چگونه یک سینمای مستقل 100 ساله در تجارت باقی می ماند

تئاتر کرانفورد دورین سایق، آخرین سینمای مستقل و خانوادگی در یونیون کانتی، نیوجرسی، در آستانه 100 سالگی است.

سایق که صاحب سینمای پنج صفحه‌ای در کرانفورد، نزدیک شهر نیویورک است، صدمین سالگرد آن را با نمایش بازگشتی «قفل‌دار»، فیلم صامتی که درهای تئاتر را در 29 نوامبر 1926 با همراهی یک نوازنده ارگ باز کرد، جشن خواهد گرفت.

اما سایق ضمن ارج نهادن به میراث خانواده‌اش در تجارت نمایشگاهی از دهه 1980، به همان اندازه متعهد است که تئاتر کرانفورد را با برنامه‌ریزی‌ها و تجربیات جدید متحول کند تا در آینده‌ای قابل پیش‌بینی همچنان مشتریان را از درب بیرون بیاورد.

من می‌خواهم که به این تاریخ باورنکردنی احترام بگذاریم و در عین حال به تکامل خود ادامه دهیم و بپرسیم 100 سال آینده چگونه می‌تواند باشد؟ سایق به هالیوود ریپورتر می گوید.

او در کودکی در کنار پدرش جسی سایق، حرفه سینما را آموخت. او در دهه 1990 یک زنجیره مستقل از سینماها را در نیوجرسی اداره کرد - زمانی که سینماها رقابت بسیار کمتری برای مشتریان داشتند - و در سال 1997 تئاتر کرنفورد دو صفحه ای را از Cineplex Odeon خریداری کرد و یک سال بعد سینمای مستقل را به عنوان سالنی با پنج صفحه بازگشایی کرد.

او به خاطر می‌آورد: «اولین پاپ کورن‌ام را در 8 سالگی فروختم، به سختی می‌توانستم از روی پیشخوان امتیاز ببینم،» و اولین بلیت‌های سینمای خود را در 11 سالگی فروخت، قبل از اینکه به‌عنوان راه‌انداز، صندوقدار گیشه و در نهایت به‌عنوان مدیر تئاتر در رتبه‌های بالاتری قرار گیرد. پدر سایق، در حالی که مالکیت ساختمان را حفظ کرده بود، در سال 2010 تجارت تئاتر مستقل را فروخت و او با مالک جدید، Bud Mayo’s Digiplex Destinations باقی ماند.

اما در سال 2019، پس از اینکه دو اپراتور دیگر پس از اجرای تئاتر دیجی پلکس، سایق در حالی که یک مستأجر جدید بالقوه را در اطراف ساختمان نشان می‌داد، متوجه شد که می‌خواهد به عنوان آخرین اپراتور تئاتر آن راه بیفتد. او به یاد می آورد: "من روی پشت بام ایستاده بودم و به مرکز شهر [کرانفورد] نگاه می کردم و فکر کردم، "می دانی چیست؟ من می خواهم این کار را انجام دهم. اینجا مکان مناسبی برای من است."

بنابراین، با حمایت پدرش، سایق بازسازی های جدید را برای بازگشایی مجموعه سینما در نوامبر 2019 و به موقع تعطیلات کریسمس انجام داد. با این حال، طولی نکشید که همه‌گیری COVID-19 بهترین برنامه‌های او را از بین برد.

سایق از آن دوران تاریک به یاد می‌آورد: «وقتی به اسفند رسیدیم، شب قبل از تعطیلی، شاید هفت نفر در ساختمان بودند که چهار نفر از آنها کارمند بودند. اما، او مصمم، اصرار دارد که همه‌گیری هرگز پایان داستان را برای تئاتر کرانفورد ننوشت.

درعوض، سائق با دادن ذرت بو داده و آب نبات تازه از درهای ماشین به خانواده‌هایی که جلوی در خانه‌اش را می‌کشیدند تا در خانه مصرف کنند، خلاق شد. و پارکینگی را که اجاره کرده بود به یک تئاتر درایو تبدیل کرد. او درباره این سرمایه گذاری جدید گفت: "نگران بودم. شما نمی دانید چه اتفاقی می افتد."

صائق افزود: "روزی را که در پارکینگ بودم، در گرما به یاد می‌آورم و به محض اینکه بلیت‌ها فروخته شد، تلفنم شروع به زنگ زدن کرد. و بعد متوقف شد." ناگهان، ترسید که فقط چند بلیط فروخته شده باشد، و درایو-این او به شکلی بی‌سابقه بود.

بنابراین سایق با شرکت میزبانی وب خود تماس گرفت تا بپرسد چه اتفاقی افتاده است، اما به او گفتند که تقاضای بلیت فزاینده سرورهای آنها از کار افتاده است. این گزارش برگشته است: "شما فروخته شده اید. شما در 90 ثانیه، برای سه شب فروخته شده اید."

این تئاتر درایو به زودی به شش شب در هفته رفت و فیلم‌های کلاسیک را در صفحه نمایش بیرونی خود نمایش داد. "این برای من بسیار خاص بود زیرا واقعا زمان وحشتناکی بود. و از آنجا که بلیط ها خود به خود فروخته می شدند ، من مجبور نبودم نگران فروش آنها باشم. انرژی و تلاش خود را روی کمک های مالی ، جمع آوری کمک های مالی و جامعه متمرکز کردم. زیرا در ابتدای همه گیری ، خود را در این موقعیت دیدم "چگونه کمک کنم؟" فقط نمی توانستم دوباره بنشینم و دوباره کاری انجام دهم.

