کلمه من: هنر تاب آوری - نظر

اگر تصویر ضرب المثل هزار کلمه ارزش دارد، دوسالانه اورشلیم 2026 کلمات زیادی برای شمارش دارد - بسیاری از آنها دعا، التماس و شکرگزاری هستند. این هفتمین دوسالانه اورشلیم از زمان تأسیس آن در سال 2013 است، و مانند پیشینیان خود به یک موضوع اختصاص داده شده است. رام اوزری، بنیانگذار دوسالانه، هفته گذشته در یک تور مطبوعاتی گفت که موضوع «De Profundis»، «از اعماق» یا «Mima'amakim» به زبان عبری را پس از کلمات آغازین مزمور 130 انتخاب کرده است: «از اعماق تو را می‌خوانم، خداوندا.

" این مزموری بود که بسیاری از جوامع یهودی پس از وحشت 7 اکتبر 2023، جنگ، و به ویژه سرنوشت گروگان‌هایی که در غزه نگهداری می‌شدند، به دعاهای خود اضافه کردند. حتی اکنون، یک سال پس از بازگشت آخرین اسیران زنده به خانه، تهاجم و جنایت بزرگ حماس در 7 اکتبر، زمانی که 1200 نفر به قتل رسیدند و 251 نفر ربوده شدند، همچنان ما را آزار می دهد. غم در آنجا زمین مقدس است.» اوزیری هنر را نوعی دعا می داند

و همچنین به عنوان بخشی از روند بهبودی و بهبودی - راهی برای به نمایش گذاشتن ناخودآگاه جمعی. نمایش آثار بیش از 250 هنرمند اسرائیلی و بین المللی در 42 نمایشگاه در 21 مکان در سرتاسر پایتخت، JB2026، که تا 12 نوامبر ادامه دارد، بزرگترین نمایشگاهی است که تاکنون انجام شده است، اما یکی از چالش برانگیزترین مواردی بود که برای جمع آوری این مجموعه فضایی ایجاد شد. هنر، فراتر از یهوداییا، با تجربه یهودیان و اسرائیلی ها مخلوط می شود، اگرچه همه هنرمندان یهودی نیستند.

علیرغم نقطه شروع آن در اعماق، در JB2026 نیز خوش‌بینی وجود دارد، که اوزری آن را به‌عنوان «ایجاد گفت‌وگو بین جوامع مختلف... جشن گرفتن یهودیت به جای پنهان کردن آن» می‌داند. کتابخانه ملی سابق در پردیس Givat Ram دانشگاه عبری.

این فرصتی بود برای یادآوری جذابیت ساختمان قدیمی که از زمان افتتاح کتابخانه ملی جدید، یک جواهر معماری در نزدیکی، تحت الشعاع قرار گرفته است. دکتر

دیوید اسپربر و هنرمند پورات سالومون، متصدیان نمایشگاه Or Chozer (نور بازتاب‌شده): یک نمایشگاه بینایی فعال، از آثار آردون به‌عنوان پس‌زمینه‌ای تاثیرگذار به خوبی استفاده کردند. هنر برای بیرون آوردن ما از اعماق، ارتباط بیش از حد با همه چیز در محدودیت‌های این ستون وجود داشت، اما برخی مناظر و بینش‌های جدید، ترکیبی از جلوه‌ها و بینش‌های جدید را ایجاد کرد. Isaiah's Still Waiting اثر Andi LaVine Arnovitz از View-Masters قدیمی تشکیل شده است، صحنه های سیاه و سفید چرخ با هر کلیک دستگاه و با استفاده از نور تغییر می کند.

در نزدیکی تابلوی آردون که شمشیرهای تبدیل شده به گاوآهن را به تصویر می کشد، آثار قدرتمندی از آریان لیتمن، هنرمند اهل اورشلیم سوئیسی الاصل وجود دارد. یکی از اجزای آن "کاسه افسون" است که یادآور حرزهای باستانی است که اغلب در زیر ورودی خانه به عنوان نوعی محافظت جادویی دفن می شوند. کاسه لیتمن با تاریخ 7.10.23 پوشیده شده است که به صورت مارپیچی با جوهر قرمز نوشته شده است.

این اولین اثری بود که او توانست یک ماه و نیم پس از حمله بسازد و او آن را به عنوان "نفرین ضد آن روز وحشتناک" توصیف می کند. در کنار آن، لیتمن که زیاد با گاز کار می‌کند، بانداژهای آغشته به خون (جوهر قرمز) از قلاب‌های گوشت آویزان شده است. ریچارد مک‌بی در طول 35 سال 100 نقاشی را بر اساس شخصیت‌های کتاب مقدس ابراهیم و اسحاق به فرمان خدا و فرمان خدا به او انجام داده است.

مک‌بی به خبرنگاران گفت: «بعد از هولوکاست، ما یهودیان همه اسحاق هستیم»، حتی بیشتر از آن پس از 7 اکتبر، زمانی که «دنیای مدرن به اسرائیل پشت کرد». و پاسخ ابراهیم: "خدا خواهد داد" و پایان می یابد که اسحاق پس از مداخله فرشته و قربانی یک قوچ به تنهایی در قله کوه رها شده است. من از میزانی که «آکیدا» آزمایشی برای اسحاق بود نه کمتر از ابراهیم، ​​شگفت زده شدم. کسی که در این خانه ساکن است، توسط شوشانا گوگنهایم کدم و آهووا اس.

