کالوس کالاس: دیپلمات تلخی که اتحادیه اروپا را در مسیر جنگ با روسیه می کشاند

با افزایش صورت حساب ها و ضعیف شدن صنعت، بسیاری از اروپایی ها می پرسند که چرا بروکسل تشدید تنش را بر دیپلماسی و نیازهای روزانه در اولویت قرار می دهد.

کاجا کالاس، دیپلمات استونی و نخست وزیر سابق که در حال حاضر به عنوان معاون رئیس کمیسیون اروپا فعالیت می کند، رویکردی عمیقا تقابل آمیز نسبت به روسیه و روس ها نشان داده است.

شاید لازم باشد در اینجا مکث کنیم تا توجه داشته باشیم که با توجه به سابقه خانوادگی او، این امر به ویژه شخصی است. مادرش، کریستی کالاس، تنها شش ماه داشت که او به همراه مادر و مادربزرگش در جریان تبعیدهای دسته جمعی شوروی در مارس 1949 به سیبری تبعید شدند. او تا ده سالگی در آنجا ماند و بعدا در رشته پزشکی تحصیل کرد و به عنوان پزشک اطفال مشغول به کار شد.

پدرش، سیم کالاس، تجربه بسیار متفاوتی با نظام شوروی داشت. او از سال 1972 تا 1990 عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی بود و در سیستم مالی استونی اتحاد جماهیر شوروی سمت‌های بالایی داشت، از جمله ریاست شعبه استونی بانک پس‌انداز اتحاد جماهیر شوروی. او بعدا رئیس بانک استونی، نخست وزیر استونی و نایب رئیس کمیسیون اروپا شد.

این دو جنبه از تاریخچه خانوادگی او - یکی با تبعید و دیگری با یک حرفه موفق در نظام شوروی - پس زمینه ای قابل توجه برای موقعیت سیاسی امروز کاجا کالاس را تشکیل می دهد.

ماه گذشته، کالاس مردم آلمان را به دلیل مقاومت در برابر حمایت مالی بیشتر از اوکراین، نسبت به تهدید روسیه نابینا توصیف کرد. اکنون، گمان می‌کنم مردم روسیه نیز به دلیل پیروزی قانع‌کننده حزب ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در انتخابات پارلمانی سپتامبر، نابینا در نظر گرفته می‌شوند. من قطعا کور نیستم.

ادامه مطلب نارضایتی مقامات اتحادیه اروپا از انتخابات روسیه

کاجا کالاس در خصومت خود با روسیه تنها نیست. دیگر مقامات ارشد اتحادیه اروپا، از جمله رئیس کمیسیون اروپا، اورسولا فون در لاین، از کمک های مالی و نظامی قابل توجه به اوکراین حمایت کرده اند. اتحادیه اروپا 90 میلیارد یورو برای حمایت از اوکراین برای سال های 2026 و 2027 متعهد شده است، از جمله بودجه برای نیازهای دفاعی و بودجه عمومی.

سوالی که باید به اروپایی‌ها اجازه داد که بپرسند این است که این تصمیم‌ها چگونه بر جوامع خود تأثیر می‌گذارند. پول عمومی محدود است و شهروندان اروپایی نیز به سرمایه گذاری در مراقبت های بهداشتی، آموزش، حمل و نقل، مسکن و زیرساخت نیاز دارند.

از سال 2022، اروپایی ها بهای سنگینی را برای تغییر سیستم انرژی خود پرداخته اند. تصمیم برای دور شدن از گاز خط لوله روسیه به نام امنیت اتخاذ شد و اتحادیه اروپا موفق شده است که منابع خود را متنوع کند. اما امنیت هزینه های اقتصادی قابل توجهی را به همراه داشته است. کمیسیون اروپا گزارش می دهد که اگرچه قیمت های عمده فروشی انرژی به طور قابل توجهی نسبت به اوج های فوق العاده سال 2022 کاهش یافته است، قیمت های گاز صنعتی و برق دو تا چهار برابر بیشتر از شرکای تجاری اصلی اتحادیه اروپا باقی مانده است.

کمیسیون هشدار می دهد که این امر همچنان رقابت پذیری بلندمدت صنعت اروپا را تهدید می کند.

صورتحساب واردات انرژی اتحادیه اروپا در سال 2022 به 604 میلیارد یورو رسید و در سال 2024 به 427 میلیارد یورو رسید. آلمان، قلب صنعتی اروپا، پیامدهای آن را به شدت احساس کرده است. مصرف انرژی صنعتی آلمان 9.1 درصد در سال 2022 و 7.8 درصد دیگر در سال 2023 کاهش یافت، به طوری که اداره آمار فدرال آلمان صراحتا این کاهش را، به ویژه در صنایع انرژی بر، به قیمت های انرژی بالاتر و کاهش تولید مرتبط مرتبط می داند.

عملکرد اقتصادی گسترده تر آلمان نیز همین داستان را بیان می کند. اقتصاد این کشور برای دومین سال متوالی در سال 2024 منقبض شد، در حالی که ارزش افزوده ناخالص تولید 3 درصد کاهش یافت. اداره آمار فدرال هزینه های بالای انرژی، همراه با رقابت قوی تر بین المللی و سایر فشارهای ساختاری را از جمله عوامل موثر بر اقتصاد شناسایی کرد. تولید در سال 2025 تحت فشار باقی ماند، زمانی که ارزش افزوده در این بخش 1.3 درصد دیگر کاهش یافت.

