چگونه "پیاده روی فضایی" در زیر آب باعث شد احساس کنم واقعا در فضا هستم

من از طریق سیستم‌های پشتیبانی زندگی‌ام به خوبی نفس می‌کشیدم، اما مدام احساس می‌کردم که قبل از رفتن به این «پیاده‌روی فضایی» دوباره بررسی کنم که همه چیز با «لباس فضایی» من درست است. من در طول حرفه‌ام انواع مختلفی از لباس‌های فضایی را روی زمین پوشیده‌ام، اما برای اولین بار در زندگی‌ام، می‌دانستم که اگر شرایط اضطراری وجود داشته باشد، نمی‌توانم فقط برای تنفس هوای بیرون توقف کنم. دلیلش این است که من زیر آب بودم.

در این سفر، من یک ماموریت فضایی شبیه سازی شده در زیر آب به نام SEA STAR را هدایت می کردم. «لباس فضایی» من در واقع تجهیزات غواصی بود و پیاده‌روی‌های فضایی شبیه‌سازی‌شده یا EVAs (فعالیت‌های خارج از خودرو)، شامل گردش‌هایی بود که در آن محیط‌های زیر آب را کاوش می‌کردیم. در زیر آب بودن، اگر با مشکل بزرگی در تجهیزات خود مواجه می‌شدیم، باید آنقدر جدی برخورد می‌کردیم که گویی فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی هستیم. هیچ "خارج" فوری وجود نداشت. این جدی بود

قبل از این ماموریت زیر آب، من به عنوان فرمانده نزدیک به 40 ماموریت آنالوگ که ماموریت های خدمه به ماه و مریخ را شبیه سازی می کردند، کار کرده بودم. هدف از این نوع ماموریت ها آزمایش این است که زندگی و کار در محیط های قمری یا مریخی چگونه می تواند باشد. ما همه چیز را از روانشناسی زندگی در شرایط شدید یا در انزوا گرفته تا فناوری هایی که فضانوردان ممکن است برای انجام موفقیت آمیز آن ماموریت ها استفاده کنند، مطالعه می کنیم.

آزمایش فناوری لباس فضایی نیز بخش مهمی از این ماموریت های فضایی آنالوگ است. این لباس‌ها معمولا نسخه‌ای بسیار ساده‌تر از لباس‌هایی هستند که فضانوردان در فضا استفاده می‌کنند، که در صورت تجهیز کامل به سیستم‌های پشتیبانی حیات، می‌توانند حدود ۳۱۰ پوند (۱۴۱ کیلوگرم) وزن داشته باشند.

لباس های فضایی آنالوگ معمولا حداکثر 30 پوند (14 کیلوگرم) وزن دارند. در حالی که تفاوت های زیادی بین لباس های طراحی شده برای استفاده در فضا و لباس های طراحی شده برای آزمایش روی زمین وجود دارد، بزرگترین آنها این است که در یک ماموریت آنالوگ، اعضای خدمه می توانند کلاه خود را باز کنند و در صورت لزوم هوای بیرون را تنفس کنند.

تجهیزات «لباس فضایی» اسکوبا برای «پیاده روی فضایی» شبیه سازی شده در طول ماموریت SEA STAR. (اعتبار تصویر: Michaela Musilova) فضانوردان در فضا از این مزیت برخوردار نیستند. اما آب‌نوردان، آنهایی که یک ماموریت فضایی شبیه‌سازی شده را در زیر آب انجام می‌دهند، این کار را نمی‌کنند.

آب‌نوردان حداقل 24 ساعت را در زیر آب در حالت به اصطلاح اشباع سپری می‌کنند. این یک وضعیت فیزیولوژیکی است که توسط فردی که به اندازه کافی زیر آب نفس می کشد تا بافت های بدن حداکثر مقدار ممکن گاز بی اثر (مانند نیتروژن) را برای عمق و فشار خاصی جذب کنند، به دست می آید.

نشت آب به لباس‌های ما یا زیستگاه زیر آب می‌تواند خطرات جدی برای خدمه و همچنین مشکلات سلامتی مربوط به فشارهای بالاتر زیر آب، از جمله چالش‌های منحصر به فرد در این محیط ایجاد کند.

این همان چیزی است که مرا وادار کرد که هنگام آماده شدن برای «پیاده روی فضایی» غواصی، بسیار دقیق و شاید کمی پارانوئید باشم. در حین غواصی، خطرات از کار افتادن تجهیزات شما یا بیماری رفع فشار می تواند به اندازه برخی از مشکلاتی که فضانوردان در طول راهپیمایی فضایی با آن مواجه می شوند، کشنده باشد. به همین دلیل است که هنگام آماده شدن برای رفتن به EVAهای زیر آب و در حین گردش از پروتکل های سختگیرانه پیروی می کنیم.

