چگونه یک زوج کالیفرنیایی قصد دارند زخم خود را در مرز ایالات متحده و مکزیک التیام دهند؟

تدی کروز می گوید: «باید تصور کنید مرزی وجود ندارد. این بیانیه ای آرام است اما یک تحریک قدرتمند برای بررسی چالش هایی که در سطح محلی و جهانی با آن روبرو هستیم.

معمار و شریک او، فونا فورمن، یک دانشمند علوم سیاسی، کاوش در مرز در آستانه خانه خود، بین شهر کالیفرنیا سن دیگو و شهر مکزیک تیجوانا را بخشی از کار زندگی خود قرار داده اند.

آنها درخشان، تخیلی و مصمم هستند نه تنها به مسائل متفاوت نگاه کنند، بلکه مردم و جوامع را در ایجاد راه حل های عملی خود توانمند کنند.

فورمن می‌گوید: «ما در مرز بین ایالات متحده و مکزیک زندگی می‌کنیم و در دو شهر کار می‌کنیم که با دیوار تقسیم شده‌اند. سن دیگو با سواحل و پارک‌های بی‌نقص کارت پستال، ثروتمند است. اما برای افراد کم درآمد بسیار گران است.

این مکان همچنین محل یکی از مراکزی است که آژانس گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده، اغلب برای مدت طولانی، کودکانی را که هنگام عبور از مکزیک متوقف شده اند، بازداشت می کند.

فورمن می‌گوید: «شاهد تأثیر عاطفی بر کودکان، ترس آنها و درونی‌سازی روانی اجتناب‌ناپذیر به حاشیه رانده شدن از نظر اجتماعی و اخلاقی، ویران‌کننده بوده است».

او و کروز تا حدودی با ایجاد «اتاق‌های شهری» و «ایستگاه‌های اجتماعی»، مجموعه‌ای از ساختارها و مناطقی که فضاهای عمومی خالی از هر دو طرف را به مراکز اجتماعی و مدنی تبدیل کرده‌اند، به مرز پاسخ داده‌اند.

بزرگترین آنها در چند کیلومتری دیوار مرزی در سمت مکزیک است. در اینجا، El Santuario Frontera، یا پناهگاه مرزی، یک گروه زنده کار برای پناهندگان و مهاجران بدون خانه در Canón de Alacrán، یا Scorpion’s Canyon است، جایی که تقریبا 100000 نفر در پناهگاه‌های ناهموار ساخته شده از زباله، اغلب زباله‌های ساختمانی که از سمت مرز ایالات متحده جمع‌آوری شده بودند، زندگی می‌کردند. برخی ممکن است بپرسند که آیا ساختن چیزی در این فضا خطری دائمی را به یک مشکل موقت تبدیل می کند؟

اما، چه برای فرار از تغییرات آب و هوایی، ظلم و ستم یا خشونت کارتل های مواد مخدر، مردم سال ها در اینجا چادر زده اند. مشکلات تقویت کننده اکنون متعلق به همه ماست.

کروز خاطرنشان می کند که ساختمان دیوار مرزی ایالات متحده شامل سدهای بتنی و سیستم های زهکشی است که با دره های دره تداخل کرده و جریان آب را تغییر داده و خاک سطحی و زباله را منحرف کرده است.

بیش از 4300 ساعت کار: با توری‌سازان Carrickmacross در پشت نفیس‌ترین لباس ایرلند آشنا شوید.

او مرزها را به‌عنوان یک «زخم خودساخته» توصیف می‌کند، و در حالی که ممکن است از نظر تاریخی در امتداد خطوط رودخانه‌ها یا رشته‌کوه‌ها کشیده شده باشند – شما می‌دانید که وقتی مرزی را در یک خط مستقیم می‌بینید با مشکل جدی مواجه می‌شوید – جغرافیا و اقلیم به مرزهای ملی اهمیتی نمی‌دهند. از یک طرف به اکوسیستم آسیب بزنید و از هر دو به آن آسیب بزنید.

فورمن می‌گوید: «من برای اولین بار در مورد مرزها در ایرلند در کالج یاد گرفتم. ما اصلاحات ارضی را در ایرلند قرن 19 مطالعه کردیم و من اسیر دانیل اوکانل شدم. تاریخ آنجاست: اصلاحات ارضی، حقوق مستاجران. این شدنی است. همه چیز قابل انجام است.»

El Santuario Frontera از خانه‌های محلی چند طبقه که به‌طور سنتی از گل و کاه ساخته شده‌اند، الگوبرداری شده است. در اینجا، قاب‌های بتنی و فولادی از گبیون‌های پر از سنگ یا قفس‌های سیمی بلند می‌شوند که چشم‌انداز طبیعی را تثبیت می‌کنند و آب را برای آبیاری جمع‌آوری می‌کنند.

طراحی مدولار، خلیج های باز ایجاد می کند که در آن خانواده ها می توانند بخش های خود را بسازند. این پروژه همچنین شامل کارگاه‌های آموزشی، آشپزخانه، مرکز اجتماعی، زمین‌های ورزشی، مدرسه، درمانگاه، بازار و خشک‌شویی است.

لارپرها، کلاهبرداران و کلاهبرداران: زبان تظاهر چگونه تکامل یافته است

بودجه در ابتدا از طریق اهدایی از مجموعه دار و مورخ فرهنگی رابرت ام روبین، که یک صندلی مدرن Jean Prouvé در اواسط قرن را به قیمت 400,000 دلار در ساتبیز فروخت تا این بخش بشردوستانه خاص را تامین کند (که نه تنها از سخاوت او بلکه همچنین از توزیع، ارزش و ارزش حیرت انگیزی که ما به طور حیرت آور توزیع می کنیم، به شما می دهد).

در یک قطعه دایره ای زیبا، طرح های مدولار و پیش ساخته مسکن اجتماعی و اضطراری Prouvé از دهه 1940 و 1950 الهام بخش ال سانتواریو بود. روبین کمک مالی خود را به مرکز عدالت جهانی در دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو، که فورمن مدیر موسس آن است، پرداخت کرد. (او همچنین استاد علوم سیاسی در دانشگاه است؛ کروز استاد معماری و شهرسازی آنجاست.)

کروز به مثالی اشاره می کند: دانشگاه ظرفیت برنامه نویسی را فراهم می کند و نمایندگی سیاسی را امکان پذیر می کند. معماران طراحی، تجسم و تسهیل را اضافه می کنند. و سازمان‌های غیردولتی دسترسی به زمین و برنامه‌های اجتماعی را امکان‌پذیر می‌سازند و از همه مهم‌تر، ساختاری برای عدالت اجتماعی ایجاد می‌کنند که ال سانتواریو و سایر ایستگاه‌های اجتماعی را ساخته است. این مسئله استفاده از آنچه دارید تا جایی که می توانید استفاده کنید.

کروز می گوید: «همه چیز با نیروی کار مهاجر ساخته شده است. "زیرا بدیهی است که آنها احساس می کنند و بخشی از کل هستند."

او می‌گوید شهرداری تیجوانا، با «درک قوی سرمایه‌گذاری‌ها»، سرانجام زیرساخت‌ها را ساخت. آنها خیابان را ساختند؛ ما شروع به وصل کردن خدمات و خدمات شهری کردیم. بنابراین این یک نمونه از چگونگی توسعه یک شهر از پایین به بالا شد.

رئیس‌جمهور مکزیک، کلودیا شینبام، در توصیف اهمیت سرمایه‌گذاری مجدد در مکان‌های فقر به «مناطق صلح» اشاره می‌کند. فورمن می‌گوید: «ما سعی می‌کنیم یک حس رفاه جمعی را ایجاد کنیم، تا لبه‌ها را با مرکز پیوند دهیم». او به داستان های موفقیت آمریکای لاتین مانند دگرگونی شهر مدلین در کلمبیا اشاره می کند. در حالی که کروز برای نشان دادن نقشه‌ها، نقشه‌ها و تصاویر بیشتر به دنبال خرید لپ‌تاپ می‌شود، فورمن سفر اخیر خود به واتیکان را توصیف می‌کند، جایی که آکادمی علوم اجتماعی پاپی از او دعوت کرد تا درباره مهاجرت اجباری به دلیل آب و هوا صحبت کند.

