کره شمالی خواهان گفتگوهای امنیتی با آمریکا است نه مذاکرات هسته ای
برای دهه ها، واشنگتن تلاش کرد تا سیاست هسته ای پیونگ یانگ را تغییر دهد. اکنون کره شمالی در تلاش است برعکس عمل کند: از سلاح های هسته ای خود برای تغییر سیاست ایالات متحده استفاده کند.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، از آغاز دولت دوم خود، بارها و بارها پیشنهاد تجدید مذاکرات با کره شمالی را داده است. پیونگ یانگ گفته است که اگر واشنگتن به وضعیت هسته‌ای خود احترام بگذارد و آنچه را «سیاست خصمانه» می‌نامد دست بردارد، روابط می‌تواند بهبود یابد. اما در صورت از سرگیری مذاکرات، کره شمالی حاضر به صحبت درباره چه چیزی خواهد بود؟ پیونگ یانگ به طور فزاینده ای به دنبال گفتگو در مورد نگرانی های امنیتی خود، به ویژه سیاست نظامی ایالات متحده و محیط امنیتی منطقه ای است، در حالی که مالکیت خود از سلاح های هسته ای را غیرقابل مذاکره می داند. حتی ممکن است خواستار توقف ایالات متحده شود.
مانورهای نظامی با متحدانش به عنوان پیش شرط مذاکرات. آنچه پیونگ یانگ از هانوی آموخت شکست نشست 2019 کره شمالی و ترامپ در هانوی ممکن است پیونگ یانگ را وادار کند تا استراتژی مذاکره خود را مجددا ارزیابی کند و تعهد خود را برای حفظ سلاح های هسته ای تقویت کند. در این اجلاس، کره شمالی در ازای برچیدن تاسیسات هسته ای خود در یونگ بیون، به دنبال کاهش بخشی از تحریم های سازمان ملل شد. با این حال، واشنگتن به دنبال تدابیر خلع سلاح هسته ای فراتر از یونگ بیون در ازای دریافت بسته گسترده تری از منافع اقتصادی بود.
این نشست بدون توافق پایان یافت. چرا کره شمالی «معامله بزرگ» واشنگتن را نپذیرفت؟ مدت کوتاهی پس از شکست نشست، ری یونگ هو، وزیر خارجه کره شمالی توضیح داد که تضمین های امنیتی برای پیونگ یانگ بیشتر از لغو تحریم ها اهمیت دارد. با این وجود، کره شمالی کاهش بخشی از تحریم ها را در ازای برچیدن یونگ بیون پیشنهاد کرده بود، زیرا معتقد بود واشنگتن در آن زمان اقدامات نظامی را دشوار خواهد یافت. کره شمالی ممکن است محدودیت های آنچه ایالات متحده می تواند در زمینه تضمین های امنیتی ارائه دهد را تشخیص داده باشد. ایالات متحده
استراتژی نظامی در شمال شرق آسیا تنها پاسخی به تهدید کره شمالی نیست. همچنین نشان دهنده تعهدات ائتلاف واشنگتن در قبال کره جنوبی و ژاپن و رقابت استراتژیک گسترده تر آن با چین است. حتی اگر کره شمالی تمام تسلیحات هسته‌ای خود را کنار بگذارد، واشنگتن ممکن است نتواند تضمین‌های امنیتی مورد نظر پیونگ یانگ را با توجه به منافع منطقه‌ای و تعهدات اتحادش ارائه دهد. از این منظر، تلاش کره شمالی در هانوی برای مبادله خلع سلاح هسته ای جزئی با کاهش بخشی از تحریم ها ممکن است رویکردی واقع بینانه بوده باشد.
به نظر می رسد شکست در هانوی پیونگ یانگ را متقاعد کرده است که دست کشیدن از تسلیحات هسته ای خود تضمین هایی را که به دنبال آن بود تضمین نمی کند. پس از هانوی، کره شمالی تعهد خود را برای حفظ سلاح های هسته ای از طریق قوانین و تغییرات قانون اساسی تقویت کرد. در سپتامبر 2022، قانون جدیدی در مورد سیاست نیروهای هسته ای تصویب کرد. کیم جونگ اون اعلام کرد که وضعیت کره شمالی به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته ای غیرقابل برگشت است و مذاکرات بیشتر برای دست کشیدن از سلاح های هسته ای یا خلع سلاح هسته ای را رد کرد. کره شمالی در سال 2022 خود را به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته ای معرفی نکرد.
قبلا این وضعیت را در قانون 2013 "تثبیت موقعیت کشور دارای سلاح هسته ای برای دفاع از خود" تدوین کرده بود. با این حال، ماده 9 آن قانون، حمایت خود را از تلاش‌های بین‌المللی خلع سلاح هسته‌ای اعلام کرد. بنابراین حذف آن ماده از قانون 2022 قابل توجه بود. قانون 2022 نه تنها مالکیت هسته ای را به عنوان پایه دائمی استراتژی ملی تثبیت کرد، بلکه همچنین خواستار بهبود کمی و کیفی در نیروهای هسته ای در پاسخ به تهدیدات خارجی و تغییرات در موازنه هسته ای بین المللی شد.
