کاتریونا لالی: من در دعوا کردن یا دعوا کردن عالی نیستم، اما در دفاع از فرزندانم محدودیت هایی دارد.

چقدر موافق هستید؟

اکثرا موافق من تمایل ندارم از کافه‌ها یا رستوران‌ها شکایت کنم یا اقلام خارج از منو را مطالبه نکنم، زیرا کارگران آنقدر دستمزد نمی‌گیرند که مجبور شوند با مزخرفات اضافی کنار بیایند. با این حال، اگر این یک وضعیت کنده کاری باشد، من یک پارچ آبگوشت اضافی می خواهم. من در بحث کردن یا دعوا کردن عالی نیستم و نمی توانم با درام درگیری اذیت شوم، اما در دفاع از فرزندانم این محدودیت هایی دارد. سال ها پیش به یک بچه بزرگتر در زمین بازی گفتم اگر دوباره به سمت کودکم سنگ پرتاب کند او را خواهم کشت. ناسازگار هرگز به این خوبی احساس نمی شد.

ترتیب تولد خانواده شما کجاست و آیا این ترتیب شما را مشخص کرده است؟

دوم از چهار. من فکر نمی‌کنم که این من را به هیچ وجه معنی‌دار تعریف کرده باشد، زیرا ما چهار نفر در عرض پنج سال به دنیا آمدیم، از نظر سنی بسیار نزدیک که نمی‌توانیم جوان‌ترین یا هر یک از کهن‌الگوها را داشته باشیم. بچه وسط در بین چهار نفر چندان متوسط ​​به نظر نمی رسد. پدر و مادرم توانستند ما را بدون طرفداری یا به هر حال بدون جانبداری آشکار تربیت کنند که این مهمترین چیز است. اگر فرزندان من بزرگ شوند و بدانند که به همان اندازه دوستشان دارند، خوب کار خواهم کرد.

نام وسط شما چیست و نظر شما در مورد آن چیست؟

مریم در مدرسه ابتدایی در دهه 1980، نیمی از کلاس، مری را به عنوان نام میانی و مادری مریم را داشتند، مانند من. من از کودکی عاشق خواندن کمیک بودم و با کمیک The Four Marys in the Bunty ارتباط برقرار می کردم، حتی با وجود اینکه آنها شخصیت هایی از دهه 1950 در یک مدرسه شبانه روزی بریتانیایی بودند که معماها را حل می کردند و در خوابگاه های خود مهمانی های نیمه شب داشتند. در دوران کودکی بعدی، احتمالا کایلی یا مدونا را به عنوان نام میانی ترجیح می دادم، مری کمی بیش از حد در واقعیت کسل کننده ایرلندی مستقر به نظر می رسید. اما الان دوستش دارم.

آخرین بار کی عصبانی شدید؟

آخرین باری که عصبانی بودم زمانی بود که گروهی از قاتل ها از چراغ قرمزی که دیروز منتظر عبور از آن بودم با هم مسابقه دادند... وقتی بچه هایم کوچک بودند ترسناک تر بود. اکنون آنها درک می کنند که یک مرد سبز بیشتر یک موقعیت تقاطع فرضی است تا یک موقعیت قطعی.

چه چیزی را از دست داده اید که دوست دارید آن را پس بگیرید؟

غضروف. من قبلا یک دونده ماراتن بودم، اما پارگی مینیسک در طول یک ماراتن و یک عمل جراحی بی‌اثر متعاقب آن، من را از میدان خارج کرد. دلم برای دویدن خیلی تنگ شده هیچ چیز مانند آن برای مرتب کردن جهان در ذهن شما وجود ندارد، و من هر ماه اکتبر مشتاقانه می شوم تا بخشی از اکشن ماراتن باشم. در اوایل 30 سالگی مجبور شدم به طور ناگهانی دویدن را متوقف کنم و به یک سرگرمی جدید نیاز داشته باشم، باعث شد به یک دوره نویسندگی شبانه بپیوندم، بنابراین اگر دویدن را متوقف نمی کردم، شاید نویسنده نمی شدم. مطمئن نیستم که این چیز خوبی است یا بد.

مکان مورد علاقه شما در ایرلند کجاست؟

خانه عمویم در گلدری، پنج مایلی غرب بلموللت، کو مایو، جایی که پدرم بزرگ شد. تابستان ها و تعطیلات مدرسه را در دوران کودکی در آنجا می گذراندیم و این مکان به نوعی خودمان بود. ما در مزارع و باتلاق‌ها پرسه می‌زنیم - چنین آزادی. من دورافتادگی، وحشی بودن آب و هوا، وحشی اقیانوس در سمت صخره شبه جزیره را دوست دارم. خانواده بزرگ ما در یک میخانه کوچک در کورکلاف برای پنجاهمین جشن پسر عموی من در ماه اوت، چند هفته پس از پیروزی در سراسر ایرلند، جمع شدند.

تمام مکالمه این بود که "وقتی این اتفاق افتاد کجا بودی؟" نمی دانستم سبز و قرمز مایو می تواند در یک شب این همه بار خوانده شود. شادی محض.

قوی ترین خاطره کودکی شما چیست؟

نه اصلی ترین پاسخ، بلکه انتظار دردناک در شب کریسمس، شمارش ساعت ها تا زمان خواب. زمان هرگز به آرامی آن روز حرکت نکرد. من با خواهرم یک اتاق خواب مشترک داشتم و به یاد دارم که اگر اول به خواب می رفت او را در حالت بیدار عذاب می دادم: اگر خیلی هیجان زده بودم که نمی توانستم بخوابم، دوست داشتم. شاید باید دوباره فکر کنم که چگونه به این سوال قابل قبول پاسخ دادم. این خاطره چنان در ذهنم نقش بسته است که بخشی از وجودم هنوز معتقد است، وقتی در کریسمس به پنجره اتاق کودکی ام نگاه می کنم، ممکن است فقط نگاهی اجمالی به شکل بابانوئل و سورتمه اش داشته باشم که به سمت دودکش می روند.

فکر می کنید چه زمانی شادتر بودید؟

انتخاب فقط یک بار بسیار سخت است. من کودکی دوست داشتنی، بی حادثه و شادی داشتم. من از سالهای دانشگاه لذت بردم. من در 20 سالگی عاشق کار در ژاپن و سفر در سراسر آسیا بودم. من قبل از بچه دار شدن خوشحال بودم اما حالا که آنها به دنیا آمده اند، نمی توانم خوشبختی را بدون آنها تصور کنم. این شادی گاهی اوقات با نگرانی سطح پایین همراه است، بنابراین یک احساس خالص نیست. فکر می کنم خیلی خوش شانس بودم که نوجوانی و بیست سالگی خود را در دهه 1990 و اوایل دهه 2000 تجربه کردم، قبل از عوارض رسانه های اجتماعی و تغییرات آب و هوایی و هوش مصنوعی و ترس از مسکن و عدم اطمینان شغلی.

احساس می‌کردم که می‌توانم چهار سال را برای مطالعه زبان انگلیسی در زمان خوش‌بینی اقتصادی بگذرانم، اما مطمئن نیستم که امروز به سمت هنر حرکت می‌کردم.

به نظر شما وقتی می میریم چه اتفاقی می افتد؟

یک تصور نیست. من موفق شدم بدون از دست دادن یکی از نزدیکانم به 47 سالگی برسم، بنابراین این تجمل را داشتم که زیاد به آن فکر نکنم. من تصور می کنم که این افکار با از دست دادن به وجود می آیند. در حال حاضر، من به اندازه کافی باید با فکر کردن به این دنیا انجام دهم.

کدام بازیگر نقش شما را در یک فیلم زندگینامه ای درباره زندگی شما بازی خواهد کرد؟

وقتی از من می‌پرسند چه کسی نقش شخصیت من ویویان را در اولین رمانم، پوسته تخم مرغ که در فیلمنامه اقتباس شده است، بازی می‌کند، همیشه می‌گویم هلنا بونهام کارتر. به‌خاطر عجیب‌وغریب شادی‌بخش و به‌هم ریختگی کلی‌اش، و من برای بازی در نقش من، نام همان بازیگر را می‌گویم، هلنا تا آخر راه.

بزرگترین پشیمانی شغلی/شخصی شما چیست؟

مطمئن نیستم که بتوان آن را به عنوان پشیمانی طبقه بندی کرد، زیرا شامل یک پیوند شخصیتی یا بازنشانی شایستگی می شود، اما من دوست دارم یک تجارت یا نوعی مهارت مفید داشته باشم که باعث اشتغال پایدار شود. من ایده یک لوله کش یا برق بودن را دوست دارم اما دستی ندارم. و من نمی توانم رانندگی کنم به نظر نمی رسد که ابزارهایم را در اتوبوس به اطراف ببرم. احساس رضایت از ساختن یا تعمیر چیزی، قدرت آن را تصور کنید.

کاتریونا لالی برای کتاب خاطراتش «اقتصاد خانگی» نامزد دریافت بهترین بیوگرافی سال در جوایز کتاب An Post Irish Book شده است. مراسم برندگان An Post Irish Book Awards 2026 در روز سه‌شنبه، اول دسامبر 2026 در مرکز همایش دوبلین برگزار می‌شود و RTÉ One مراسم را در 10 دسامبر پخش می‌کند.