او با اشاره به اینکه چگونه پاپ فرانسیس و پاپ لئو از دفتر خود برای گرد هم آوردن متفکران در مورد برخی از مبرم ترین مسائل اجتماعی، زیست محیطی و فناوری استفاده کرده اند، می گوید: "واتیکان این نهاد احضار کننده شگفت انگیز است."

منظور او این است که تغییر تنها از طریق ترکیبی از تفکر جدید و کار با سیستم های موجود حاصل می شود.

برخی از این موارد شامل برداشتن چیزهایی است که فکر می کنیم می دانیم. فورمن می‌گوید: «چند سال پیش یک مطالعه بزرگ در هاروارد درباره شادی اجتماعی انجام شد. "آنچه آنها کشف کردند این بود که افراد بسیار فقیری که به دلیل فقر و تغییرات آب و هوایی به شهرها رانده می شوند، در واقع قبل از رسیدن از همه نوع معیارها شادتر بودند.

"سپس، هنگامی که آنها شروع به دیدن ثروت آشکار در اطراف خود کردند، به طرز آشکاری از همه راه هایی که قبلا برای آنها ناشناخته بود، ناراضی شدند."

من به اندازه کافی خوش شانس هستم که متعلق به کاتالونیا، اسپانیا و ایرلند هستم. من بهترین های این سه را دارم

کروز «فحاشی دراماتیک ثروت و فقر» در سن دیگو و آن سوی مرز را برای قطبی‌سازی که ریشه‌دارتر و مشکل‌سازتر می‌شود، اساسی می‌داند.

"البته چگونه می توان بازتوزیع عادلانه تری ایجاد کرد که با شناخت متقابل شروع می شود: این واقعا در مرکز کار است." منظور معمار این نیست که «دیگران» را بیشتر شبیه «ما» تربیت کند. او می‌گوید بخشی از راه‌حل، «حمایت از یک مدل توسعه متعلق به جامعه است که پایداری بلندمدت را ممکن می‌سازد، که از نوسانات بازار محافظت می‌کند».

و ما می‌توانیم رویکردهای غیرمتعارف را برای به رسمیت شناختن متقابل باز کنیم. سکونت‌گاه‌های غیررسمی تیجوانا چه چیزی می‌تواند به گسترش خودخواهانه حومه‌ای ایالات متحده بیاموزد؟

کروز و فورمن توسط جامعه شناس برجسته آمریکایی ریچارد سنت معرفی شدند. فورمن اهل میلواکی در ویسکانسین است. کروز اهل گواتمالا است. او در 20 سالگی به ایالات متحده نقل مکان کرد.

در سال 2018، زمانی که او برنده جایزه Vilcek شد، که کمک‌های مهاجران به ایالات متحده را به رسمیت می‌شناسد، کروز آشنایی خود را با ایده معماری به عنوان یک حرفه، زمانی که در حال ملاقات با یک دوست خانوادگی دانشجوی معماری بود، یادآور شد.

کروز در آن زمان گفت: «او میزش را نزدیک یک پنجره گذاشته بود، و یک فنجان قهوه و کاغذ طراحی می‌نوشت، و در حال دودل کردن بود. "و بیرون باران می بارید، و من گفتم: "این دقیقا همان کاری است که می خواهم انجام دهم: مشارکت در شکل دادن به چیزها." یادگیری معماری در گواتمالا در آن زمان بسیار فنی و کاربردی بود. اما وقتی به ایالات متحده رسیدم شروع به درگیر شدن با تئوری کردم. این رویکرد هنری تر بود. حساسیت ها باز شد.»

فورمن در حالی که به شریک زندگی‌اش نگاه می‌کند، می‌گوید: «این بخش بسیار شیرینی از زندگی‌نامه تدی است که او گواتمالا را ترک کرد، به سن دیگو رسید، تحصیلات معماری خود را تنها برای عبور از مرز برای کار در تیجوانا به پایان رساند، زیرا فکر می‌کنم شما قدردانی جدیدی از غیررسمی‌ها داشتید.»