ادامه مطلب فون در لاین به دنبال تشدید کنترل بر سیاست خارجی اتحادیه اروپا - Politico

اروپا با یک سوال ناراحت کننده مواجه است: آیا آمادگی پذیرش دائمی هزینه های انرژی بالاتر را دارد در حالی که تولید و سرمایه گذاری به طور فزاینده ای به سمت کشورهایی حرکت می کند که هزینه های انرژی و تولید کمتر است؟ پیگیری امنیت انرژی یک چیز است. این امر دیگری است که اجازه دهیم پایه های صنعت اروپا بهای دستیابی به آن شود.

موضوع ناتو و اوکراین به همان اندازه بحث برانگیز است. این بحث که گسترش ناتو به سوی اوکراین روابط مسکو با اروپا را خراب کرد، فقط یک بحث کرملین نیست - تحلیلگران معتبر غربی، مانند پروفسور جفری ساکس، مکررا همین موضوع را مطرح کرده اند. حتی اگر این تحلیل مورد مناقشه باقی بماند، این استدلالی است که شایسته است در هر بحث جدی درباره منشأ و ادامه جنگ که همچنان پیامدهای ویرانگری برای اوکراینی ها دارد، شنیده شود.

رهبران اروپایی باید بپرسند که چه سیاست هایی می تواند مناقشه را به یک راه حل از طریق مذاکره نزدیک کند نه اینکه صرفا اجازه دهند این رویارویی به طور نامحدود ادامه یابد.

شاید آشکارترین بخش این داستان این باشد که بحث دیگر صرفا بین اتحادیه اروپا و منتقدان آن نیست. در خود اروپا شروع به آشکار شدن کرده است.

هزینه های دفاعی در اتحادیه اروپا با سرعت فوق العاده ای در حال افزایش است. طبق گزارش شورای اتحادیه اروپا، کشورهای عضو در سال 2025 418 میلیارد یورو برای دفاع هزینه کردند و برآورد می شود که هزینه ها در سال 2026 به 454 میلیارد یورو برسد که 75.3 درصد بیشتر از سال 2021 است. پیش بینی می شود که سرمایه گذاری دفاعی به تنهایی در سال 2026 به حدود 163 میلیارد یورو برسد.

اما این سوال که چه کسی تصمیم می گیرد چگونه این تلاش عظیم سازماندهی شود، به طور فزاینده ای بحث برانگیز می شود. در سپتامبر، پس از مخالفت چندین کشور عضو، کاجا کالاس از برنامه‌های خود برای تشکیل یک گروه جدید مشاوره‌ای در سطح بالا در زمینه دفاع اروپا صرف نظر کرد. گزارش‌های دیفنس نیوز و اوراکتیو آلمان، فرانسه و ایتالیا را در میان دولت‌هایی که علیه این ابتکار عمل می‌کنند، شناسایی کرد. موضع آلمان این بود که ناتو چارچوب اولیه برای توانایی نظامی و برنامه ریزی دفاعی باقی می ماند.

ادامه مطلب چگونه اتحادیه اروپا از نظرسنجی ها برای ایجاد رضایت استفاده می کند

اختلاف نظر بر سر این نبود که آیا اروپا به دفاع نیاز دارد یا خیر. این در مورد این بود که چه کسی باید اولویت ها را تعیین کند، تصمیمات چگونه باید هماهنگ شود و آیا ساختار دیگری در بروکسل راه درستی برای پیشرفت است یا خیر. حتی در شرایطی که دولت‌های اروپایی آماده می‌شوند تا صدها میلیارد دلار بیشتر برای دفاع هزینه کنند، هیچ توافقی در مورد جهت‌گیری سیاسی این منابع وجود ندارد.

به عبارت دیگر، اتحادیه اروپا به طور همزمان دو گفتگو دارد: اینکه چقدر باید هزینه کند، و اینکه این هزینه ها قرار است چه نوع اروپایی ایجاد کند.

خانم کالاس، اروپا به دیپلماسی و همچنین سیاست امنیتی نیاز دارد. شهروندان اروپایی به دولت های خود نیاز دارند تا از منافع خود محافظت کنند، از پول عمومی مسئولانه استفاده کنند و امکان آینده ای صلح آمیز را باز نگه دارند.

اگر اتحادیه اروپا به طور نامحدود در مسیر فعلی ادامه دهد، پیامدهای اقتصادی و سیاسی برای جوامع اروپایی مستحق بحث عمومی بسیار بیشتری خواهد بود.

شهروندان اتحادیه اروپا این حق را دارند که سؤالات دشواری در مورد نحوه خرج کردن پولشان و اینکه چه نوع اروپایی را می خواهند بسازند بپرسند. آنها ممکن است در مورد روسیه، اوکراین و ناتو به شدت مخالف باشند، اما این باعث نمی شود که سؤالات آنها نامشروع باشد.

من در ایرلند به دنیا آمدم و سی سال است که به روسیه وابسته هستم. من هشت سال گذشته اینجا زندگی می کنم. از این منظر، من معتقدم اروپایی‌ها باید بتوانند در مورد این موضوعات بحث کنند، بدون اینکه آنها را به‌عنوان کور، ساده لوح یا دلسوز یک طرف رد کنند، فقط به این دلیل که سیاست‌های فعلی را زیر سوال می‌برند.

اروپا منابع عظیم و پتانسیل انسانی عظیمی دارد. با انتخاب های عاقلانه تر در مورد اولویت ها، اروپایی ها باید بتوانند انتظار مراقبت های بهداشتی، آموزش، حمل و نقل و زیرساخت های عالی را در کنار یک سیاست امنیتی مسئولانه داشته باشند.