کلاس و مدارس "می توانند پتانسیل شما را در تنگنا قرار دهند": بورس تحصیلی درها را برای زن Ringsend باز کرد

امی دویل (26 ساله) بومی رینگسند خیلی زود متوجه شد که ورود به دانشگاه برای او به آسانی برای کسانی که در محله های مرفه تر هستند آسان نیست.

هیچ‌کس در خانواده‌اش قبل از او وارد سطح سوم نشده بود، و اطرافیان او اغلب به جای ادامه تحصیل در رشته‌های علمی، شاگردی می‌کردند یا در خرده‌فروشی کار می‌کردند.

دویل می‌گوید درخواست برای دانشگاه «منطقه‌ای ناآشنا» بود، و اولین مانعی که با آن مواجه شد این بود که مدرسه‌اش فقط یک موضوع علمی را در سطح گواهی پایان تحصیل ارائه می‌کرد. دوره ای که او می خواست انجام دهد، سلامت انسان و بیماری در کالج ترینیتی دوبلین، به حداقل دو موضوع علمی نیاز داشت.

او می‌گوید: «من فکر می‌کنم این یک نمونه کلاسیک است که نشان می‌دهد چگونه کلاس شما و نوع مدرسه‌ای که در آن شرکت می‌کنید می‌تواند پتانسیل‌های شما را حتی قبل از اینکه بتوانید درخواست کنید، محدود کند.

دویل در حالی که در مدرسه بود به مشاغل تابستانی مشغول بود تا هزینه های شیمی را در مؤسسه آموزش بپردازد، که به او اجازه داد بدون مطالعه این موضوع در مدرسه در امتحان شرکت کند.

او جایی را در ترینیتی به دست آورد و از آن زمان به پایان دوره کارشناسی ارشد در علوم اعصاب در دانشگاه کمبریج در بریتانیا رفت و اکنون در حال تحصیل در مقطع دکترا در کالج امپریال لندن است.

او مجبور شد در اکثر دوره های تحصیلی خود به صورت پاره وقت کار کند تا بتواند از عهده آن برآید، چیزی که به گفته او «استرس» بود و بر تجربه کلی او در کالج تأثیر گذاشت.

دریافت بورسیه تحصیلی بندر دوبلین، بخشی از برنامه ای است که به مدت 25 سال اجرا می شود، تا حدودی فشار را کاهش داد. بیش از 1.5 میلیون یورو به حدود 1500 دانش آموز از منطقه بندر کمک کرده است.

این طرح با هدف کمک به مردم از اطراف اسکله ها، برخی از مناطق محروم دوبلین، برای غلبه بر موانع مالی برای ورود به سطح سوم است. از جمله مناطق شامل East Wall، North Strand، Ringsend، Irishtown، Sheriff Street، Pearse Street و City Quay است. متقاضیان موفق برای هر سال دوره خود (حداکثر چهار سال) سالانه 1000 یورو کمک هزینه دریافت می کنند.

کنفرانس می شنود هوش مصنوعی صلاحیت های سطح سوم را تهدید می کند

در حالی که این پول به دویل کمک کرد تا ساعات کاری خود را کاهش دهد و «به معنای کامل‌تر» دانش‌آموز باشد، اما نشان دهنده «رأی اعتماد» جامعه او نیز بود.

این جامعه خود من بود که می‌گفت: «ما شما را می‌بینیم، به شما ایمان داریم، و می‌خواهیم روی چیزی که می‌توانید شوید سرمایه‌گذاری کنیم.» پس از سال‌ها احساس این که آن درها برای من ساخته نشده‌اند، این بیش از آن چیزی بود که بتوانم بگویم.»

بندر دوبلین یک نظرسنجی از دریافت کنندگان گذشته به مناسبت بیست و پنجمین سال این طرح انجام داد و با 145 محقق در مناطق 1، 2، 3 و 4 دوبلین صحبت کرد. تقریبا نیمی از آنها اولین کسانی بودند که در خانواده خود به دانشگاه رفتند، در حالی که 80 درصد جزو اولین ها بودند.

بزرگترین مانع برای پاسخ دهندگان در هنگام در نظر گرفتن تحصیلات سطح سوم، امور مالی بود که 90 درصد آن را به عنوان بلوک اصلی ذکر کردند.

ادل کوری، مدیر تعامل اجتماعی در بندر دوبلین و یکی از افراد محلی ایست وال، 25 سال برای این شرکت کار کرده است و سومین نسل از خانواده او است که این کار را انجام می دهد. او می‌گوید که یک «سیستم دو لایه» در اسکله‌ها توسعه یافته است که در آن مقدار قابل توجهی از ثروت به منطقه آمده است، با بلوک‌های آپارتمانی جدید و اعیانی‌سازی عمومی، که جمعیت محلی را پشت سر گذاشته که هنوز در تلاش برای گذراندن زندگی هستند.

او می‌گوید: «شما افراد زیادی دارید که شاید با پرداخت‌های رفاه اجتماعی، شاید مشاغل حداقل دستمزد کار می‌کنند، و برای خانواده‌ای که دو شغل حداقل دستمزد دارند، پرداخت هزینه برای رفتن به تحصیلات سطح سوم یک درخواست بزرگ است.

کوری می گوید که پورت دوبلین این بورسیه را 25 سال پیش آغاز کرد زیرا جوامع محلی به آنها گفتند که مشکلات مالی بزرگترین مانع برای ورود به تحصیلات سطح سوم است، "و 25 سال بعد هنوز هم همین دلیل است."

"اینها دانشجویان جوان باهوشی هستند که واقعا سزاوار چنین شانسی در زندگی هستند - اما هیچ کس قبل از آنها این مسیر را طی نکرده بود."