چگونه کورنل نیهیلیسم زنان دانشگاهی را در مورد حمله به دانشگاه عمیق تر کرده است

جوزفین کامپوس، 19 ساله، زمانی که سال دوم خود را در دانشگاه ورمونت آغاز کرد، احساس خوش بینی داشت. پس از گذراندن چند سال گذشته بر روی خودش، او آماده بود تا قرار بگذارد. او قرار بود عمدی داشته باشد، گزینه‌هایش را در برنامه‌ها و مهمانی‌ها بررسی کند و خودش را در آنجا قرار دهد. اما در سپتامبر، زمانی که خبر شکایت یک دانشجوی سابق دانشگاه کورنل علیه چند مرد منتشر شد که ادعا می‌کرد او را مجبور به مصرف مواد کرده‌اند و سپس به او تجاوز کرده‌اند، کامپوس به من گفت که در این مورد تجدید نظر کرده است. "صبر کن، آیا من واقعا می خواهم همین الان این کار را انجام دهم؟" او از خود پرسید.

برای بسیاری از زنان کالج، این یک سوال منصفانه است.

در مدت زمانی که کامپوس برای اولین بار از این شکایت مطلع شد، مردم نسبت به مدیریت مدرسه با این حادثه با خشم واکنش نشان دادند. دادستان کل نیویورک یک دادستان فدرال سابق را برای تحقیق در مورد این اتهامات منصوب کرد - هنوز هیچ یک از هفت متهم که تخلف را انکار می کنند، مورد اتهام کیفری قرار نگرفته اند. سنای دانشکده به دولت کورنل رای اعتماد نداد تا "به طور موثر به بحران تجاوز جنسی رسیدگی کند." با این حال، هیئت امنای کورنل گفت که هنوز به دولت اعتماد دارد.

و همین هفته، نیویورک فوکوس شکایتی را در سال 2023 علیه کورنل فاش کرد که در آن دو دانش آموز مدعی شدند که مدرسه اتهامات آنها در مورد تجاوز جنسی را جدی نگرفته است. این منعکس کننده آن چیزی است که بسیاری از زنان در دانشگاه های آمریکا در حال حاضر احساس می کنند: با وجود دهه ها حمایت و آموزش در مورد خشونت جنسی، این حوادث هنوز جدی گرفته نمی شوند.

کامپوس تنها 10 سال داشت که جنبش Me Too شیوع تجاوز جنسی در آمریکا را افشا کرد. دانشجویان امروزی دلایلی برای این باور داشتند که داستان‌های دلخراش و شجاعت زنان جوانی مانند شانل میلر، اما سولکوویچ، و بازماندگان لری نصار می‌تواند فرهنگ را تغییر دهد. اکنون، بیش از یک دهه بعد، اتهامات کرنل نقطه عطف دیگری را نشان می دهد - جایی که ایمنی زنان در نهایت جدی گرفته می شود.

اما زنان جوانی که برای این داستان با من صحبت کردند، نمی بینند که این اتفاق به این زودی ها بیفتد.

چرا من این را گزارش کردم

هنگامی که خبر شکایت جین دو علیه کورنل و هفت عضو یک برادری که او ادعا می کند به او تجاوز کرده اند منتشر شد، من از جزئیات وحشت زده شدم و خوشبین بودم که اعتراض عمومی به تغییر سیستمی تبدیل شود. می‌خواستم با زنان جوان در مورد زندگی دوست‌یابی‌شان، صحبت‌هایشان با دوستان و دوست‌پسرها، و نگرش‌های دانش‌آموزان صحبت کنم تا بفهمم آیا از زمانی که من در مدرسه بودم، چیزی در محوطه‌های کالج متفاوت است یا خیر.

بسیاری می گویند که هنوز فشار زیادی را برای محافظت از خود احساس می کنند زیرا معتقدند مؤسساتی که مسئولیت مراقبت از آنها را بر عهده دارند آنها را ناکام گذاشته اند. پس از موج‌های اعتراض پس از هر مورد حمله به پردیس پردیس، زنان جوان امیدشان را از دست می‌دهند که پیشرفت معنی‌داری محقق شود.

هانا باتلر 22 ساله، از دانشگاه کارولینای غربی، به من گفت: "من می خواهم فکر کنم که این یک نقطه عطف خواهد بود، اما مطمئن نیستم." مطمئن نیستم زیرا احساس می‌کنم داستان‌های زیادی از تجاوزات جنسی در دانشگاه می‌شنویم و در بسیاری از مواقع هیچ اتفاقی نمی‌افتد. متأسفانه بسیار عادی شده است. من نگران هستم که این یکی دیگر باشد، "اوه تلخ، این اتفاق می‌افتد" و سپس همه ادامه می‌دهند زیرا همه اکنون نسبت به آن حساسیت‌زدایی شده‌اند.

"نوشیدنی های خود را بپوشانید"

تجاوز جنسی در دانشگاه رایج است. یک مطالعه در سال 2017 به این نتیجه رسید که آمار "یک در پنج" که اغلب برای تعیین کمیت آن استفاده می شود، "میانگین منطقی دقیقی در بین زنان و دانشگاه ها است." در نیویورک، ایالتی که مدارس را ملزم به گزارش تجاوز جنسی می کند، بیش از 25000 مورد سوءرفتار جنسی شامل دانش آموزان بین سال های 2018 تا 2024 ثبت شده است.

امروزه، زنان همچنان بار سنگین سخن گفتن از بدرفتاری و تجاوز جنسی را متحمل می‌شوند: آن‌ها به گروه‌های فیس‌بوک و دیگر شبکه‌های نجوا «آیا دوست پسر داریم؟» تکیه می‌کنند تا تجربیات منفی خود را با مردان خاص بیان کنند و به زنان دیگر هشدار دهند. بیشتر اعمال خشونت جنسی به مقامات گزارش نمی شود، و حتی تعداد کمتری از آنها در واقع خبر ملی می شوند.

اما هنگامی که موارد توجه عموم را به خود جلب می کند - همانطور که کورنل انجام داد - آنها نسبت به شیوع این مشکل آگاهی پیدا می کنند. کامپوس گفت که پرونده کورنل چشمان او را به موضوع گسترده تجاوز جنسی در محوطه دانشگاه باز کرد و گفت که پوشش خبری مداوم این موضوع را برای او و دوستانش آسان‌تر کرده است تا درباره تجربیات جنسی گذشته‌شان صحبت کنند، داستان‌هایی که شاید در غیر این صورت آشکار نمی‌شدند.

کامپوس گفت: «این فقط در این مدارس واقعا بزرگ اتفاق نمی افتد. «فراموش می‌کنی که این همه جا اتفاق می‌افتد، تا زمانی که کسی در مورد آن صحبت می‌کند و بعد می‌گویی: «اوه صبر کن، اینجا اتفاق می‌افتد».

باتلر گفت که او و دوستانش مکالمات مشابهی داشته اند که از تجربیات خودشان در مورد آزار و اذیت و آزار جنسی مطلع شده است. باتلر به یاد آورد که یکی از دوستانش در حالی که مردی او را در اتاق رختشویی محاصره کرده بود، برای کمک به چت گروهی آنها پیامک فرستاد. دیگران مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، اما در آن زمان حتی متوجه نشدند که آنچه برای آنها اتفاق افتاده نامی دارد.

باتلر به من گفت: «آنچه مکالمات ما عموما به نظر می رسد شوکه و وحشتناک است، اما فوق العاده شگفت زده نیست.»

ژنرال Z در دنیایی پرمخاطره و پر از خطرات و تهدیدات بزرگ شده است که از مهدکودک تمرینات تیراندازی در مدرسه را انجام داده است. آنها نسلی هستند که برای ایمنی ارزش زیادی قائل هستند. این توجه به زندگی دوستیابی آنها نیز نفوذ کرده است. جوزی استوفان، یک جوان 21 ساله از دانشگاه میشیگان، به من گفت که بیش‌آگاه بودن بخشی از ذهنیت آنهاست. او گفت: «احساس می‌کنم واقعا تغییر نکرده است، زیرا ما قبلا، نمی‌دانم، بسیار مراقب همه چیز بوده‌ایم.»

استوفان گفت که این آگاهی تا حدی ناشی از بحث‌هایی در رسانه‌های اجتماعی است که در آن زنان جوان نکاتی را در مورد چگونگی اجتناب از موقعیت‌های بالقوه خطرناک به اشتراک می‌گذارند.

این هوشیاری بیشتر در مورد کامپوس نیز صادق است. علیرغم تردیدهای اولیه، او تصمیم گرفته است که قرار ملاقات بگذارد - اما مطمئن می شود که دوستانش به مکان او دسترسی دارند و او فقط در طول روز در مکان های عمومی ملاقات می کند. گروه دوستان باتلر به اشتراک گذاری موقعیت مکانی را یک قدم فراتر بردند: آنها ردیاب هایی برای نظارت بر مکان یکدیگر خریداری کرده اند. آنها همچنین در اولین قرارهای ملاقات از الکل اجتناب می کنند - فقط آب. باتلر گفت: «به دختران همیشه آموزش داده می شود که نوشیدنی های خود را بپوشانند و ایمن باشند.

