کشتی های غرق شده می توانند به صخره های پررونق تبدیل شوند، اما ممکن است حاوی بمب های ساعتی سمی پنهان باشند

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

اواخر سال گذشته، دانشمندان آلمانی یافته‌هایی را در مورد یک انبار مهمات جنگ جهانی دوم در دریای بالتیک منتشر کردند. برخی ممکن است این زباله را به عنوان زباله های خطرناک رد کنند، اما برای زیست شناسان دریایی این چیزی بسیار هیجان انگیزتر بود: یک اکوسیستم پر رونق.

در طول دهه‌ها، این زباله‌دان به محل زندگی صدف‌ها، سخت‌پوستان، ماهی‌ها و گیاهان دریایی تبدیل شده و جامعه‌ای کامل در زیر دریا ایجاد کرده است. این نمونه ای از یک صخره تصادفی است که توانایی طبیعت را برای بازیابی حتی زباله های خطرناک انسانی برجسته می کند.

در اطراف سواحل بریتانیا، هزاران غرق معروف وجود دارد. من از غواصی در بسیاری از آنها لذت بردم و از نزدیک شاهد بودم که چگونه موجودات دریایی بدنه های زنگ زده را به زیستگاه تبدیل می کنند. دورتر، پروژه‌های عمدی صخره‌های مصنوعی، از استرالیا تا دریای کارائیب، شواهدی هستند که نشان می‌دهند در جایی که سازه‌ها فرو می‌روند، زندگی به دنبال دارد.

اما بیایید شکسته هایمان را رمانتیک نکنیم. در حالی که این سازه ها جای پایی برای زندگی دارند، می توانند ترکیبات سمی را نیز به اقیانوس ها نشت کنند.

همه صخره ها از فاجعه متولد نمی شوند. در سرتاسر جهان، دولت ها، دانشمندان و گروه های حفاظتی عمدا کشتی ها، سازه های بتنی و حتی واگن های قدیمی مترو را غرق کرده اند تا زیستگاه های دریایی جدید ایجاد کنند. این صخره‌های مصنوعی برای تقلید از عملکردهای اکولوژیکی صخره‌های طبیعی، تقویت تنوع زیستی و ایجاد پناهگاه برای گونه‌های صید بیش از حد طراحی شده‌اند. آنها همچنین غواصان و ماهیگیران تفریحی را جذب می کنند و انگیزه های اقتصادی برای افرادی که در نزدیکی زندگی می کنند فراهم می کنند.

در ایالات متحده، ناو هواپیمابر از رده خارج شده USS Oriskany برای ایجاد یک جاذبه توریستی در سواحل فلوریدا غرق شد: "Great Carrier Reef". در نوامبر 2026، یک کشتی حتی بزرگتر در این نزدیکی غرق خواهد شد: SS ایالات متحده، یک کشتی اقیانوس پیما بزرگتر از تایتانیک.

در ژاپن، بلوک های بتنی به طور گسترده برای تثبیت خطوط ساحلی و ایجاد زیستگاه برای ماهی ها استفاده شده است. در استرالیا، ابتکار "دکل‌های حفاری به صخره‌ها" به این معنی است که سکوهای نفتی قدیمی - که برداشتن آنها بسیار پرهزینه است - برای ایجاد اکوسیستم‌های جدید در محل باقی می‌مانند.

اما مرز باریکی بین «ایجاد زیستگاه دریایی» و صرفا «دفع چیزهای ناخواسته» وجود دارد. پروژه های با برنامه ریزی ضعیف اغلب بیشتر از اینکه فایده داشته باشند ضرر داشته اند.

شاید بدنام ترین مورد، صخره آزبورن در نزدیکی فلوریدا باشد. در دهه 1970، میلیون ها لاستیک خودروهای فرسوده برای ایجاد یک صخره عظیم غرق شدند. اما گیره‌های فولادی که آن‌ها را نگه می‌داشتند به زودی خورده شدند و بسیاری از لاستیک‌ها شکستند و شروع به شستن کف دریا و ضربه زدن به صخره‌های مرجانی طبیعی اطراف در طول طوفان کردند.

درس گران قیمت این است که صخره های مصنوعی در بهترین حالت می توانند مکمل حفاظت باشند، اما جایگزینی برای حفاظت از زیستگاه های طبیعی نیستند.

کشتی های غرق شده و صخره های مصنوعی نیز میراث کمتر قابل مشاهده ای از آلودگی فلزی را به همراه دارند.

اکثریت قریب به اتفاق غرق‌ها از فولاد، آهن، مس و آلیاژهای مختلف دیگر ساخته شده‌اند که به آرامی در آب دریا خورده می‌شوند. این باعث آزاد شدن فلزات محلول در محیط اطراف می شود و در حالی که آهن و فولاد اغلب به طور بی ضرر زنگ می زنند، سایر فلزات می توانند مشکل سازتر باشند.

