چیزی که در هر مرحله از راه دیدم

یادداشت ویراستار: دیوید هیوم کنرلی، که به عنوان عکاس ارشد کاخ سفید برای رئیس جمهور جرالد فورد خدمت می کرد، دهه ها را به عنوان خبرنگار عکاسی گذرانده است، زندگی روزمره، سیاست، جنگ ها و دیگر رویدادهای مهم جهان را پوشش داده و تا سن 25 سالگی برنده جایزه پولیتزر شده است. از نمادین ترین تصاویر او

برای اینکه بفهمیم به کجا می رویم، باید جاده ای را که ما را به جایی که هستیم رسانده، درک کنیم. من بیش از 60 سال است که در آن مسیر قدم می‌زنم، دوربینی روی شانه‌ام آویزان شده است، که ناشی از حس کنجکاوی است. من تاریخ را از طریق منظره یاب تماشا کرده‌ام و آنچه را که در هر مرحله دیده‌ام مستند کرده‌ام. در اتاق لحظاتی را گردآوری می کند که سیاست و فرهنگ ما را به خاطره ای جمعی می سوزاند.

قرار نیست این یک تاریخ قطعی از ایالات متحده باشد، فقط رکورد یک مرد که مدام با دوربین ظاهر می شود و گاهی اوقات یک ژاکت پوسته پوسته می شود - مردی که سعی کرده است همه چیز را یک فریم در یک زمان درک کند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

نشست پنج رئیس جمهور کاخ سفید، 7 ژانویه 2009. پرزیدنت جورج دبلیو بوش «باشگاه رئیس جمهور» را در دفتر بیضی شکل برای دیدار با رئیس جمهور منتخب باراک اوباما در 7 ژانویه، حدود دو هفته قبل از ادای سوگند تشکیل داد. جیمی کارتر؛ و بیل کلینتون این پنجمین باری بود که از پنج رئیس جمهور با هم عکس می گرفتم. در این لحظه، بوش به اوباما می گوید: "کنرلی وجود دارد. آیا شما کنرلی را می شناسید؟" رئیس جمهور منتخب نمی دانست من کی هستم اما به هر حال لبخند زد.

بخشی از جذابیت اوباما دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

لس آنجلس، 1968. سناتور رابرت اف. کندی، یک روز قبل از انتخابات مقدماتی کالیفرنیا و ترور بعدی، در واتس، لس آنجلس، کمپین انتخاباتی کرد. پس از شورش‌های واتس در سال 1965، حضور کندی در آنجا نماد تعهد او به پرداختن به مبارزات جوامع درون شهری بود، زیرا او به ساکنان امید می‌داد. 90 درصد از جمعیت سیاه پوست کالیفرنیا در انتخابات مقدماتی 1968 به RFK رأی دادند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

مایلز دیویس. پورتلند، اورگان، 1966. به عنوان جوان‌ترین و جدیدترین عضو کادر عکاسی در بزرگترین روزنامه بعدازظهر اورگان، شب‌ها کار می‌کردم، شیفتی که به من اجازه داد از افراد جذاب عکاسی کنم. از جمله مایلز دیویس، یکی از مهم ترین نوازندگان قرن بیستم بود. به من مأموریت داده شد که از او در تئاتر شرقی در پورتلند عکاسی کنم. بدون دخالت به سمت رختکن او رفتم- تا اینکه با او برخورد کردم. او تنها بود، شاخ در دست. خودم را معرفی کردم.

غرغر کرد: «ف**ک را از اینجا بیرون کن.» حالا این پاسخی بود که تا آن لحظه در دوران حرفه ای نوپایم نشنیده بودم. "چی؟" گفتم.

او گفت: "تو شنیدی. گم شو." حرفه من از جلوی چشمانم گذشت، که آنقدر طول نکشید.

لکنت زدم: «اما باید از تو عکس بگیرم، وگرنه اخراج می شوم».

دیویس خشمگین گفت: "باشه پسر. یک شلیک، سپس بیرون." هوا تاریک بود و من فلاشم را نداشتم، بنابراین از او خواستم کنار یک لامپ برهنه که از سقف آویزان بود بایستد. کلیک کنید. یک قاب. من شروع به انتخاب دیگری کردم، فکر می کردم رابطه هنرمند با هنرمند در حال شکل گیری است.