تلاش‌های خلاقانه او برای این مسابقه شامل نمایش ویلی ونکا و کارخانه شکلات‌سازی در سال 2020 بود که در آن بلیت‌های طلایی در کسب‌وکارهای محلی کرانفورد پنهان شده بود و کسانی که آنها را دستگیر کردند، مجوز رایگان برای نمایش دریافت کردند.

البته، در بحبوحه افزایش پخش فیلم‌های خانگی که از همه‌گیری خارج می‌شوند، و به دنبال آن اعتصاب‌های نویسندگان و بازیگران لس‌آنجلسی در سال ۲۰۲۳، بازگرداندن دوستداران فیلم به تئاتر کرانفورد همچنان یک چالش باقی ماند. او به یاد آورد: «آن قطعا زمان سختی بود، زیرا هدف ما این است که مردم را از روی کاناپه‌هایشان بلند کنیم و روی صندلی‌هایمان بنشینند تا از فیلم‌های با هم روی پرده بزرگ لذت ببرند.

برای انجام این کار، صائق می‌دانست که سال‌های باز کردن درهای سینما و فروش نوشیدنی و ذرت بو داده در حالی که مردم بلیت می‌خریدند، مدت‌ها از صنعت او گذشته است. بنابراین او همچنان به فکر خارج از چارچوب برای فرصت های تجاری جدید ادامه داد.

او درباره برنامه‌های متنوعی مانند نمایش‌های کمدی، رسیتال‌های پیانو، جشنواره‌های فیلم و نمایش فیلم‌های مستقل توضیح می‌دهد: «این کاری است که ما اینجا انجام می‌دهیم، سعی می‌کنیم رویدادهایی را در اطراف بسیاری از فیلم‌ها یا فیلم‌های کلاسیک خود ایجاد کنیم، و راه‌هایی برای مردم ایجاد کنیم تا هیجان‌زده شوند و از روی کاناپه‌های خود بیرون بیایند و وارد تئاتر ما شوند تا با هم فیلم تماشا کنند و آن را با هم تجربه کنند.

و درست زمانی که این تلاش ها سودمند بود، سیاق در آوریل 2025 با سقوط بخشی از سقف تئاترش با شکست بزرگ دیگری روبرو شد. خوشبختانه، ساختمان در آن زمان افراد کمی داشت و همه به سلامت تخلیه شدند.

سیاق در مورد آن شب سرنوشت ساز گفت: «هیچکس آسیب ندید. این برای من از همه مهمتر بود، زیرا این موضوع کل داستان را تغییر می داد.

پس از هفت ماه تعطیلی، خانه سینمای 99 ساله در 26 نوامبر 2025 با چراغ‌های خیمه شب بازی روشن و تابلوهای نئونی درخشان بازگشایی شد. و در میان پیشنهادهای اخیر فیلم، فیلم‌هایی است که به صورت محلی فیلمبرداری شده است، زیرا ایالت گاردن از رونق تولید هالیوود برخوردار است که زیربنای آن اعتبار مالیاتی فیلم و سایر مشوق‌های ایالتی و استخدام‌های محلی است.

سایق عکس‌هایی از نیوجرسی مانند نمایش پیش نمایش برای روز افشای استیون اسپیلبرگ، مهیج فراطبیعی حضور استیون سودربرگ که در کرانفورد فیلم‌برداری شده است، فیلم هیجان‌انگیز دیگری، غریزه مادر، با بازی آن هاثوی و جسیکا چستین، و شاید من کیت ویلیاماتوری، و شاید من کیستن، ویلیاماتوری را نشان داده است.

او توضیح می‌دهد: «من عاشق این هستم که بازدیدکنندگان جدیدی از شهر ما داشته باشید، بازیگران و گروهی که وارد می‌شوند و به جامعه ما می‌روند و یک فنجان قهوه و لقمه‌ای برای خوردن می‌خورند.

سایق همچنین از قرارهای آتی روز شکرگزاری در تئاترش برای فیلم دیگری که از نیوجرسی گرفته شده، به نام «من راکی ​​بازی می کنم» اثر پیتر فارلی، هیجان زده است.

آن درام ساخت راکی ​​با بازی سیلوستر استالونه در سال 1976 را روایت می‌کند، حماسه‌ای که برای سایق داستان تئاتر کرانفورد و تلاش‌های اخیر برای روشن نگه داشتن چراغ‌های خیمه شب بازی در طول همه‌گیری و فروریختن سقف است.

او گفت: «داستان راکی ​​ریشه در استقامت، انعطاف‌پذیری و ادامه مبارزه در زمانی که شانس‌ها علیه شما وجود دارد، است و از بسیاری جهات این مضامین با داستان خود تئاتر کرنفورد و هر آنچه که در طول 100 سال از آن باقی مانده است، طنین‌انداز می‌شود.

سایق همچنین قدرت ماندگاری خود را به تأثیر پدرش می‌سپارد، که ارزش‌های اصلی مانند احترام به قراردادها، رفتار با احترام با مردم و رزرو فیلم‌ها بر اساس تقاضای مخاطب و نه سلیقه شخصی را القا می‌کرد.

و او مشتاقانه منتظر است تا میراث یک تجارت سینمای مستقل متعلق به خانواده را ادامه دهد.

"پدر من نشان دهنده جایی است که همه چیز از آنجا شروع شد. من امروز آن را به جلو می برم و اکنون دختر پنج ساله من، ناتالیا، تقریبا به همان شیوه من در تئاتر بزرگ می شود. او در حال تماشا و یادگیری معنای استقبال از مردم، مراقبت از یک تئاتر و مهمتر از همه، خدمت به یک جامعه است. من دوست دارم او را ببینم که نمایش را اجرا می کند، هرچند که یک روز به او اضافه خواهد شد."