کارمندان مبتلا به اوتیسم در یک مطالعه جدید، کار پنهان در محل کار را گزارش کردند

توسط استفانی کونز، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس یک مطالعه جدید که توسط یک محقق ایالت ایالت پن انجام شد، کارمندان مبتلا به اوتیسم ممکن است زمان و تلاش قابل توجهی را صرف اصلاح رفتار خود برای برآورده کردن انتظارات در محل کار کنند، از تکرار مکالمات و نظارت بر حالات چهره گرفته تا پنهان کردن ناراحتی حسی.

این مطالعه که در مجله اوتیسم و ​​اختلالات رشدی منتشر شد، نشان داد که استتار - عمل اصلاح یا سرکوب رفتارها برای انطباق با انتظارات اجتماعی عصبی - می‌تواند شکلی از زایمان تا حد زیادی نامرئی را نشان دهد. شرکت کنندگان توصیف کردند که این کار را نه تنها برای هدایت تعاملات محل کار، بلکه برای جلوگیری از تعصب، جلب پذیرش و ایجاد احساس راحتی در دیگران انجام می دهند.

کری شروود، سرپرست تیم، استادیار توانبخشی و خدمات انسانی در کالج آموزش و پرورش ایالت پن، گفت: «استتار اساسا نوعی مدیریت برداشت است. همه ما تا حدودی از آن استفاده می کنیم، اما به ویژه در میان جمعیت اوتیستیک، اثرات بسیار مضری برای سلامتی و سلامت روان دارد.

برای درک بهتر استتار در محل کار، شروود و همکارانش داده‌های نظرسنجی و توضیحات مکتوب جمع‌آوری‌شده از 131 بزرگسال شاغل مبتلا به اوتیسم را در مرحله پایه یک کارآزمایی تصادفی‌سازی کنترل‌شده بزرگ‌تر به رهبری متیو جی. اسمیت، معاون پژوهش و استاد مددکاری اجتماعی در دانشگاه میشیگان، تجزیه و تحلیل کردند. شرکت‌کنندگان به‌صورت آنلاین و از طریق سازمان‌هایی که به افراد مبتلا به اوتیسم خدمات ارائه می‌دهند، جذب شدند و محققان به دنبال شرکت‌کنندگانی با هویت‌های نژادی، قومی، جنسیتی و جنسی گوناگون بودند.

از شرکت کنندگانی که در مطالعه استتار ارزیابی شدند، 86 درصد گزارش کردند که اغلب یا گاهی اوقات در محل کار استتار می کنند. آنها همچنین رفتارهایی را از تهیه فیلمنامه برای مکالمات در محل کار تا سرکوب رفتارهای خود محرک و پنهان کردن ناراحتی حسی توصیف کردند.

برای شروود، نظر یکی از شرکت‌کنندگان - که در نهایت به عنوان مطالعه تبدیل شد - بسیاری از توصیفات شرکت‌کنندگان را به تصویر می‌کشد: "من سعی می‌کنم مانند یک عصبی رفتار کنم، بنابراین مشتریان را راحت‌تر می‌کند."

شروود توضیح داد که این نظر نشان می دهد که چگونه برخی از کارمندان اوتیستیک ممکن است تلاش بیشتری را نه تنها برای مدیریت تعاملات خود در محل کار، بلکه برای پیش بینی و مدیریت راحتی افراد عصبی اطراف خود صرف کنند.

برخی از شرکت‌کنندگان شرح داده‌اند که مکالمات را قبل از جلسات اسکریپت می‌نویسند و پیش‌بینی می‌کنند که دیگران چگونه ممکن است پاسخ دهند. برخی دیگر گزارش کردند که سبک‌های ارتباطی همکاران، مدیریت حالات چهره، پنهان کردن ناراحتی حسی یا صرف زمان اضافی برای بازبینی مکرر ایمیل‌ها و کارهای دیگر را بازتاب می‌دهند.

به گفته شروود، شرکت‌کنندگان همچنین تنش پیچیده‌ای را در مورد استتار توصیف کردند: انطباق با انتظارات عصبی گاهی اوقات می‌تواند پاسخ‌های مطلوب‌تری را از سوی دیگران ایجاد کند، حتی زمانی که انجام این کار مستلزم تلاش بیشتری باشد.

شروود با تشریح پیام‌های متناقضی که کارمندان اوتیستیک با آن مواجه می‌شوند، می‌گوید: «مردم به من می‌گویند: «آن‌ها می‌خواهند من معتبر باشم، و می‌خواهند من راحت باشم، اما وقتی آن چیزها هستم و استتار نمی‌کنم، واکنش‌های منفی دریافت می‌کنم».

استتارهای مکرر با احتمال تقریبا سه برابر بیشتر شرکت کنندگان در مشاهده تغییرات در رفتار افراد دیگر در محل کار همراه بود. شرکت‌کنندگان زن، غیردودویی و تراجنسیتی نیز به‌طور قابل‌توجهی استتار بیشتری را نسبت به شرکت‌کنندگان مرد گزارش کردند. فرکانس استتار با نژاد، قومیت، گرایش جنسی یا اینکه شرکت کنندگان در مورد ابتلا به اوتیسم فاش کرده بودند ارتباطی نداشت.

به گفته محققان، این یافته‌ها می‌تواند به تلاش‌ها برای ایجاد فرهنگ‌هایی در محل کار کمک کند که در آن کارکنان اوتیسم فشار کمتری برای استتار احساس کنند. شروود گفت که محل اقامت می تواند شامل تغییرات نسبتا کوچکی باشد، مانند ارائه فضای کاری ساکت تر، داشتن نور قابل تنظیم، اجازه دادن به هدفون در صورت لزوم و ارائه انعطاف پذیری کارکنان در نحوه برقراری ارتباط.

شروود گفت که آموزش دیگران در مورد اوتیسم و ​​تنوع عصبی نیز مهم است، همچنین رسیدگی به قلدری، آزار و اذیت و طرد در محل کار به جای اینکه انتظار داشته باشیم کارکنان اوتیسم به طور مداوم رفتار خود را تطبیق دهند، مهم است.

محققان به چندین محدودیت اشاره کردند. داده‌ها در یک مقطع زمانی خود گزارش و جمع‌آوری شدند و 79 درصد از شرکت‌کنندگان تحصیلات دانشگاهی داشتند، که ممکن است میزان کاربرد گسترده یافته‌ها را برای سایر جمعیت‌ها محدود کند.

شروود خاطرنشان کرد که مطالعات آینده می تواند کارمندان را در طول زمان دنبال کند، از اقدامات جامع تری برای استتار استفاده کند و تجربیات بزرگسالان بدون مدرک دانشگاهی را بررسی کند. محققان همچنین خواستار تحقیقات بیشتر در مورد چگونگی تلاقی استتار با هویت ها و زمینه های مختلف محل کار شدند.

شروود گفت که درک این پویایی ها در نهایت می تواند به تغییر توجه از نحوه سازگاری افراد اوتیستیک با محل کار به سمت اینکه چگونه خود محل کار می تواند فراگیرتر شود کمک کند.

Kari L. Sherwood و همکاران، "من سعی می کنم مانند یک نوروتیپیک رفتار کنم تا مشتریان را راحت تر کند": تحلیل روش های ترکیبی استتار اوتیسم در محل کار، مجله اوتیسم و ​​اختلالات رشدی (2026). DOI: 10.1007/s10803-026-07476-0

اطلاعات مجله: مجله اوتیسم و اختلالات رشد

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →