چگونه Counterpublic به طور معناداری دوباره تصور کرد که یک سه سالانه می تواند باشد

نشانه ای از زمانه: مدت کوتاهی پس از اینکه سه سالانه سنت لوئیز ضدعمومی مکان هایی را برای سومین نسخه خود انتخاب کرد، فاجعه آب و هوا و فروپاشی مدنی آنها را یکی یکی از بین برد. اول موسسه بین المللی بود، یک موسسه غیرانتفاعی برای مهاجران و پناهندگان که پس از آخرین سرشماری که نشان داد مهاجران تنها رشد جمعیت منطقه را تشکیل می دهند، انتخاب شد. در ابتدا، تیم پشتیبان Counterpublic امیدوار بود که کار حیاتی موسسه را برجسته و تجلیل کند.

اما در اولین روز بازگشت ترامپ به قدرت، یک فرمان اجرایی برای تعلیق پذیرش پناهجویان، بودجه سازمان را کاهش داد و آن را مجبور کرد 60 درصد از کارکنان خود را مرخص کند.

سپس، گردبادی در ویل، محله‌ای با خطوط قرمز، زونا را از سقف دبیرستان سامنر درآورد - که با وجود اینکه اولین دبیرستان سیاه پوست در غرب می‌سی‌سی‌پی بود و فارغ‌التحصیلانی مانند تینا ترنر، دیک گرگوری و آرتور اشی به خود می‌بالید، قبلا از بی‌توجهی مدنی رنج می‌بردند. بعد، یک انبار تاریخی - یکی از مکان‌های اصلی نمایش - آتش گرفت: تمام آخر هفته جمعه سیاه، حتی در میان برف، تا زمانی که سقفش فرو ریخت، دود کرد.

آلیس باکنل: زمان کایوت، 2026. عکس ایزایا جانسون

سوالی که برای برگزارکنندگان کانترپابلیک، یک نمایشگاه هنری عمومی با تفکر مدنی، نه تنها به یکی از چگونگی ایجاد آثار هنری خاص و مدنی در عصر چند بحران تبدیل شد، اما چرا؟ سپس، تهدید وجودی یک محاسبه وجودی ایجاد کرد که به طور معناداری دوباره تصور می کرد که نمایشگاه تکراری انواع دوسالانه/سه ساله چه می تواند باشد.

این تیم عنوان نسخه 2026 را "Coyote Time" پس از یک بازی ویدیویی که هنرمند آلیس باکنل برای نمایش ساخته بود، گذاشت. اصطلاح عنوان به لحظه مهلت پس از فرار یک شخصیت در بازی از صخره اما قبل از رسیدن نیروی جاذبه اشاره دارد، زمانی که بازیکن هنوز می تواند بپرد. این نام برای Wile E. Coyote گرفته شده است، که روی دره شناور می ماند تا زمانی که به پایین نگاه کند و به ارتفاع برسد.

Petrit Halilaj: Abetare (خانه 67، خیابان رنگین کمان)، 2026. ایزایا جانسون

زیرساخت‌ها اخیرا به موضوعی اصلی در هنر و سیاست تبدیل شده است، موضوعی در دوسالانه‌های اخیر ویتنی و مدینه و تمرکز دولت ممدانی در نیویورک. این عمدتا به این دلیل است که زیرساخت‌ها زمانی که آن‌طور که باید کار نمی‌کنند - یا زمانی که شما فردی نیستید که برای کار کردن برای آن طراحی شده‌اید - بیشتر دیده می‌شود، همانطور که متصدیان Counterpublic هنگام انتخاب سایت‌ها به وضوح تجربه کردند. برای نمایشگاه آنها، نقد زیرساختی هم موضوع شد و هم روش.