«همین. او راه افتاد. جلسه عکس و رابطه به پایان رسید. یک عکس در قوطی به خودم گفتم بهتر است خوب باشد. سپس مخفیانه وارد سالن شدم و چند عکس از او در محل کار با نوازنده بیس ریچارد دیویس و هربی هنکاک در پیانو گرفتم. مایلز دیویس شگفت انگیز بود. او تقریبا به همان خوبی که می توانست فحش بدهد می توانست بازی کند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

کودکان در بازی شهر نیویورک، 1969. عکاس خیابانی در من مجبور شد این لحظه را به یادگار بگذارد. این روزها بچه ها را زیاد در حال بازی با تفنگ های اسباب بازی نمی بینید، اما در آن زمان دیدن یک کودک با تفنگ غیرعادی نبود، از این رو عکس جالب آنی اوکلی کوچک بروکلینی است. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

مبارزه علی فریزر. شهر نیویورک، 8 مارس 1971. در ماه های پایانی سال 1970، من رئیسانم را در UPI تعقیب کردم تا مرا به ویتنام بفرستند تا جنگ را پوشش دهم. آنها سرانجام موافقت کردند که من را در اوایل سال 1971 به دفترشان در سایگون منتقل کنند. به عنوان هدیه فراق - شاید به این دلیل که فکر می کردند من نمی خواهم آن را زنده کنم - آنها یک صندلی کنار رینگ در مدیسون اسکوئر گاردن به من دادند تا "مبارزه قرن" بین محمد علی و جو فریزر را پوشش دهم. این مبارزه مورد انتظارترین و تبلیغاتی ترین رویداد ورزشی تاریخ بود و هنوز هم بزرگترین مسابقه بوکس تمام دوران محسوب می شود.

آن شب در باغ من در آتش بودم. در حالی که همه به پیش بند رینگ خم شده بودیم و سعی می کردیم از زیر طناب ها عکس بگیریم، من را در میان سه عکاس آس فشرده گرفتم. در راند پنجم، زمانی که فریزیر یک قلاب سمت راست را به سر علی زد و دستکش از صورتش جدا شد، میکروثانیه را منجمد کردم (سمت چپ). قیافه علی با شدت ضربه فریزر، شلیک برق آسا از سوی او و از سوی من که آن را بگیرم، مخدوش شد. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

ماموریت جنگ هوایی ویتنام جنوبی، 1972. من این عکس را از یک دراگون فلای A-37 تفنگدار دریایی ایالات متحده در یک ماموریت جنگی در دلتای مکونگ تهیه کردم. این هواپیما برای پشتیبانی هوایی برای سربازان روی زمین که در تماس نزدیک با دشمن بودند ساخته شد. مثل پرواز در یک ماشین مسابقه ای دو سرنشینه بود - با این تفاوت که ماشین ها مملو از بمب نیستند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

آزادی اسرای آمریکایی هانوی، ویتنام شمالی، 1973. یکی از هیجان انگیزترین روزهای دوران تصدی من در ویتنام، رفتن به هانوی برای بازگشت آخرین اسرای آمریکایی بود. این مرکز که "Plantation" نام داشت، در حومه شهر بود و به نظر می رسید که ویترین تبلیغاتی در حال تعمیر است - نباید آن را با "هانوی هیلتون" اشتباه گرفت، یک زندان قدیمی فرانسوی که جان مک کین و دیگران در آن شکنجه شدند و مانند یک سیاه چال بود. من در یکی از سفرهای بعدی خود به هانوی از آن مکان دیدن کردم. در مقایسه، Plantation یک کلوب مد بود.

من عکسی از چندین زندانی که قرار بود به زودی آزاد شوند، تهیه کردم، هنوز لباس خواب راه راه پوشیده بودند و در زمینی که به نظر می رسید یک زمین بسکتبال صف کشیده بودند، و یک زندانبان ویتنامی در ری بنز که در میان آنها راه می رفت. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

مارتا و جان میچل واشنگتن، دی سی، 1970. این تصویر از مارتا میچل، جامعه‌شناس واشنگتن، عکس سیاسی مورد علاقه جان اف کندی جونیور بود. مارتا همسر دادستان کل وقت جان میچل بود که همچنین رئیس ستاد انتخاباتی ریچارد نیکسون در سال‌های 1968 و 1972 بود. مارتا به "دهان جنوب" معروف بود، نامی که او به این دلیل به دست آورد که نمی توانست با مطبوعات صحبت کند و اغلب اسرار شوهرش را فاش می کرد. نیکسون بعدا او را به خاطر مشکلاتش سرزنش کرد. او در مصاحبه ای به دیوید فراست گفت: «اگر مارتا نبود، واترگیت هم وجود نداشت.»