این جریان پنهانی از ترس و هوشیاری در هفته های اخیر فراتر از بدنه دانشجویی متورم شده است. در پردیس بیور دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، پرستار جسیکا جودی سؤالات جدیدی از دانشجویانی که از دفتر او عبور می‌کنند، مطرح کرده است که به عقیده او فریاد کرنل برانگیخته شده است. دیگران خشم خود را با او به اشتراک گذاشته اند، حمایت خود را از جین دو، و دلهره خود را از قرار ملاقات. جودی به Vox گفت: «دانشجویان اکنون پس از شنیدن اتفاقاتی که ممکن است رخ دهد، کمی هشیارتر هستند. "من فکر می کنم که آنها واقعا در حال فکر کردن به مسائل هستند و کمی ترس در آنجا وجود دارد."

به دنبال بسیاری از رویدادهای خشونت جنسی بسیار تبلیغاتی، گزارش‌های خبری و تفسیر رسانه‌های اجتماعی می‌توانند به افراد قدرت دهند تا علیه تجاوز به عنف صحبت کنند یا تجربیات خود را به اشتراک بگذارند، که به‌ویژه در سال‌های پس از من نیز صادق بود. الیزابت آرمسترانگ، جامعه شناس دانشگاه میشیگان که در مورد تجاوز جنسی در محوطه دانشگاه مطالعه می کند، به همکارم ریچل کوهن بوث گفت که جامعه در شناخت شدت این جنایات و حمایت از قربانیان پیشرفت کرده است.

اما، آرمسترانگ خاطرنشان کرد، اکثر پردیس‌های کالج فاقد منابع کافی برای بازماندگان تجاوز در دانشگاه هستند: حمایت از سلامت روان، تسهیلات آموزشی، و شاید شهریه بازپرداخت شده. جودی بر این باور است که دانش‌آموزانش، چه مرد و چه زن، از آموزش‌های جنسی جامع‌تر در مورد اینکه رضایت چیست و چگونه می‌تواند در یک برخورد واحد تغییر کند، بهره‌مند خواهند شد.

"آیا داوطلبانه است؟ آیا مشتاقانه است؟ آیا چیزی تغییر کرده است؟" او گفت. من متوجه شده ام که من فکر می کنم برای برخی از دانش آموزان ارعاب وجود دارد که واقعا سؤال کنند یا حد و مرزی تعیین کنند.»

اما این مسئولیت خودآموزی، برقراری ارتباط و بررسی بی خطر بودن قرار ملاقات هنوز بر عهده زنان است. مدت کوتاهی پس از اطلاع از پرونده کورنل از رسانه های اجتماعی - به ویژه جزئیات گفتگوی گروهی اعضای برادر - زوئی کینگ، یک جوان 21 ساله در دانشگاه ایالتی سن خوزه، شروع به پرسیدن از دوست پسرش کرد که او و دوستانش در مورد آنها در مورد چه چیزی صحبت می کنند. کینگ گفت: «قطعا فکر می‌کنم این بیشتر است، برای من، پرسیدن سؤال‌هایی مانند: «اوه، دوستت با آن دختر ارتباط داشت. او چه گفت؟»

"شما کمی بیشتر در مورد دوستان یاد می گیرید و می گویید "من واقعا آن را دوست ندارم. اوه، این یک جور عجیب است."

کینگ همچنین از تفاوت نگرش او و دوست پسرش نسبت به امنیت شگفت زده شد. در حالی که او به سختی شب ها تنها راه می رود، دوست پسرش چشم بر هم نمی زند. کینگ گفت: «برای او، شنیدن اینکه چگونه زنان مختلف، به ویژه زنان در دانشگاه، دنیا را می‌بینند و چقدر باید همیشه مراقب باشند، بسیار شگفت‌انگیز بود.