در مؤسسه بین‌المللی، گروه کیوریتور چندین کمیسیون جدید را که به لحاظ موضوعی با کار مؤسسه مرتبط بودند، نصب کردند. در نما، نقاشی‌های فلزی پتریت هلیلاج از نقاشی‌های کودکان از کوزوو به دوران کودکی او به عنوان پناهنده در طول جنگ‌های یوگسلاوی بازمی‌گردد. در داخل، مجسمه جنبشی ریچل یون، گل های تقلبی را می بیند که به طور مکانیکی مانند برس های یک کارواش حرکت می کنند. ادای احترام به نیروی کار مهاجر (از جمله کار خانواده خودشان) است.

برای نگهداری از این آثار هنری، کانترپولایک نیز برای استخدام تعدادی از کارکنان مرخصی و ارتقاء ساختمان سرپوشیده نیز بودجه جمع آوری کرد: رنگ تازه، سقف جدید.

Rachel Youn: Cleans (پورتال)، 2026. عکس ایزایا جانسون

آثار هنری در مؤسسه صرفا وسیله‌ای برای رسیدن به هدف نیستند، و نه صرفا معکوس کردن هنر شستشو، فرار مالیاتی، و پولشویی که بخشی از مؤسسات هنری شده‌اند. آنها همچنین به فضایی که مهاجران اغلب ساعت‌ها در انتظار مشاوره حقوقی و کاغذبازی هستند، نشاط، وقار و گرمی می‌آورند. مؤسسه یک مرکز حیات بخش است که با این وجود می تواند احساسی ظاهری و بوروکراتیک داشته باشد. کانترپوبلیک امیدوار بود که با ژستی که در مورد واقعیت آنچه هنر می تواند به طور معناداری به وجود بیاورد و همچنین آنچه که نمی تواند ارائه دهد، آن را تغییر دهد.

تغییر مادی و حرکات نمادین یکسان نیستند، اما می توانند دست به دست هم بدهند.

یکی از آثار هنری ریکریت تیروانیجا، این موضوعات را به هم گره می زند. این ادامه وعده‌های غذایی تایلندی معروف او - هنر اساسی دوسالانه - است، اما خوشمزه‌ترین و پرمعنی‌ترین نسخه‌ای است که من با آن مواجه شده‌ام. دستور العمل ها با استفاده از میوه های بومی، پنجه پاها و با کمک مشتریان مؤسسه که در این فرآیند برای مشاغل بالقوه در مهمان نوازی آموزش دیدند، توسعه یافتند. این رستوران موقت که از سه ماهه کانترپابلیک می گذرد، غذای رایگان و فضایی برای جمع آوری ارائه می دهد.

Counterpublic همچنین به پشتیبانی از یک سیستم تهویه جدید کمک کرد و آشپزخانه مؤسسه را به کد ارتقا داد، که پروژه Tiravanija را برای موفقیت تنظیم کرد - و همچنین برای آشپزی بیشتر در آینده مفید خواهد بود.

Tiravanija's یک پروژه آشنا است که با بافت آن معنای جدیدی به آن داده است، بسیار شبیه به خود قالب سه ساله بازسازی شده. در حالی که غذای اصلی هنرمند، که برای اولین بار در سال 1990 سرو شد، به نشانه زیبایی شناسی رابطه ای تبدیل شد - نقدی بر شیئی شدن اشیاء ثابت مکعب سفید از طریق هنر که گسترش یافت و شامل برخوردهای اجتماعی شد - این نسخه به نوع متفاوتی از سایت و نیازهای آن پاسخ داد. با این کار، نقد نهادی را با مداخله زیرساختی جایگزین کرد.

در اینجا و در طول سه نسخه خود، کانترپابلیک با هنر و کنش ازدواج کرده است، و همیشه مراقب است که کنشگری را از سازماندهی تجزیه کند.

Rirkrit Tiravanija: (آشپزخانه باز)، 2026. عکس Jon Gitchoff

گویی در مقابله مستقیم با انتقادی که هنر سیاسی اغلب (و به درستی) به دلیل اشتباه گرفتن علامت فضیلت با تغییرات اساسی دریافت می‌کند، چندین اثر هنری در کانترپابلیک کمابیش نامرئی هستند: می‌توانید از یک وعده غذایی رایگان در مؤسسه لذت ببرید بدون اینکه متوجه شوید که اصلا هنر مصرف می‌کنید. این مشکل یا پیروزی است - بسته به اینکه از چه کسی بخواهید - آثار هنری سیستمی مانند این: دیدن بخش هنری زمانی که دنیای اطراف آن در هم آمیخته می شود دشوار است.

در کاتالوگ نمایشگاه، هنرمند مارگارت هوندا صریحا بیان می‌کند که می‌خواهد کارش «نوعی نامرئی» باشد: او در پاسخ به درخواست جامعه برای پارک‌ها، دو نیمکت با الهام از نوگوچی و یک مسیر آجری در The Ville در کنار درخت‌های تازه کاشته‌شده نصب کرد.

یکی دیگر از آثار هنری نامحسوس، قدردانی برایانا لدربری (2026)، مجسمه‌هایی را می‌بیند که در زیر زمین دفن شده‌اند: ساخته شده از فسفات بازیابی شده توسط یک شرکت کشاورزی از فاضلاب‌های شهر، آثار سرب را جذب کرده و خاک را تمیز می‌کنند. بدون علامت ضدعمومی، مداخله لدربری مطمئنا مورد توجه قرار نمی‌گیرد – و با این حال، این یکی از پروژه‌هایی است که به وضوح برای من باقی ماند. هر چقدر هم که نامرئی باشد، این اثر هم یک راه حل آلودگی و هم نماد است: چهار مجسمه ها در The Ville، محله سیاه پوستان که آثاری از St.

عدم سرمایه گذاری لوئیس، و پنج حرکت دیگر در امتداد رودخانه، محل ذخیره جاه طلبی های توسعه است. هر دو مکان توسط شهر "غیر اشغال" تلقی شده اند و پروژه Leatherbury مفاهیم ضایعات و ارزش را به هم می زند: هنرهای زیبای ساخته شده از مدفوع باعث می شود هر قسمت سمی کمتری داشته باشد و آن را به املاک و مستغلات بهتری تبدیل کند، اما خطوط قرمز و نژادپرستی ارزش بازار آنها را ناهموار نگه می دارد.

Brianna Leatherbury: Appreciation، 2026. عکس Jon Gitchoff

دو اثر دیگر از اصلاح زیستی اثر لند آرت روزهای آخر، اما پلک بزنید و آنها را از دست خواهید داد: کریس کارلین باغی از گیاهان عمدتا بومی و یک منظره صوتی ظریف در نزدیکی مرکز اصلی کانترپابلیک نصب کرد، و لین اسمیت یک حوض پساصنعتی را در مرکز هنرهای ساختمانی ملی (NBAC) بازسازی کرد - بزرگترین مجموعه هنرهای ملی در سراسر جهان. رودخانه می سی سی پی در ایلینوی.

NBAC در یک کارخانه ریخته گری فولاد از کار افتاده در جایی است که زمانی شهر شرکت مونسانتو بود - شرکت شیمیایی که باید به خاطر DDT، Agent Orange، Rachel Carson's Silent Spring و خیلی چیزهای دیگر از آن تشکر کنیم. اسمیت روزی در آنجا به دنبال توت سماق می گشت و با اسکله بارگیری مواجه شد که به حوضچه ای برای مدیریت رواناب تبدیل شده بود، جایی که قورباغه ها در حال تخم گذاری بودند در حالی که بچه قورباغه های جوان در کنار آن می لغزیدند.