جان میچل در سال 1973، یک سال پس از افشای رسوایی واترگیت، مارتا را ترک کرد. او در سال 1975 به اتهام اجتماع و تبانی، ممانعت از اجرای عدالت و شهادت دروغ محکوم شد و 19 ماه را در زندان گذراند. او گفت: «می‌توانست خیلی بدتر باشد. آنها می توانستند مرا محکوم کنند که بقیه عمرم را با مارتا بگذرانم.

داستان مارتا که همان طور که بود مورد تمسخر و بدگویی قرار گرفت، باعث ایجاد چیزی شد که اکنون به عنوان "اثر مارتا میچل" شناخته می شود، زمانی که گزارش دقیق یک فرد از رویدادهای واقعی و معمولا خارق العاده توسط متخصصان پزشکی به عنوان پارانویا رد می شود. "توهمات" او در مورد مصرف مواد مخدر و زندانی شدن واقعی بود. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

رئیس جمهور و خانم فورد. کاخ سفید، 1974. روزی که خانم فورد از بیمارستان مرخص شد، من این عکس را از او و رئیس جمهور در بالکن ترومن درست کردم، در حالی که او او را بوسید و در آغوش گرفت. آنها رابطه گرم و محبت آمیزی داشتند، اما از آنجایی که از مد افتاده بودند، به ندرت به نمایش عمومی محبت می پرداختند. پرزیدنت جرالد فورد همیشه کمی خجالت می کشید اگر خانم فورد زمانی که دیگران در اطراف بودند او را در آغوش می گرفت، که به نظر او سرگرم کننده و دوست داشتنی بود.

خوشحال بودم که این صحنه خصوصی را از پنجره بدون وقفه در لحظه دیدم. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

رئیس جمهور فورد و مشاورانش توکیو، 1974. رئیس جمهور جرالد فورد در طی یک سفر دولتی به ژاپن، یک جلسه صبح زود با لباس خواب و مقرنس خود در کاخ پرآذین آکاساکا برگزار می کند. او با کارکنان خود (از چپ به راست): دستیار نظامی اش استیو تاد، دستیار شخصی اش تری اودانل، و رئیس ستاد، دونالد رامسفلد، گفتگو می کند.

اگرچه رئیس جمهور نمی دانست که من این عکس را می سازم، اما پس از دیدن عکس با آن خوب بود. او نظر داد: "شاید بتی درست می گوید. من باید یک حوله حمام جدید بگیرم." پرزیدنت فورد مردی بود که در پوست خودش راحت بود. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

بانوی اول بتی فورد. کاخ سفید، 1977. در آخرین روز کامل خود به عنوان بانوی اول، خانم فورد در بال غربی قدم زد و با اعضای کارکنان خداحافظی کرد. وقتی از اتاق خالی کابینت رد شدیم، او ایستاد، برقی شیطانی در چشمانش. از نظر تاریخی، در آن اتاق بیشتر مردان سفیدپوستی زندگی می کردند که دور میز بزرگ آن نشسته بودند. خانم فورد تصمیم گرفت که به طور نمادین یک پرچم فمینیستی را درست در وسط آن حوزه مردانه نصب کند.

بانوی اول گفت: "من همیشه دوست داشتم روی میز اتاق کابینت برقصم." کارکنان او فکر می کردند که او شوخی می کند، اما من این کار را نکردم. رقصنده سابق مارتا گراهام کفش هایش را درآورد، روی آن میز معروف پرید و ژست گرفت. من لحظه تاریخ ساز را شکار کردم. وقتی خانم فورد از جا پرید، دست‌هایش را به هم زد و گفت: «فکر می‌کنم این کار برای این مکان انجام شود.»