"این یک دسته از مردان در اطراف شما هستند، و آنها واقعا اهمیتی نمی دهند"

جدا کردن اتهامات کرنل از مسائل دیرینه زندگی یونانی غیرممکن است: هوس‌بازی، مصرف افسارگسیخته الکل و مواد مخدر، و فرهنگ مهمانی شدید می‌تواند سناریوهای ناامنی را برای زنان و مردان ایجاد کند. یک مطالعه نشان داد که عضویت در برادری با پرخاشگری جنسی ارتباط دارد. خانه‌های برادری یکی از رایج‌ترین مکان‌ها در پردیس‌های کالج است که در آن دانشجویان گزارش داده‌اند که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.

در طول دهه گذشته، برخی از انجمن‌های برادری و انجمن‌های صمیمی قوانینی را در فرهنگ یونانی اجرا کرده‌اند. "ناظران هوشیار" - شرکت کنندگان در مهمانی که در طول شب هوشیار هستند - یک منظره رایج در رویدادهای اجتماعی است. وظایف آنها شامل بررسی شناسنامه ها و اطمینان از اینکه هیچ کس در خانه ها به طبقه بالا نمی رود، مگر اینکه اجازه داده شود. برخی از مدارس الزامات معدل برای مشارکت یونانی را افزایش داده اند یا انجمن های برادری و انجمن های اجتماعی را به طور کلی ممنوع کرده اند.

با این حال، تا زمانی که توده‌ای از دانشگاه‌ها یا سازمان‌های یونانی متعهد به تغییرات سیستمی و فرهنگی نشوند، انصراف از شرکت به عنوان یک تصمیم فردی باقی می‌ماند - که می‌تواند به طور مؤثر در مدارسی که در آن همه معاشرت‌ها حول فرهنگ یونانی می‌چرخد، منجر به بیگانگی شود.

قبل از انتشار داستان کرنل، کامپوس تصمیم گرفته بود که عجله کند تا یک انجمن جمعی را انجام دهد. او گفت: «این خبر بلافاصله پس از ورود من منتشر شد، بنابراین مقدمه بسیار عجیبی برای زندگی یونانی بود که همه اینها بلافاصله پس از پایان استخدام من منتشر شد. انجمن او تخفیفی برای سیستم‌های هشدار شخصی She’s Birdie - دستگاه‌هایی که برای زنان جوان و والدینشان به بازار عرضه می‌شد - به اعضا ارائه می‌کرد که میزبان کلاس‌های دفاع شخصی بودند و متعهد شدند که از شراکت با انجمن‌های برادری برای رویدادها اجتناب کنند.

لوسی واکر 19 ساله دانشجوی دوم در دانشگاه تگزاس در آستین است، مدرسه ای در جنوب با حضور گسترده یونانی. در حالی که او عضو یک انجمن نیست، او در مهمانی های برادری شرکت کرده و گفته است که این سازمان ها هنوز هم نفوذ زیادی در محوطه دانشگاه دارند.

در بیشتر پردیس‌های کالج، انجمن‌های اجتماعی اجازه ندارند مهمانی‌های خود را برپا کنند، بنابراین اعضا - و در کل دانشگاه - در نهایت برای میزبانی به انجمن‌های برادری تکیه می‌کنند. و بیشتر اوقات، زنان به صورت رایگان وارد می شوند. واکر به من گفت که هیچ حرکت دسته جمعی از سوی همسالانش برای اجتناب از مهمانی‌های پرخاشگر ندیده است: «احساس می‌کنم [خانواده‌ها] بسیار بیشتر از آن چیزی که فکر می‌کنند قدرت دارند - زیرا بدون گروه‌های اجتماعی، واکر، «فرات‌ها چیزی نیستند». واکر گفت. اما این هنوز همه فشارها را بر زنان وارد می کند تا اقدام کنند.

استوفان، دانشجوی دانشگاه میشیگان، در یک گروه اجتماعی بود، اما گفت که به دلیل درام و مهمانی، زندگی یونانی را ترک کرده است. او امسال قرار نیست - او به زودی برای کار می رود - اما او به من گفت که هنوز از پسران برادری می شنود که جوک های نامناسبی مانند "تو نمی خواهی کرنل را هفتاد بگیری."

استوفان سعی کرده است که آنها را به خاطر بی‌حساسیت‌شان فراخواند، اما احساس می‌کند تا حد زیادی نادیده گرفته شده‌اند. "این من را بسیار ناامید می کند، مخصوصا از مردان ناامید. چه چیزی لازم است تا آنها دست از این شوخی ها بردارند و شاید برای آنچه درست است بایستند؟" استوفان گفت.

«فقط خیلی کارها می‌توانی انجام دهی، و این‌ها یکسری مرد عجول در اطرافت هستند و واقعا برایشان مهم نیست.»