کروز می‌گوید: «من واقعا با این نوع بسته‌بندی هویت‌گرایانه از طریق زیبایی‌شناسی مخالفم. من مجبور شدم برای درک این موضوع به ایالات متحده بیایم، فقط برای اینکه برگردم تا با چشمانی جدید پتانسیل این مناطق حاشیه‌ای را ببینم.»

منظورش دقیقا چیه؟ فورمن چالش‌های حومه‌نشینی را توصیف می‌کند، از این که چگونه ایده انتخاب عقلانی بر تفکر در علوم سیاسی تسلط دارد، به گونه‌ای که گویی همه چیز قابل پیش‌بینی، اصلاح‌پذیر و کمال‌پذیر است.

کروز می گوید: «وقتی برای اولین بار به ایالات متحده آمدم، در اوایل دهه 1980 بود. "پراکندگی شروع شده بود." او خانه‌های مرتب و منظم، جعبه‌های کوچک با چمن‌زارها و کالسکه‌هایشان را دید. فکر کرد فوق العاده است. و بعد کم کم نظرش عوض شد.

"با عبور از مرز، به عقب و جلو، شروع به دیدن این تضاد کردم. شروع به دیدن بیگانگی اجتماعی" در ایالات متحده کردم.

خشونت در سراسر حومه‌های ایده‌آل‌شده آمریکا در حال ظهور بود، که توسط مقاماتی که برای موفقیت آنها سرمایه‌گذاری کرده بودند به رسمیت شناخته نشدند.

کروز می‌گوید: «این مکان‌هایی که به‌گونه‌ای زیبا و هماهنگ طراحی شده‌اند، جایی هستند که این هیولای عجیب در حال جوشیدن است. او با اشاره به تراژدی سال 1999 که در آن زمان مرگبارترین تیراندازی جمعی در مدرسه ای در ایالات متحده بود، به آرامی اضافه می کند: «مثل کلمباین».

وقتی همدیگر را می بینیم، کروز و فورمن در دوبلین هستند تا در کنفرانس سالانه موسسه سلطنتی معماران ایرلند که امسال موضوع معماری را برای منافع عمومی بررسی می کند، ارائه دهند.

سخنرانان دیگر شامل معمار ارشد شورای شهر بارسلون، ماریا بوهیگاس سن خوزه بود. جولیا والونه، معمار ارشد شورای شهرستان کورک؛ و معماران مستقر در دوبلین، Róisín Heneghan و Shih-Fu Peng، که شرکت آنها تنها کار معماری در فهرست 100 شرکت تأثیرگذار مجله تایم برای سال 2026 است. در رویدادهایی مانند این، ایده های درخشان می توانند مانند آب جاری شوند. اما یک احساس ناخوشایند می‌تواند در هنگام ترک تسکین یابد: مهارت‌ها و اراده وجود دارد، با این حال ما وارد دنیایی می‌شویم که در آن مشکلات ظاهرا حل‌ناپذیر باقی می‌مانند.

فورمن می‌گوید: «یک همکار اخیرا به من گفت که خوش‌بینی گناه است، اما امید یک فضیلت است.

من به تصاویری فکر می کنم که کروز و فورمن از افرادی که برای ساختن سرپناه و خانه در مرز ایالات متحده و مکزیک کار می کنند نشان داده اند. لفاظی های سیاسی این مردان، زنان و کودکان را به عنوان جمعیت های مشکل دار توصیف می کند: مزاحمت ها، تهدیدها، هجوم ها.

اما هر کدام داستان خود را دارند. چه کسی می‌داند که آنها ممکن است به چه چیزی تبدیل شوند و چه کاری انجام دهند؟ کروز به عنوان یک مهاجر به ایالات متحده آمد. یکی از جوانان در این عکس ها ممکن است هنوز دنیا را تغییر دهد. این که آیا این برای بهتر یا بدتر است، تنها به آنها بستگی ندارد. این نیز به ما بستگی دارد که چگونه آنها را ببینیم و تشخیص دهیم.

کروز و فورمن ممکن است در مرزی بیش از 8000 کیلومتر دورتر کار کنند، اما ایده های آنها در اینجا و اکنون حیاتی است.

کتاب‌های تدی کروز و فونا فورمن Socializing Architecture: Top-Down/Bottom-Up و Spatializing Justice: Building Blocks توسط MIT Press منتشر شده است.