روز بعد جیمی کارتر به عنوان رئیس جمهور سوگند یاد کرد و فوردها به زندگی خصوصی بازگشتند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

رئیس جمهور مصر انور سادات، رئیس جمهور جیمی کارتر و مناخیم بگین، نخست وزیر اسرائیل، پیمان کمپ دیوید را در اتاق شرقی کاخ سفید، 1978 جشن گرفتند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

مراسم تحلیف رئیس جمهور ریگان 20 ژانویه 1981. رئیس جمهور رونالد ریگان و بانوی اول نانسی ریگان، جمعیت مراسم تحلیف را تصدیق کردند. پشت سر آنها (از چپ به راست) رئیس جمهور سابق جیمی کارتر، معاون سابق رئیس جمهور والتر موندل، رئیس قاضی دیوان عالی، وارن برگر، و سناتور مارک هتفیلد، که رئیس کمیته مشترک کنگره در مراسم تحلیف بود، قرار دارند. این اولین تحلیف ریاست جمهوری در جبهه غربی ایالات متحده بود.

کاپیتول، جایی که از آن زمان هر مراسم افتتاحیه در فضای باز برگزار شده است. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

سربازان آمریکایی با یک موشک اسکاد عراقی که خارج از ریاض آن را ساقط کردند، عکس می گیرند. اسکادباسترها موشک های پاتریوت آمریکایی بودند که از عربستان سعودی برای مقابله با موشک های وارده مستقر شدند. اصلاحاتی که عراقی‌ها در موشک‌های اسکاد ساخت شوروی انجام دادند، برد طولانی‌تری به آنها داد، اما همچنین پیامدهای ناخواسته‌ای داشت که آنها را دقیق‌تر و ناپایدارتر می‌کرد و سرنگونی آن‌ها بسیار سخت‌تر بود. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

هفته تحلیف کلینتون گور ژانویه 1993. بیل کلینتون رئیس جمهور منتخب و ال گور معاون رئیس جمهور منتخب در مسیر خود به واشنگتن دی سی برای مراسم تحلیف خود در ویرجینیا توقف کردند. من در سال 1992 مبارزات انتخاباتی کلینتون-گور را پوشش ندادم، اما این لحظه پرشور، حس و حال یک کمپین را داشت. کلینتون یکی از جذاب ترین سیاستمدارانی است که تا به حال دیده ام.

کنجکاوی واقعی او در مورد افرادی که با آنها صحبت می کند یکی از نقاط قوت اوست، و من افراد بسیار کمی را دیدم که وقتی او را ملاقات کردند شگفت زده یا متحیر نشدند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

سناتور گلن به فضا بازگشت. مرکز فضایی کندی، 1998. در 29 اکتبر، در مرکز فضایی کندی، پرتاب شاتل فضایی دیسکاوری سناتور جان گلن را به فضا بازگرداند. گلن به عنوان فضانورد مرکوری در سال 1962، اولین آمریکایی بود که به دور زمین چرخید. او در سن 77 سالگی مسن ترین فردی بود که در آن زمان به فضا سفر کرد. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

کنسرت پیش از آغاز به کار اوباما. 18 ژانویه 2009. باراک اوباما و میشل اوباما رئیس جمهور منتخب به همراه دو دخترشان مالیا 11 ساله و ساشا 8 ساله کنسرت را تماشا می کنند. دیوید هیوم کنرلی / مرکز عکاسی خلاق / دانشگاه آریزونا

موزه ملی تاریخ و فرهنگ آمریکایی آفریقایی تبار، واشنگتن، دی سی، 2016. بانوی اول میشل اوباما در افتتاحیه NMAAHC، رئیس جمهور سابق جورج دبلیو بوش را در آغوش می گیرد. در 16 دسامبر 2003، بوش قانونی را امضا کرد که موزه ای را که به تاریخ و فرهنگ سیاه پوستان اختصاص یافته بود ایجاد کرد. این نوزدهمین موزه در اسمیتسونیان خواهد بود. او همچنین اصرار داشت که آن را در مرکز خرید ملی قرار دهد. مارک آبراهام

از بالای ساختمان کنگره ایالات متحده، دیوید هیوم کنرلی، رئیس جمهور رونالد ریگان را در حال دراز کشیدن در ایالت زیر، 10 ژوئن 2004، عکس می گیرد.