زاسلاوسکی "به عنوان یک تفسیر بصری درباره معنای غمگین شدن، به حاشیه رانده شدن، آسیب پذیر بودن، شاهد بودن و بازگشت دوباره" توصیف شده است. متصدیان به تور مطبوعاتی گفتند که چگونه جامعه یهودی پورتلند، اورگان آنها - که به خاطر سیاست مترقی خود شناخته می شود - مانند بسیاری از جوامع مشابه در دیاسپورا، پس از 7 اکتبر دچار شکاف های دردناکی شد. گروهی از هنرمندان محلی از طریق آزمایشگاه هنری خود با این مسائل دست به گریبان شدند.

از بازدیدکنندگان دعوت می‌شود تا خاک را از یک توده مرکزی در کیسه‌های کتانی کوچک در چیزی که شبیه یک مراسم تدفین معکوس است، جمع کنند، در حالی که گوگنهایم کدم از طریق آثاری مبتنی بر کفن‌های تدفین به غم و اندوه فکر می‌کند. فرزندان آبراهام، هنرمند مل براون و متصدی اوری ز. سولتس، گفتگو را بیش از پیش گسترش می‌دهد. براون معضلات یک یهودی ناظر به تورات بودن را که به عنوان یک هنرمند در مرحله نسبتا اواخر زندگی شروع کرد، شرح داد.

او با آگاهی کامل از فرمان دوم مبنی بر عدم ساختن تصویر حکاکی شده، آثاری انتزاعی با مضامین کتاب مقدس تولید می کند. همراه با نظرات سولتس، این نمایشگاه شامل هنرمندان مسلمان از جمله پدر و پسر ترک در تبعید و نقاش از امارات متحده عربی می شود. برخلاف هنر مسیحی که به آسانی اشکال انسانی را به تصویر می کشد، هنر مسلمانان و یهودیان به طور سنتی غیربازنمایی بوده است.

نتیجه یادآور چیزهای مشترک ما است. دیوید تسینسکی، عکاس چک، که یهودی نیست، گفت که نظرات منفی و تعداد کم فالوورهایی که از حساب اینستاگرام او حذف شده اند، آزارش نمی دهد. او آن را در جاهای دیگری که بازدید کرده است، از جمله روسیه، اوکراین، ایران و پاکستان دیده است. تسینسکی صحنه‌های خیابانی را با دوربین خود می‌گیرد و بازدیدکنندگان اورشلیم مکان‌هایی را که او در پایتخت بازدید کرده است - از جمله ماهانه یهودا، می‌شعریم، و مرکز شهر اورشلیم - را به‌عنوان بخشی از مجموعه فیلم‌هایش به نام The Light Within تشخیص می‌دهند. هنرمند آمریکایی رینا نیسل شالهوف یک تصویر مثبت ارائه می‌دهد.

یادداشتی در اثر اکریلیک او، A Sabra is Born. شالهوف که با یک اسرائیلی ازدواج کرده است، توضیح داد که میوه صحرا به نمادی از غرور ملی و میهن پرستی دولت یهود تبدیل شده است. کاکتوس سابرا در تلاش برای زنده ماندن در یک محیط خصمانه با چالش های بزرگی مواجه است... "پس از سال ها خواب، کاکتوس شکوفا می شود و گل های پر جنب و جوش تولید می کند که در نهایت به میوه های روشن تبدیل می شوند. پس از بررسی دقیق تر، پوست بیرونی ضخیم با برجستگی های خاردار و سوزن های خاردار بیشتری پوشیده می شود.

فقط کسانی که صبور باشند تا با دقت لایه های سخت را جدا کنند، شیرینی و پیچیدگی نهفته در درون را کشف خواهند کرد.» این استعاره به همان اندازه آسمان آبی کویر بر فراز «میوه خاردار» در نقاشی او شفاف است. با بیرون آمدن از اعماق، آسمان محدودیتی ندارد: الخاندرو گلات، هنرمند مکزیکی، در نمایشگاه مزوزا تا ماه خود، کمکی واقعا نشاط‌آور به دوسالانه اورشلیم امسال می‌کند.

گلات به اندازه آثار هنری خود رنگارنگ است و به هر دو عنصر هویت مکزیکی-یهودی خود افتخار می کند. در سال 2024، نمایش یکی از آثار پاپایای او به عنوان بخشی از ماموریت Lunaprise روی ماه فرود آمد. اکنون او قصد دارد به شکلی مشابه یکی از مزوزوت های خیره کننده خود را بالا ببرد. من می توانم بحثی در سازمان ملل درباره "استعمار یهودیان" را تصور کنم که خبر فرود مزوزا روی ماه منتشر شود، اما همانطور که این دوسالانه ثابت می کند، ترس از یهودی ستیزی نباید ما را زمینگیر کند. گشت و گذار در اطراف اورشلیم در زمان ساخت و سازهای عظیم می تواند به اندازه سفر فضایی چالش برانگیز باشد (اگرچه شهردار موشه شیر اعتبار دارد.

با کمک به امکان پذیر شدن دوسالانه امسال)، اما برنامه ریزی برای بازدید از مکان های متعدد یادآور نقشه فرهنگی خاص اورشلیم است. ما از اعماق بیرون آمده ایم، زخم های فیزیکی و عاطفی را به همراه داشتیم، اما دیدگاه گلات از هنر یهودی که روزی بر ماه فرود آمد، باعث شد که چشمانم را با امیدی به آسمان بالا ببرم.