مس، روی، سرب، قلع و آلومینیوم می توانند از پوشش های بدنه، ماشین آلات یا اجزای الکتریکی شسته شوند. این فلزات و مواد شیمیایی سمی فقط شسته نمی شوند. در عوض، آنها در رسوبات اطراف و، نگران کننده تر، در بافت های موجودات دریایی تجمع می کنند. این امر به ویژه برای فیدرهای فیلتر مانند صدف‌ها و صدف‌ها نگران‌کننده است که می‌توانند آلاینده‌ها را متمرکز کرده و آنها را در زنجیره غذایی به شکارچیان و احتمالا انسان منتقل کنند.

در غلظت های بالا، این مواد سمی می شوند و بر رشد، تولید مثل و بقا تأثیر می گذارند. به عنوان مثال، برای سال‌های متمادی بدنه کشتی‌ها با ماده شیمیایی تریوبوتیل تین (TBT) پوشانده می‌شد تا از رشد بارناکل جلوگیری کند که سرعت کشتی‌ها را کند می‌کند. با این حال، TBT همچنین باعث آسیب زیست محیطی جدی شد: به عنوان مثال، برخی از سگ سگ های ماده اندام های جنسی نر را توسعه دادند، به عنوان مثال، چرخه تولید مثل را در این نرم تنان ساحلی کلیدی مختل کردند.

این موضوع در مورد لاشه‌هایی که هنوز حاوی سوخت یا مهمات هستند، بزرگ‌تر می‌شود. پوسته ها و مخازن خورنده اجزای مواد منفجره، فلزات سنگین مانند جیوه، آرسنیک، سرب، کادمیوم و کروم و محصولات تخریب TNT را آزاد می کنند.

به عنوان مثال، مهمات دریای بالتیک به آرامی مواد سمی را به یک دریای نیمه محصور که در حال حاضر شکننده است، نشت می کند. اگر ماهی هنوز آنجا باشد، آلودگی واقعا چقدر می تواند بد باشد؟

مشکل اینجاست که حضور مساوی با منطقه امن نیست. بسیاری از فلزات سمی و بقایای مواد منفجره باعث ایجاد اثرات غیر کشنده می شوند که بلافاصله ماهی ها را دور نمی کند یا آنها را کاملا از بین نمی برد. در عوض، این مواد از طریق شبکه غذایی انباشته می شوند. ماهی ها ممکن است همچنان در مناطق آلوده به آویزان شدن ادامه دهند در حالی که از اختلال در تولید مثل، تغییر رفتار، سیستم ایمنی سرکوب شده یا نقص رشد رنج می برند. این اثرات تا حد زیادی بدون مطالعه دقیق نامرئی هستند.

در یک سیستم نیمه بسته مانند دریای بالتیک، تبادل آب محدود مشکل را تشدید می کند: آلاینده ها مدت بیشتری باقی می مانند، رسوبات به عنوان مخازن طولانی مدت عمل می کنند و قرار گرفتن در معرض مزمن اجتناب ناپذیر می شود. بنابراین، آنچه به نظر می رسد انعطاف پذیری اکولوژیکی است، می تواند یک فروپاشی تاخیری جمعیت و افزایش خطر برای شکارچیان، از جمله انسان، که به طور بالقوه ماهی را مصرف می کنند، پنهان کند.

ما می دانیم که موجودات زنده می توانند آلودگی را در کوتاه مدت تحمل کنند. سوال این است که آیا اکوسیستم ها می توانند تحت چندین دهه قرار گرفتن در معرض سموم مداوم و سطح پایین، عملکردی و ایمن باقی بمانند؟

نیاز مبرم به ایجاد زیستگاه های مصنوعی با بحرانی که صخره های مرجانی طبیعی ناشی از تغییرات آب و هوایی، اسیدی شدن اقیانوس ها، صید بی رویه و آلودگی با آن مواجه است، تشدید شده است. افزایش دمای دریا در حال حاضر باعث ایجاد وقایع سفید شدن انبوه مرجان ها شده است.

در این زمینه، لاشه ها و صخره های مصنوعی نیز به عنوان آزمایشگاه های تصادفی عمل می کنند. آن‌ها نشان می‌دهند که چقدر سریع زندگی مستعمره می‌شود و از یک زیستگاه جدید بهره‌برداری می‌کند و درس‌هایی برای کار بازسازی در جای دیگر ارائه می‌کند. اما پاسخ به بحران صخره‌ها صرفا «غرق کردن کشتی‌های بیشتر» نیست.

صخره های مصنوعی هرگز نباید به عنوان مجوزی برای آلودگی یا میانبری برای حفاظت واقعی در نظر گرفته شوند. آنها باید مکمل، نه جایگزین، تلاش برای حفاظت و احیای زیستگاه های طبیعی باشند. ما نمی‌توانیم با غرق کردن یک کشتی قدیمی، تخریب یک صخره مرجانی باستانی را جبران کنیم. حافظان محیط زیست به درستی تاکید می کنند که تمرکز باید بر مناطق حفاظت شده دریایی، کاهش اسیدی شدن اقیانوس ها، مقابله با صید بی رویه و آلودگی باقی بماند.

"ریف" مهمات دریای بالتیک یک حادثه تاریخی است تا الگویی برای آینده. بله، زندگی دریایی در آنجا شکوفا شده است، اما در دریایی پر از فلزات سنگین و سموم شنا می کند.

اطلاعات مجله: Communications Earth & Environment

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.