کمبود معلم در نیویورک به استعداد بیشتری نیاز دارد | نظر

کمبود معلم در نیویورک یک بحران است و هیچ سیستم مدرسه ای به تنهایی نمی تواند آن را حل کند. وقتی مدارس نمی توانند مربیان توانمندی را جذب یا حفظ کنند، کودکان در معرض خطر از دست دادن آموزش مداوم هستند و خانواده ها با عدم اطمینان مواجه می شوند.

من معتقدم سیاست آموزشی نیاز به اصلاح اساسی دارد. هر طرحی برای توسعه یا بهبود مدارس باید توضیح دهد که چگونه افراد را پیدا کرده، آماده می‌کنیم و مسئول تدریس در آنها نگه می‌داریم.

مشکل فراتر از این شهر است. مرکز ملی آمار آموزش گزارش داد که 74 درصد از مدارس دولتی با جای خالی تدریس در تکمیل حداقل یک موقعیت قبل از سال تحصیلی 2024-2025 مشکل داشتند. این یک پیشرفت نسبت به سال قبل بود، اما همچنان چالش های گسترده استخدام را منعکس می کرد.

این یک بحران استخدام ملی است و باید مانند آن با آن برخورد کرد. اگر در این مسیر بمانیم، به جایی می‌رسیم که تعداد کمی از افراد اصلا می‌خواهند معلم شوند و هیچ طرح توسعه‌ای از آن باقی نمی‌ماند. مدارس باید برای همان فارغ التحصیلان برتری که پیشنهادات گلدمن ساکس را دریافت می کنند، رقابت کنند، و ما باید به آنها دلیل واقعی برای گفتن "بله" بدهیم.

تبادل نظر اخیر بین نیکول هانا-جونز و ایوا مسکوویتز نشان می دهد که چگونه آنها به نابرابری آموزشی متفاوت برخورد می کنند. هانا جونز بر جداسازی و فرصت های نابرابر تاکید می کند. مسکوویتز استدلال می کند که مدارس منشور می توانند جایگزین موثری به خانواده ها ارائه دهند.

هر دو نکات جدی را مطرح می‌کنند، اما بحث همچنان سوال اشتباه را مطرح می‌کند. به عنوان یک کشور، ما باید از تلقی این موضوع به عنوان یک مسابقه بین مدارس دولتی، منشور و خصوصی خودداری کنیم. نباید طرفدار مدرسه دولتی، مدرسه منشور یا مدرسه خصوصی باشد.

این باید در مورد طرفدار آموزش باشد، به این معنی که دیگر یک بخش را از بین نبرید تا بخش دیگری را ارتقا دهید یا هیچ یک از آنها را از رشد بازدارد. هر یک از آن مدارس در حال خدمت رسانی به کودکان هستند.

چگونه به آنجا برسیم؟ ما با اعتراف به این موضوع شروع می کنیم که کاری که در این کشور انجام می دهیم کار نمی کند و هر یک از این دیدگاه ها به کارکنان کلاس درس قابل اعتماد و توانا بستگی دارد. خانواده ها نباید بین اصول خود و آموزش هایی که فرزندانشان نیاز دارند یکی را انتخاب کنند.

این در حالی است که جمعیت دانشجویی در حال کاهش است. ثبت نام در مدارس دولتی شهر نیویورک در سال های اخیر کاهش یافته است و تعداد فزاینده ای از خانواده ها سیستم را به طور کلی به مدرسه خانگی ترک می کنند. این به تنهایی باید به ما بگوید که چیزی خراب است. دانش‌آموزان کمتری نیز باید فشار بر استخدام را کاهش دهند. اما نشده است.

در کار استخدام من، پست های ریاضی، علوم، و آموزش ویژه پر کردن سخت است و شکاف دستمزد آن را سخت تر می کند. من مرتبا می بینم که منشورها روی پیشرفت یک معلم سرمایه گذاری می کنند، اما آن معلم را به خاطر یک شغل منطقه ای با درآمد بهتر از دست می دهم. و پرداخت تنها بخشی از آن است.

اکثر مدارس چارتر یک روز مدرسه طولانی دارند. وقتی منطقه یک روز کوتاه‌تر، حقوق بهتر، تصدی شغل و مزایای قوی‌تر ارائه می‌دهد، چگونه می‌توان انتظار داشت که مربیان آن را ترک نکنند؟ این ضربه ای به منطقه برای پرداخت بیشتر معلمان نیست. این گواه بر این است که سیاست کارکنان رقابت بین مدارسی را که به همان جوامع خدمت می کنند نادیده می گیرد.

این یک مشکل سیستمی است و پرسش های سیستمی می طلبد. ما چه کسانی را برای تدریس استخدام می کنیم، و آیا قبل از اینکه شغل دیگری مدعی آنها شود، به اندازه کافی در دبیرستان و کالج به آنها می رسیم؟ چگونه می‌توانیم پرداخت را در هر نوع مدرسه دولتی، نه فقط در یک بخش، رقابتی نگه داریم؟ و آیا شرایط ورود ما به شناسایی معلمان بزرگ است یا صرفا آنها را غربال می کند؟ پاسخ هایی که اکنون داریم به اندازه کافی خوب نیستند.

معلمان مستحق دستمزد بهتری هستند. من هرگز از آنها نمی خواهم که ناامنی مالی را به عنوان مدرک تعهد بپذیرند و دستمزد قابل زندگی باید کف باشد، نه پاداش.

اما وقتی موفقیت در استخدام یک مدرسه به جای خالی مدرسه دیگری تبدیل شود، شهر ممکن است به سادگی نیروی کار محدودی را جابجا کند. ما باید آموزش را برای افراد بیشتری جذاب کنیم و در عین حال به مدارس مؤثر کمک کنیم تا کسانی را که قبلا کار را انجام می دهند حفظ کنند.

