کلاس‌های درس استرالیا یک «سم‌زدایی دیجیتال» دریافت می‌کنند - این برای مدارس و دانش‌آموزان چه معنایی دارد؟

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

دولت فدرال برای "سم زدایی دیجیتال" در مدارس فشار می آورد.

در گزارشی جدید، نگرانی‌های فزاینده در مورد استفاده از فناوری‌های دیجیتال در کلاس‌های درس را تشریح می‌کند. اینها شامل نگرانی در مورد هوش مصنوعی (AI) است که به تفکر انتقادی، تمرکز و مهارت های حل مسئله کودکان آسیب می رساند.

دولت اکنون در نظر دارد زمان صرف دانش‌آموزان روی صفحه نمایش را کاهش دهد و استفاده از هوش مصنوعی در مدرسه را برای بهبود یادگیری محدود کند. وزیر آموزش، جیسون کلر، روز پنج‌شنبه به رادیو ملی ABC گفت: «من اینجا بحثی را برای سوزاندن آی‌پدها مطرح نمی‌کنم، اما می‌گویم که استدلال خوبی در اینجا برای قلم و کاغذ بیشتر و فناوری کمتر وجود دارد.»

این موقعیت روند چندین دهه گسترش استفاده از فناوری های دیجیتال در کلاس های درس استرالیا را معکوس می کند.

این گزارش چه معنایی برای مدارس دارد؟ و چه چیزی در بحث ما در مورد صفحه نمایش در مدارس تا کنون کم است؟

وزرای آموزش ایالتی و فدرال توافق کرده اند که محدودیت های ملی برای استفاده از صفحه نمایش را در نظر بگیرند. این مبتنی بر محدودیت‌های زمان نمایش است که قبلا در نیو ساوت ولز و ویکتوریا پیشنهاد شده بود و به زودی در استرالیای غربی به صورت آزمایشی اجرا می‌شود. همچنین از نمونه های بین المللی مانند نروژ و نیویورک پیروی می کند.

استدلال برای ایجاد این تغییرات این است که فناوری آموزشی باید برای حمایت از آموزش مؤثر استفاده شود، اما جایگزین آن نشود. این گزارش می‌گوید: «زمانی که از فناوری استفاده می‌شود، باید برای هدفی از جمله حمایت از یادگیری و رفاه دانش‌آموز باشد و اگر باعث آسیب شود، باید محدود شود.»

از نظر عملی، این تغییرات به معنای تأکید کمتر بر فناوری، با بازگشت به قلم و کاغذ است. و معلمان به طور فزاینده ای محدودیت های سختی برای مدت زمانی که می توانند از فناوری در درس ها استفاده کنند، به ویژه در مدارس ابتدایی خواهند داشت.

برای برخی از معلمان، این ممکن است به اصلاح کامل شیوه های تدریس آنها نیاز داشته باشد. برای دیگران، ممکن است تفاوت قابل توجهی وجود نداشته باشد زیرا در حال حاضر از فناوری استفاده نمی کنند.

هیچ داده ملی جامعی در مورد مدت زمانی که کودکان استرالیایی در مدرسه صرف دستگاه ها می کنند وجود ندارد.

قوانین مربوط به استفاده از فناوری به همان اندازه ناهموار بوده است. به عنوان مثال، ممنوعیت تلفن در سطح ایالت اجرا می شود. تقریبا همه چیز دیگر مدرسه به مدرسه تعیین شده است، از جمله اینکه آیا دانش آموزان لپ تاپ به همراه دارند و از چه ابزارهای هوش مصنوعی می توانند استفاده کنند.

شواهد در مورد اینکه چقدر فناوری برای یادگیری بهینه است نیز متفاوت است.

نتایج آزمون بین‌المللی اخیر نشان می‌دهد که دانش‌آموزان ۱۵ ساله‌ای که به طور متوسط ​​از دستگاه‌ها برای یادگیری استفاده می‌کنند بهتر از کاربران سنگین و غیرکاربر هستند. اما با توجه به تعداد کمی از دانش‌آموزان که اکنون بدون فناوری هستند، منتقدان استدلال می‌کنند که مقایسه با غیرکاربران چیز خاصی به ما نمی‌گوید.

تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که استفاده از فناوری‌های آموزشی (که بیشتر اوقات به معنای صفحه نمایش است) منطقی است. برای چندین دهه، ما فاقد شواهد کافی از تأثیر مثبت آنها بر یادگیری هستیم.

به عنوان مثال، تجزیه و تحلیل OECD در سال 2015 نشان داد کشورهایی که سرمایه گذاری زیادی روی رایانه های مدارس انجام داده اند، هیچ پیشرفت قابل توجهی در نمرات خواندن، ریاضی یا علوم دانش آموزان مشاهده نکرده اند.

این بدان معنا نیست که فناوری هرگز کمکی نمی کند. استفاده از آن برای چیزی خاص، مانند تمرین هدفمندتر یا بازخورد دقیق تر، می تواند یادگیری را بهبود بخشد.

اما برای نشان دادن تأثیر مثبت آنها بر یادگیری، مسئولیت کافی بر دوش کسانی که فناوری‌ها را به مدارس می‌فروشند، وجود ندارد. در عوض، تصمیمات اجرایی اغلب بر اساس خلبان ها و شفاهی گرفته می شود.

و با معرفی عوامل هوش مصنوعی و هوش مصنوعی، نگرانی‌ها از کمبود شواهد در مورد تأثیر مثبت فناوری بر یادگیری به نگرانی در مورد تأثیرات منفی فراتر رفته است.

بحث در مورد دانش آموزانی که از هوش مصنوعی برای تخلیه یادگیری خود استفاده می کنند، بر مکالمات جهانی در آموزش غالب شده است. نگرانی اصلی این است که استفاده از هوش مصنوعی منجر به "کوتاهی شناختی" شود، جایی که استفاده مکرر از این فناوری می تواند مهارت های یادگیری و تفکر را تضعیف کند.

یونسکو استدلال هایی را منتشر کرده است که "اصطکاک شناختی" - یا مبارزه - جایی است که یادگیری واقعی اتفاق می افتد. در ماه سپتامبر، در یک نشست جهانی، وزرای آموزش و پرورش خواستار هوش مصنوعی شدند که دانش‌آموزان را وادار می‌کند استدلال کنند و کار «سخت‌اندیشی» را خودشان انجام دهند.

اما در حالی که این گزارش اخیر گامی در مسیر درست است، ما به برنامه ریزی بیشتر و اطلاعات بیشتری نیاز داریم.

چه بخواهیم چه نخواهیم، ​​فناوری (از جمله هوش مصنوعی) به طور فزاینده ای بخشی از دنیایی است که جوانان در آن زندگی می کنند و در آن کار خواهند کرد. برای مثال، اگر از Google استفاده کنید، اکنون تقریبا اجتناب ناپذیر است.

یکی از سوالات اصلی که کارگروه جدید باید به آن بپردازد این است: زمان و شرایط مناسب برای ادغام فناوری ها در کلاس های درس چه زمانی است؟

دانش آموزان به محض خروج از مدرسه (اگر قبلا این کار را نکرده باشند) به طور فزاینده ای با فناوری هایی مانند هوش مصنوعی تعامل خواهند داشت. آماده کردن آنها برای زنده ماندن و پیشرفت در این دوره جدید هوش مصنوعی یک کار مهم برای مدارس است.

ممنوعیت کامل فناوری در تمام آموزش های ابتدایی و متوسطه چیزی نیست که توسط دولت پیشنهاد می شود. بنابراین، سؤالات در مورد چگونگی و زمان باز باقی می مانند.

ما باید تحقیقات و تفکر بیشتری انجام دهیم تا واقعا مطمئن شویم که سیستم‌های آموزشی و آموزشی ما برای سن هوش مصنوعی مناسب هستند.

همانطور که رهبران جهان سنگاپور و استونی نشان داده‌اند، این امر مستلزم سرمایه‌گذاری بر روی معلمان و استفاده از ابزارهای طراحی‌شده برای یادگیری است، نه صرفا پاسخ‌گویی.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.