یک خدمه SEA STAR در حال انجام یک "پیاده روی فضایی" شبیه سازی شده در زیر آب. (اعتبار تصویر: Michaela Musilova) به عنوان یک غواص باتجربه، نگران جنبه غواصی خود ماموریت نبودم. از بسیاری جهات، بسیار آسان تر از برخی از غواصی ها در آب سیاه بود که در اقیانوس های باز یا غارهای غار انجام دادم. اما در مورد این EVAها، من بیشتر در مورد آن بودم زیرا فرمانده خدمه SEA STAR بودم که در عمق 22 فوتی (7 متری) زیر آب در ایستگاه به نام آزمایشگاه زیر دریای جولز در فلوریدا زندگی می‌کردم.

مسئولیت پذیری در قبال زندگی دیگران باعث شد که هنگام غواصی بیش از حد محتاط باشم و همچنین بیش از حد معمول نگران باشم.

علیرغم چالش‌های فراوان این EVAهای زیر آب، این تجربیات و درس‌های آموخته شده می‌تواند چیزهای زیادی را در مورد آنچه که هنوز برای ماموریت‌های فضایی طولانی مدت آینده نیاز داریم، به ما بیاموزد.

"لباس فضایی" آبزیان ما اساسا مانند وسایل غواصی بود، به استثنای دو لوازم جانبی مهم که همیشه برای غواصی معمولی ضروری نیستند. دستکش و چراغ قوه بود. ما به دستکش ها به عنوان محافظت در برابر تعدادی از عوامل در محیط اطرافمان، مانند خرچنگ ها و دیگر تشکل های طبیعی تیز نیاز داشتیم. آنها همچنین استفاده از دوربین‌ها و جاروبرقی‌ها را برای تمیز کردن محیط در زیر آب چالش‌برانگیزتر کردند، که تقریب خوبی برای اینکه چگونه دستکش‌ها مهارت فضانوردان را در طول پیاده‌روی‌های فضایی محدود می‌کنند، بود.

محیط زیر آب اطراف ما دید بسیار کمی داشت، به همین دلیل است که چراغ قوه جزء اجباری EVA ما بود. آنها به ما کمک کردند تا در تاریکی حرکت کنیم و یکدیگر را پیدا کنیم. حتی هنوز، فقط با یک فلاش کوچک نور، ما فقط چند فوت جلوتر از خود را می دیدیم. به همین دلیل هم حیاتی بود که با هم کار کنیم و در کنار هم حرکت کنیم.

مهارت های ارتباطی خوب یکی دیگر از اجزای حیاتی ماموریت فضایی شبیه سازی شده زیر آب ما بود. قبل از هر EVA، ما یک طرح آماده کردیم، در مورد برنامه های پشتیبان صحبت کردیم و مراحل اضطراری را مرور کردیم. در طول EVA، ما از زبان اشاره استاندارد غواصی برای برقراری ارتباط استفاده کردیم، و همچنین سیگنال‌های جدید مخصوص ماموریت ایجاد کردیم. این ارتباط بصری در طول ماموریت های فضایی شبیه سازی شده در خشکی نیز بسیار مفید است، به خصوص در شرایطی که فناوری های ارتباطی ما به درستی کار نکرده اند.

مهم نیست که چقدر آماده شده بودیم، ترس از ناشناخته و گم شدن همچنان می تواند به خدمه برسد. یک پروتکل ایمنی رایج هنگام غواصی این است که اگر گم شدید یا از تیم خود جدا شدید و نتوانستید آنها را پیدا کنید، با خیال راحت به سطح برگردید. با این حال، در طول ماموریت SEA STAR، ما برنامه ریزی کردیم که در طول پنج روز کامل ماموریت خود در زیر آب بمانیم. این بدان معنی بود که چنین گزینه ای غیر از سناریوهای اضطراری بود.

من شخصا از چالش دید کم در زمین جدید لذت بردم. این به من اجازه داد تا جهت گیری و مهارت های ناوبری و همچنین توانایی های خود را به عنوان یک رهبر در محیط های چالش برانگیز تقویت کنم. اگر چه بیشتر از آنچه لازم بود هوشیار بودم، هنگامی که از ایستگاه غوطه ور خود خارج شدم، مستقیما به حالت مورد علاقه خود رفتم: اکتشاف. علیرغم اینکه نمی‌توانستم خیلی جلوتر از خودم را ببینم، و در عین حال مراقب خدمه‌ام بودم، در نهایت واقعا احساس کردم که یک فضانورد در یک پیاده‌روی فضایی هستم.

تاریکی همه جا را فرا گرفته بود، اما عزم و کنجکاوی من مرا به کاوش در ناشناخته ها سوق داد.

می‌توانید دکتر Michaela Musilova را در وب‌سایت او و در رسانه‌های اجتماعی دنبال کنید: @astro_michaela (Instagram، TikTok و Threads)، @Dr. Michaela Musilova (فیس بوک) و @astro-michaela.bsky.social (Bluesky).