در تلاشی برای اینکه این مکان حتی قورباغه پسندتر شود (و احیای صحنه جنایت شیمیایی احتمالا آخرالزمانی)، این هنرمند یک ساختار سه اتاقه - طراحی شده بر اساس قلب دوزیستان - برای فیلتر کردن آب باران و رسوب نصب کرد که برای کشت گیاهان نیلوفر آبی بومی آمریکا برای کاهش رشد جلبک ها و بوی متمایز شیمیایی شهر استفاده می شد.

واضح است که پایداری موضوع اصلی «زمان کایوت» است، اما در بیش از مفهوم زیست‌محیطی: مقیاس نمایشگاه برای بازدیدکنندگان در نظر گرفته شده و به‌طرز طراوت‌آمیزی انسانی است، و هر اثر هنرمند زنده یک سفارش جدید است. این بدان معناست که سازمان بیش از آنچه می تواند به طور معنی داری حمایت کند، بر عهده نمی گیرد، یا بیش از آنچه که می توانند به طور معناداری مصرف کنند، به بازدیدکنندگان نمی دهد. اغلب اوقات، بازدیدکنندگان دوسالانه محاصره شده را ترک می‌کنند و هنرمندان در نهایت بدهکار می‌شوند – در زمان کایوت از لبه صخره معلق می‌مانند، و نمی‌دانند که آیا همه چیز نتیجه خواهد داد یا خیر.

لین اسمیت: بارانداز تخلیه (دریافت، نگه داشتن)؛ حلقه های موقت؛ شیفت شب، 2026. عکس Jon Gitchoff

دیگر سفارش‌های به یاد ماندنی عبارتند از رندرهای آینه‌ای رتبه‌بندی ویدیویی پوچ لی-یی فن در بازی‌های ویدیویی مختلف و ریف گلن لیگون بر روی شاهکارهای مهندسی معروف توماس جفرسون - دیوارهای آجری موج‌دار که می‌توانستند محکم بمانند تنها با یک لایه بدون تکیه - که کارگران برده‌شده را در پشت آن پنهان کرد. اثر Ligon با عنوان Who Builds Anything In This Country (2026)، از کارگران برده‌ای که سنت لوئیس و تجارت آجری آن را ساختند صحبت می‌کند؛ این اثر به‌طور به یاد ماندنی درست در کنار طاق دروازه نمادین سنت لوئیس نصب شده است. کمیسیون فن مطمئنا در نمایشگاه های آینده زندگی پس از مرگ خواهد داشت. Ligon’s در St.

لویی بمونه

مدل‌های توزیع مجدد، هنر به‌عنوان زیرساخت و پایداری «Counterpublic» البته در شیوه‌های هنرمندان سابقه‌ای دارند. رایان ترکارتین و لیزی فیچ را در نظر بگیرید، که بخشی از این نمایش هستند: وقتی مجسمه‌ساز و هنرمند ویدئو از Fondazione Prada برای نمایشگاهی در سال 2019 سفارش بزرگی دریافت کردند، از بودجه آن برای ساخت مجموعه‌ای استفاده کردند - از جمله انباری پیش ساخته با یک "رودخانه تنبل" مانند پارک تفریحی - جایی که اکنون در آنجا زندگی و کار می‌کنند.

برای "Coyote Time"، آنها ساختاری مشابه ایجاد کردند که عملکرد و زندگی را تار می کند: صحنه ای برای شهر که فضایی برای اجتماعات مدنی، هنرهای نمایشی و بازی ارائه می دهد. استفاده جالب و جذاب این دو از رنگ و مقیاس به کتابخانه تجهیزاتی با پروژکتورها، بلندگوها و میکروفون ها می پیوندد. صحنه یکی از 15 اثر - از جمله هوندا، لیگون، هلیلاج، اسمیت و کارل - است که هدیه ای همیشگی به شهر است.

