد کرد؟ یافتن یک سند لزوما به این معنی نیست که تمام اطلاعات موجود در آن دقیق است.

ولکوویچ توضیح می‌دهد که درخواست‌های ردیابی پس از جنگ اغلب شامل فرضیات بستگان در مورد سرنوشت اعضای خانواده گمشده می‌شد. گاهی اوقات مردم به شایعات، حساب‌های سایر بازماندگان یا اطلاعات تأیید نشده تکیه می‌کنند. بنابراین یک پرونده بایگانی ممکن است به طور قابل اعتماد ثابت کند که تحقیقی بدون تأیید مکان فرضی تبعید یا مرگ انجام شده است. محققان باید مشخص کنند چه کسی، چه زمانی و بر اساس چه اطلاعاتی یک پرونده را ایجاد کرده است. همچنین در جزئیات شخصی، از جمله تاریخ تولد، نام خانوادگی و نام مکان، اشتباهاتی رخ می دهد.

بنابراین یافته‌ها باید با منابع دیگر بررسی شوند. چرا نمی‌توان برخی از تاریخ‌های خانوادگی را بازسازی کرد. بقای سوابق تاریخی بسته به منطقه و شرایط هولوکاست به‌طور قابل‌توجهی متفاوت است. در اروپای غربی و مرکزی، تبعید یهودیان اغلب با فهرست‌هایی از اسامی همراه بود.

اینها گاهی اوقات می‌توانند تاریخ حمل و نقل را مشخص کنند و افراد تبعید شده را شناسایی کنند. در سرزمین‌های شوروی اشغال شده توسط نازی‌ها، یهودیان اغلب در نزدیکی خانه‌های خود بدون تهیه فهرست‌های فردی به قتل می‌رسند - نوعی کشتار جمعی که به آن "هولوکاست با گلوله" گفته می‌شود. گزارش‌های باقی‌مانده ممکن است تعداد قربانیان را بدون نام بردن از آنها ثبت کنند. برای تحقیق در اتحاد جماهیر شوروی سابق، یاد وشم، در میان منابع دیگر، از سوابق کمیسیون دولتی فوق‌العاده استفاده می‌کند، که جنایات نازی‌ها و همکاران آنها را بررسی می‌کرد.

با این حال، این سوابق نیز ناقص هستند. آشویتس مشکل دیگری را به همراه دارد. ولکوویچ خاطرنشان می کند که بسیاری از یهودیانی که بلافاصله پس از ورود به قتل رسیدند هرگز به عنوان زندانی ثبت نشدند. هیچ کارت ثبت نام انفرادی اردوگاه برای آنها ایجاد نشد. برخی از اسناد موجود نیز قبل از عقب نشینی توسط نازی ها از بین رفتند. در مقابل، بوخنوالد اسناد گسترده ای را از خود به جای گذاشت. در مورد آبراهام کلاژنر، اطلاعات اولیه در مورد بوخنوالد کمک کرد که از کجا شروع کنیم.

تحقیقات در چندین مجموعه بایگانی امکان بازسازی سفر او را از دستگیری و تبعید به اردوگاه‌های کار اجباری بوخنوالد و میتلباو-دورا تا آزادی او در طول راهپیمایی مرگ ممکن کرد." منابع زنده نمانده اند

او می‌گوید: «به نوعی، این موردی است که بچه‌های کفاش پابرهنه می‌روند. چگونه دیجیتالی کردن سوابق هولوکاست را در دسترس قرار می‌دهد فقط چند دهه پیش، تحقیق در مورد تاریخ خانواده اغلب به معنای مکاتبه با آرشیوها، سفر و سال‌های انتظار بود. زویلینگ به یاد می‌آورد که در اوایل دهه 2000، آرولسن آرچی از اتحاد جماهیر شوروی سابق درخواستی دریافت کرد. برخی از متقاضیان سال ها منتظر پاسخ بودند. مواردی وجود داشت که افراد قبل از دریافت اسنادی که درخواست کرده بودند جان خود را از دست دادند. دیجیتالی شدن در مقیاس بزرگ دسترسی به مجموعه های آرشیوی را تسریع کرده است.

اکنون می توان بسیاری از اسناد را از راه دور مطالعه کرد. با این حال، برخی از آرشیوها هنوز فقط روی کاغذ وجود دارند. ولکوویچ به یاد می آورد که با اسناد اصلی در آرشیو YIVO در نیویورک کار می کرد. برخی از صفحات آنقدر شکننده بودند که تکه های کوچک کاغذ پس از بررسی روی میز باقی می ماند. در یاد وشم، اسناد اصلی را می توان گاهی به بستگان نشان داد، اما تنها پس از ارزیابی وضعیت آنها توسط محافظان. خانواده ها اغلب مجاز به رسیدگی به آنها نیستند. ولکوویچ تماس فیزیکی با یک سند اصلی را برای تحقیقات تاریخی ضروری نمی داند.

نسخه‌های دیجیتال اجازه می‌دهند که مواد بدون آسیب بیشتر بررسی شوند. وقتی یک خانواده پاسخی دریافت می‌کند چه اتفاقی می‌افتد. اما واکنش بستگان به اطلاعات تازه کشف شده می‌تواند احساسی باشد.» وقتی هر روز با آن کار می‌کنید، احساسی بسیار کمتر می‌شود.

اما وقتی واکنش افرادی را می‌بینید که برایشان مهم است، اطلاعاتی دریافت کرده‌اند که سال‌ها جستجو کرده‌اند، همیشه برای ما نیز بسیار احساسی است."