کراکاتوا که هیچ کس آمدنش را ندید: دایل در تجارت قبر جاده گارواگی متحد شد

این یک کراکاتوا بود که هیچ کس آمدن آن را ندید، یک آتشفشان سیاسی که مدت ها خاموش بود و بدون هیچ هشداری فوران کرد.

ربع قرن از رفع محاصره فرقه ای جاده قرواقی در پورتادون می گذرد و سرانجام پایان یافت.

اما در آخر هفته مشخص شد که ذخایر ماگما هرگز به طور کامل تمام نشده و تهدید به فوران مجدد بود.

در سؤالات رهبران، جای تعجب نیست که بر روند رسیدگی ها مسلط شد. خلق و خوی ناخوشایند بود، اما برای یک بار هم که رهبران سیاسی متحد بودند، اکثرا در ارزیابی های ضعیف خود از اتفاقات آخر هفته توافق داشتند.

در اواسط دهه 1990، بن بست طولانی در اواسط ژوئیه در پورتادون باعث خشونت فرقه ای، شورش و قتل شد. اصرار Orange Order بر پیمودن مسیر سنتی در امتداد جاده Garvaghy به کلیسای Drumcree، آن را با ساکنان آنجا که اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها ملی‌گرا بودند، درگیر کرد.

این راهپیمایی در نهایت در سال 1998 ممنوع شد و از سال 2011 هیچ حادثه قابل توجهی وجود نداشت. تصمیم کمیسیون رژه برای اجازه دادن به یک رژه کوچک با حضور اعضای Orange Order در اوایل صبح یکشنبه آتش‌ها را دوباره شعله‌ور کرد و آخر هفته تنش و دورنمای خشونت اولیه را به همراه داشت.

مری لو مک‌دونالد، رهبر شین فین، با صدایی که از خشم می‌لرزید، این موضوع را مطرح کرد و پرسید که چگونه ممکن است پس از 28 سال صلح رخ داده باشد.

او تاریک ترین لحظات درگیری های اواسط دهه 1990 را به یاد آورد: قتل وکیل رزماری نلسون، رابرت همیل - که "با لگد به قتل رسید" - و سه پسر کوین بین 9 تا 11 ساله که خانه شان توسط شبه نظامیان وفادار بمباران شد.

او گفت: «من با آن مادران و مادربزرگ‌هایی که سال‌های سیاه را گذرانده‌اند و با والدین، کودکان و نوجوانانی که تمام زندگی خود را فارغ از این ترس و ترس گذرانده‌اند، صحبت کرده‌ام.

"چرا به نام خدا کسی می خواهد این جامعه را به عقب بکشد؟"

در تصاویر: چگونه بن بست جاده گارواقی در روز پر تنش آشکار شد

در یک تکان دادن بسیار نادر برای تائوئیس، میشل مارتین، که روبروی او نشسته بود، گفت که او تصمیم کمیسیون رژه برای اجازه دادن به راهپیمایی را «غیرقابل درک» توصیف کرده است.

او گفت که راه حل این است که کریس برایانت، وزیر امور خارجه جدید ایرلند شمالی، "از به زور کشیدن این راهپیمایی فرقه ای جلوگیری کند".

با توجه به وخامت شرایط، برای مارتین کار سختی بود که به یک رویداد لرزه‌ای کاملا متفاوت، اما به یاد ماندنی که این هفته خانه لنستر را تحت تأثیر قرار داده است، برود. و این بازنشستگی یک استعداد نسلی است، میریام لرد، ستون نویس و رنگارنگ نویس ایرلندی تایمز، که برای آخرین بار در گالری مطبوعات، بالای اتاق دیل، نشسته بود.

مارتین از لیز-چنان، جان مک گینس، کارشناس ارشد جان مک گینس، پرسید: «اگر برای لحظه ای از من خوش بگذرد، قبل از شروع به ستایش از لرد سرخ شده، که با وجود تمام نوشته های غمگینش، یک اپراتور کم کلید و دور از صفحه کلید است.

«همه ما موافقیم که روزنامه‌نگاری میریام، و به‌ویژه نظارت و گزارش‌های او بر کار ما در این خانه، بخش مهمی از گفتگوی ملی ما و دموکراسی کشور ما بوده است.

"باید بگویم، در تحلیل بی دریغ اما تیز او گاهی اوقات احساس می کردم که او نسبت به من نسبتا بی انصافی می کند، اما همیشه در مورد دیگران بی انصافی می کند."

سیان اوکالاگان از سوسیال دموکرات‌ها، ایوانا باچیک از کارگر و روث کاپیگر از همبستگی، همگی ادای احترام خود را به لرد اضافه کردند، که در این مرحله «تنها اسکارله» بود.

و سپس مارتین و دیگران به محل کار قبر جاده گارواقی بازگشتند.

توافق کلی وجود داشت که یک میانجی بین المللی مورد نیاز است. با توجه به چیزهای غیرقابل حلی که در آخر هفته منفجر شدند، شاید بهتر باشد با یک آتشفشان شناس تماس بگیرند.