در این زمینه، توقف تولید تسلیحات هسته‌ای یا کاهش زرادخانه هسته‌ای آن می‌تواند در تضاد با این سیاست در صورتی که محیط امنیتی کره شمالی بدون تغییر باقی بماند. تنظیم شرایط برای گفتگوهای مجدد اظهارات اخیر کره شمالی در مورد روابط با واشنگتن نشان می دهد که انتظار دارد قبل از از سرگیری مذاکرات، در سیاست ایالات متحده تغییراتی ایجاد کند، در حالی که مالکیت هسته ای خود را غیرقابل مذاکره می داند. در اکتبر 2025، ترامپ به طور علنی تمایل خود را برای دیدار مجدد کیم جونگ اون در سفر خود به آسیا ابراز کرد.
این اتفاق نیفتاد، اما ظاهرا ترامپ به احتمال ملاقات با کیم در سفر بعدی خود به آسیا در نوامبر 2026 نگاه می کند. در نهمین کنگره حزب کارگران در فوریه 2026، کیم جونگ اون اظهار داشت که اگر واشنگتن به وضعیت کره شمالی به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته ای احترام بگذارد و سیاست خصمانه خود را کنار بگذارد، روابط با ایالات متحده می تواند بهبود یابد. بنابراین او بهبود روابط را با تغییر نگرش واشنگتن در قبال کره شمالی مجهز به سلاح هسته ای و سیاست آن در قبال پیونگ یانگ مرتبط دانست.
در ماه اوت، ترامپ مجددا به دیدار با کیم ابراز علاقه کرد و دستور کاهش روابط کره جنوبی و ایالات متحده را صادر کرد. تمرینات نظامی کیم یو جونگ، خواهر کیم جونگ اون و صدای معتبر رژیم، این اقدام را ناکافی خواند. او استدلال کرد که برگزاری رزمایش ها به هیچ وجه نشان دهنده خصومت واشنگتن است. پاسخ کیم یو جونگ حاکی از آن بود که پیونگ یانگ خواهان توقف کامل تمرینات است، نه صرفا کاهش، قبل از موافقت با مذاکرات. در همان بیانیه، او همچنین از تلاش کره جنوبی برای دستیابی به زیردریایی های هسته ای انتقاد کرد.
در سپتامبر، چو سون هوی، وزیر امور خارجه بار دیگر تاکید کرد که وضعیت هسته ای کره شمالی غیرقابل برگشت است. او همزیستی رویارویی و گفت‌وگو در روابط با کره شمالی را رد کرد و استدلال کرد که همسویی مجدد ژئوپلیتیکی با محوریت کره شمالی مجهز به سلاح هسته‌ای اجتناب‌ناپذیر است. بیانیه او این پیام را تقویت کرد که واشنگتن نمی‌تواند سیاست‌هایی را که پیونگ یانگ خصمانه می‌داند حفظ کند و انتظار دارد گفت‌وگو دنبال شود. کره شمالی مدت هاست که به دنبال تضمین های امنیتی و پایان دادن به سیاست خصمانه واشنگتن بوده است.
تفاوت در حال حاضر این است که پیونگ یانگ مالکیت هسته ای خود را غیرقابل مذاکره می داند و انتظار دارد قبل از از سرگیری مذاکرات، نگرش و سیاست نظامی ایالات متحده تغییر کند. کاهش در کره جنوبی-ایالات متحده به نظر می رسد که تمرینات نظامی به تنهایی برای برآوردن خواسته های آن ناکافی است. انتقاد این کشور از طرح‌های زیردریایی هسته‌ای کره جنوبی نیز حاکی از نگرانی در مورد حمایت احتمالی ایالات متحده از چنین قابلیت‌هایی است. این از توافق سنگاپور که تعهد به خلع سلاح هسته ای را با بهبود روابط و ایجاد یک رژیم صلح همراه می کرد، فاصله می گیرد. پیونگ یانگ اکنون به دنبال آمریکا است
تغییر سیاست به‌عنوان نقطه شروع دیپلماسی، به‌جای اینکه بخشی از معامله بر سر کنار گذاشتن سلاح‌های هسته‌ای باشد. با وجود استراتژی کره شمالی، توانایی آن برای تغییر سیاست ایالات متحده تضمین نشده است. علیرغم تلاش های ترامپ برای تعامل با پیونگ یانگ، ایالات متحده، کره جنوبی و ژاپن همچنان بر هدف خلع سلاح هسته ای کره شمالی تاکید می کنند، در حالی که واشنگتن به تعهدات دفاعی خود در قبال متحدان خود ادامه می دهد. ممکن است پیونگ یانگ نیازی به عجله در مذاکرات نداشته باشد. این کشور با استناد به تهدیدات امنیتی به تقویت نیروهای هسته ای خود ادامه می دهد و در عین حال روابط با شرکای خود را تقویت می کند.
در سپتامبر 2026، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) نشانه‌هایی از تأسیسات جدید غنی‌سازی اورانیوم در یونگ‌بیون و نشانه‌هایی از گسترش عملیات در کانگسون را گزارش کرد. کره شمالی نیز اخیرا تعداد آزمایش های موشکی خود را افزایش داده است. در همین حال، گسترش همکاری‌های نظامی با روسیه و بهبود روابط با چین، فضای بیشتری را برای مقاومت در برابر فشارهای بین‌المللی از جمله تحریم‌ها به پیونگ یانگ می‌دهد. هر دو کشور با تحریم‌های بیشتر علیه کره شمالی مخالف هستند و نسبت به خلع سلاح هسته‌ای آن سکوت اختیار کرده‌اند.
کره شمالی ممکن است بر این باور باشد که زمان به نفعش است: با افزایش قابلیت‌های هسته‌ای و گسترش گزینه‌های دیپلماتیک، واشنگتن ممکن است در نهایت چاره‌ای جز ورود به مذاکرات بر این اساس نداشته باشد که کره شمالی سلاح‌های هسته‌ای خود را حفظ خواهد کرد. این که ایالات متحده چگونه باید واکنش نشان دهد اولین وظیفه واشنگتن این است که شرایطی را که کره شمالی مایل به مذاکره است و برنامه ای که آماده مذاکره است را روشن کند. برخی از کارشناسان استدلال می کنند که اگر خلع سلاح هسته ای کامل در کوتاه مدت محقق نشود، توقف یا کاهش هسته ای باید به عنوان اهداف موقتی عمل کند.
این ممکن است یک جایگزین واقع بینانه برای ایالات متحده باشد، اما واشنگتن نباید تصور کند که پیونگ یانگ آن را به عنوان موضوعی برای مذاکره می پذیرد. در عوض، کره شمالی ممکن است بخواهد مذاکرات بر مسائل امنیت منطقه ای متمرکز شود یا قبل از موافقت با مذاکرات بر تغییر در سیاست ایالات متحده پافشاری کند. برای روشن شدن این مسائل، جلسات در سطح کاری باید قبل از هر گونه جدید کره شمالی و ایالات متحده باشد. قله واشنگتن باید قبل از مذاکره درباره اقداماتی که امنیت آنها را تحت تأثیر قرار می دهد، با سئول و توکیو از نزدیک هماهنگ شود. اگر پیونگ یانگ نگرانی های خود را در مورد ایالات متحده مطرح کند
واشنگتن باید ارزیابی کند که آیا می‌توان به خواسته‌هایش از طریق اقدامات نظامی متقابل رسیدگی کرد یا خیر، فعالیت‌های نظامی در شبه جزیره کره. بحث در مورد امنیت منطقه لزوما به معنای به رسمیت شناختن کره شمالی به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته ای یا تضعیف آمادگی نظامی متحدان نیست. برای مثال، با توافق کره جنوبی، ایالات متحده می‌تواند در ازای محدودیت‌هایی برای رزمایش‌های کره شمالی در مناطق خاص، تنظیم مقیاس یا قالب رزمایش‌های مشترک را با ترتیباتی برای تأیید پایبندی هر دو طرف بررسی کند.
هنگامی که اقدامات نظامی مدیریت بحران انجام شود و محیط امنیتی بهبود یابد، واشنگتن می تواند استدلال کند که پیونگ یانگ باید به سمت توقف یا کاهش هسته ای حرکت کند. ایالات متحده همچنین باید محاسبات کره شمالی مبنی بر اینکه زمان به سود اوست را به چالش بکشد. بعید است که حفظ تحریم های موجود و بازدارندگی به تنهایی قضاوت استراتژیک پیونگ یانگ را تغییر دهد.
ایالات متحده باید روشن کند که تداوم تولید هسته ای کره شمالی می تواند کره جنوبی و ژاپن را به تقویت توانایی های نظامی خود سوق دهد و به درخواست های هر دو کشور برای دستیابی به تسلیحات هسته ای خود کمک کند. پیشنهادی برای بحث در مورد امنیت منطقه ای باید همراه با این پیام باشد. هدف باید ایجاد انگیزه برای دیپلماسی بدون ایجاد یک مسابقه تسلیحاتی دیگر باشد. واشنگتن باید از گفتگوهای امنیتی برای دنبال کردن اقدامات نظامی متقابل و ایجاد مسیری برای محدود کردن توانایی های هسته ای کره شمالی استفاده کند.
دانستن آنچه که هر یک از طرفین مایل به ارائه قبل از نشست بعدی هستند، شانس دستیابی به توافق را افزایش می دهد.
متن اصلی (انگلیسی)
North Korea Wants Security Talks With the US, Not Nuclear Talks
For decades, Washington tried to change Pyongyang’s nuclear policy. Now North Korea is trying to do the reverse: use its nuclear weapons to change U.S. policy.