لی یی فن: آینه ارزان، 2026. عکس ایزایا جانسون

هر چیزی به این بلندپروازانه سؤالات سختی را ایجاد می کند - در واقع، این بخشی از موضوع است. یکی شامل شیب لغزنده بین تلاش‌های خیرخواهانه برای بهبود زیرساخت‌های شهری و اصیل‌سازی است که اغلب به دنبال دارد. جایی که جابجایی ساکنان شهری فقیرتر زمانی یک عارضه جانبی ناخوشایند دوسالانه‌ها و امثال آنها به حساب می‌آمد، اکنون شاهدیم که توسعه‌دهندگان و شهرداری‌ها هنرمندان را به‌طور استراتژیک به منظور افزایش ارزش دارایی استخدام می‌کنند. در واقع، در شب افتتاحیه، من یک معترض تنها را دیدم که تابلویی داشت که روی آن نوشته شده بود جوامع ما برند شما نیستند.

گلن لیگون: چه کسی در این کشور چیزی می سازد؟ ، 2026. عکس ایزایا جانسون

اما می‌توان استدلال کرد - در واقع، به نظر می‌رسد کانترپوبلیک - که اگر بدانیم هنر و املاک و مستغلات اکنون با همدیگر هستند، شاید اگر سازمان‌دهندگان و نه توسعه‌دهندگان در راس آن باشند، می‌توان از آن به نفع جامعه استفاده کرد. مطمئنا به نظر می رسد این ارزش امتحان کردن را دارد. شایان ذکر است، شرکای اجتماعی - مانند The Ville's 4theVille، به نمایندگی از دبیرستان سامنر - برای همکاری با Counterpublic تماس گرفتند و نه برعکس.

مدرسه تقریبا چندین بار تعطیل شده بود، اما برای یادآوری اهمیت فرهنگی شهر - که ممکن است با غفلت مادی آن در تضاد به نظر برسد - کانترپولیس به تونی کوکس دستور داد تا یک ادای احترام به یاد ماندنی به دانش آموخته تینا ترنر، که در کلیسایی در نزدیکی آن نصب شده بود، بسازد. و تیمی سیموندز - که پروژه در حال انجامش مدرسه معلمان خانم اوثمار مدرسه ای بدون دانش آموز را تصور می کند - پرچم هایی ساخت که ادای احترام به اولین کالج معلمان سیاه پوست در غرب می سی سی پی است که زمانی در همان سایت قرار داشت.

این چترهای شلواری شکل سابق، با اشاره ای هوشمندانه به این که چگونه معلمان - مانند خانم اوثمار، معروف به بادام زمینی - اغلب فقط از کمر به بالا دیده می شوند، شخصیت کامل آنها را تداعی می کنند، در حالی که سلسله مراتب کلاس و اقتدار معلم را نیز پوشش می دهند. همه ما گاهی معلم هستیم و همه دانش آموزان.

در جایی که Counterpublic تلاش می‌کند تا راه‌حل‌هایی برای مسائل مدنی در مقیاس‌های مختلف ارائه دهد، این ژست‌ها به این دلیل برجسته می‌شوند که هرگز سعی در پوشاندن درزها ندارند. آثار هنری به همان اندازه که سعی در بهبود آنها دارند، مسائل را آشکار می‌کنند و حد وسط صادقانه‌ای بین نقد و تعمیر را اشغال می‌کنند. همه ما می دانیم که هنر به سختی راه حل ایده آلی برای مسائل مدنی است، اما همچنان راه حل ها از جایی شروع می شوند.

همانطور که ربکا سولنیت می گوید، "انقلاب ابتدا در تخیل اتفاق می افتد" یا همانطور که اندرو بریتبارت (جنگنده خود را انتخاب کنید) گفت: "سیاست پایین دست فرهنگ است." و با این حال، در «تایم کایوت»، هنر فراتر از یک شروع است، زیرا نمایشگاه همیشه به آنچه از خود بر جای می‌گذارد فکر می‌کند: مکانی برای نشستن، آشپزخانه‌ای برای آشپزی، نقطه‌ای از سایه، صحنه‌ای برای فریاد زدن، خاکی برای رشد کردن.