چیزی فراتر از نپتون به دور خورشید راه اشتباهی را طی می کند. ممکن است از اینجا نباشد

در اعماق بخش بیرونی منظومه شمسی، یک جسم غیرعادی برخلاف جریان ترافیک کیهانی در حال حرکت است و صفحه مداری خورشید را با زاویه‌ای بسیار تند قطع می‌کند. دانشمندان دقیقا مطمئن نیستند که چگونه به آنجا رسیده است. یا توسط نپتون به مسیر منحصر به فرد خود پرتاب شده است یا یک بازدید کننده بین ستاره ای از منظومه ستاره ای دیگر است.

رصدخانه روبین در شیلی برای اولین بار این شی را فراتر از مدار نپتون در فاصله تقریبا 3 میلیارد مایلی (4.8 میلیارد کیلومتری) مشاهده کرد. در حالی که بیشتر سیارات، سیارک‌ها و دنباله‌دارها در یک صفحه نسبتا مسطح به دور خورشید می‌چرخند، این جرم تازه کشف‌شده مسیری قهقرایی را دنبال می‌کند که توسط یک مدار بسیار شیبدار تعریف شده است.

هنوز مشخص نیست که آیا این جرم، که به طور موقت R631 نامیده می شود، یک جسم سنگی است یا یک دنباله دار غنی از فرار، یا اینکه چگونه در این مسیر عقب گرد به دور خورشید قرار گرفته است.

برای درک اینکه چرا بیشتر سیارات و سایر اجرام در امتداد یک صفحه مسطح به دور خورشید می چرخند، باید به تولد منظومه شمسی در حدود 4.6 میلیارد سال پیش بازگردیم.

همه چیز با ابر غول پیکری از گاز و غبار آغاز شد که تحت گرانش خود فرو ریخت و در نهایت به یک صفحه نازک و چرخان به دور خورشید جوان تبدیل شد. همانطور که دانه های غبار درون این دیسک با هم برخورد کردند و به هم چسبیدند، به تدریج به اجسام بزرگتری تبدیل شدند و در نهایت باعث پیدایش سیارات و دیگر اجرام منظومه شمسی شدند. بیشتر این اجسام با بیرون آمدن از یک دیسک دوار، آرایش مداری نسبتا مسطح آن را به ارث بردند.

بنابراین، شیب مداری تند غیرمعمول R631 آن را به یک نقطه پرت جالب تبدیل می کند. طبق گفته EarthSky، شیب مداری 142 درجه نسبت به صفحه منظومه شمسی دارد. در نجوم، شیب مداری بیش از 90 درجه به عنوان یک حرکت رتروگراد تعریف می شود.

در حالی که به نظر می رسد اکثر اجرام دیگر در جهت خلاف جهت عقربه های ساعت به دور خورشید می چرخند، R631 از صفحه مداری منظومه شمسی با زاویه شدیدی عبور می کند، همانطور که در این شبیه سازی توسط ستاره شناس تونی دان دیده می شود.

جریان داده‌های روبین برای اولین بار R631 را در طول رصدهایی که بین دسامبر 2025 و مارس 2026 انجام شد، نشان داد.

این جرم در حال حاضر در فاصله 32 واحد نجومی (حدود 30 برابر فاصله زمین و خورشید) قرار دارد. تقریبا 547.84 سال طول می کشد تا یک دور به دور ستاره ما کامل شود. طبق گفته EarthSky، در 31 اکتبر 2047، در فاصله حدود 24 واحد نجومی، به حضیض، نزدیکترین نزدیکی به خورشید خواهد رسید.

ستاره شناسان بر این باورند که R631 ممکن است یک دنباله دار با اندازه تقریبا 62 مایل (100 کیلومتر) عرض باشد. اگر واقعا دنباله‌دار باشد، ممکن است با نزدیک‌تر شدن به خورشید شروع به نشان دادن فعالیت یا خروج گاز از مواد خود کند.

در مورد اینکه چرا R631 در یک حرکت رتروگراد به دور خورشید می گردد، دو نظریه رقیب وجود دارد. دانشمندان بر این باورند که این جرم می‌تواند در منظومه ستاره‌ای متفاوتی متولد شده باشد که اتفاقا خیلی به منظومه ستاره‌ای ما نزدیک شده است. ممکن است سپس از همسایگی ستاره‌ای خود به بیرون پرتاب شده باشد و توسط کشش گرانشی خورشید دستگیر شده باشد. این امر باعث می‌شود R631 به یک جرم بین‌ستاره‌ای تبدیل شود و به صفوف Oumuamua و 3I/ATLAS بپیوندد، اما با یک تفاوت کلیدی: R631 در مداری به دور خورشید گرفته می‌شد.

از سوی دیگر، R631 ممکن است محصول منظومه شمسی ما بوده باشد و پس از برخورد نزدیک با یک جسم بزرگ مانند مشتری یا نپتون به مدار رتروگراد خود پرتاب شده باشد.

دانشمندان همچنان به ردیابی R631 ادامه خواهند داد، که به زودی نام رسمی از مرکز سیاره کوچک دریافت می‌کند، زیرا به خورشید نزدیک‌تر می‌شود، به این امید که سرنخ‌های بیشتری از ماهیت سرکش آن جمع‌آوری کنند.