پرداخت حقوق معلمان مانند متخصصان باید همراه با ارزیابی آنها مانند حرفه ای ها باشد، و این به معنای تجدید نظر در دوران تصدی است. من به تازگی از 35 سالگی Teach For America در لاس وگاس برگشتم، در محاصره فارغ التحصیلانی که در آن تدریس می کنند، رهبری می کنند و مدارس منشور را تأسیس کرده اند.

آنها به کار خود افتخار می کردند و به شاگردان خود علاقه داشتند و بدون سابقه کار این کار را انجام می دادند. چیزی که آنها را در کلاس درس نگه می دارد، ماموریت، حمایت و فضایی برای رشد است. دستمزد رقابتی را اضافه کنید، و تدریس تبدیل به یکی از استعدادهای برتر شغلی می شود که به جای کاری که از آن اجتناب می کند، انتخاب می کند.

عملکرد باید این بحث را بدون قضاوت کلی در مورد هر یک از بخش ها آگاه کند. تجزیه و تحلیل مرکز مدرسه منشور نیویورک از ارزیابی‌های ایالتی سال 2025، مهارت ریاضیات را 68.7 درصد در بین دانش‌آموزان منشور سیاه‌پوست گزارش کرد، در حالی که این میزان در بین دانش‌آموزان منطقه سیاه‌پوست 43 درصد بود.

این مقایسه سزاوار توجه است، اگرچه مشخص نمی کند که چرا این تفاوت وجود دارد یا هر تفاوت بین جمعیت دانش آموزی را توضیح نمی دهد.

پیشرفت منطقه نیز مهم است. مدارس دولتی شهر نیویورک افزایش مهارت خواندن و ریاضیات را در سال 2025 گزارش کردند. نگرانی من این است که آیا استخدام منابع و قوانین کارکنان به حفظ آموزش مؤثر در هر کجا که کودکان در آن شرکت می کنند کمک می کند. هزینه ها، جای خالی، حفظ و رشد دانش آموز باید با هم بررسی شوند.

گواهی متعلق به آن امتحان است. پست شغلی معلم آکادمی موفقیت می گوید که گواهی تدریس برای آن نقش مورد نیاز نیست، در حالی که به مدرک لیسانس نیاز دارد و آموزش و مربیگری را توضیح می دهد. این با گفتن اینکه شبکه از استخدام معلمان دارای گواهی امتناع می ورزد متفاوت است. این یک سوال مشروع در مورد اینکه آیا آماده سازی باید همیشه یک مسیر را دنبال کند، ایجاد می کند.

قانون نیویورک از قبل استثناهای مشخصی را برای الزامات گواهینامه مدارس منشور، مشروط به محدودیت‌های عددی، مجاز می‌داند. من معتقدم که این محدودیت ها در کنار اثربخشی کلاس درس، شایسته بررسی هستند. یک مسیر ورود گسترده تر باید شامل آموزش، نظارت و مسئولیت پذیری معنادار باشد. دانش موضوعی به تنهایی کسی را برای آموزش به کودکان آماده نمی کند.

گسترش اوایل دوران کودکی این سوالات را مبرم تر می کند. راه اندازی 2-K شهردار زهران ممدانی 2000 صندلی در سال جاری و 12000 صندلی در سال آینده را تشریح کرد. نیاز قابل درک است. با این حال، ارائه دهندگان باید کارکنانی را استخدام کنند که الزامات قابل اجرا وزارت بهداشت، از جمله صلاحیت، غربالگری، و نسبت کارکنان را برآورده کنند.

نگرانی من این است که آیا ظرفیت استخدام می تواند همگام با گسترش باشد.

فشار 2-K نیز شکاف بزرگتری را نشان می دهد. ایالات متحده هیچ مراقبت رایگان و جهانی برای کودکان زیر 5 سال ندارد، به این معنی که تعداد زیادی از کودکان به مهدکودک می روند و معلمان آنها سال را با وضعیت نامساعدی شروع می کنند.

یک برنامه شهری در اینجا به خانواده ها کمک می کند، اما این یک مشکل ملی است که نیاز به یک پاسخ ملی دارد. مراقبت از دوران کودکی و استخدام معلم بخشی از یک سیستم هستند. ما نمی توانیم یکی را درست کنیم در حالی که دیگری را نادیده می گیریم.

قبل از گسترش بیشتر، رهبران شهر و ایالت باید تعهدات ثبت نام را به ظرفیت کارکنان تامین شده مرتبط کنند. آنها باید موانع صدور گواهینامه را بررسی کنند، از مسیرهای پرداختی برای دریافت مدارک حمایت کنند، به معلمان دستمزد قابل زندگی بپردازند، و غرامت را برای نقش هایی که به سختی انجام می دهند، بهبود بخشند.

تغییر دهندگان شغل و کارکنان باتجربه پشتیبانی کلاس درس شایسته مسیرهای قابل اجرا برای آموزش هستند. کودکان شایسته بزرگسالانی هستند که آماده کمک به آنها در یادگیری باشند.

من نه تنها از سیاستگذاران می خواهم که عمل کنند. همچنین راه های عملی برای گسترش مجموعه معلمان بالقوه وجود دارد. Staffing Boutique از سال 2011 معلمان جایگزین را در مدارس منشور قرار داده است و در پاییز امسال ما شاهد فرصتی برای آوردن افراد تغییر شغل بیشتر به کلاس درس هستیم.

اینها افراد حرفه ای با مشاغل تثبیت شده در زمینه های دیگر هستند که ممکن است تجربیات ارزشمندی برای ارائه به دانش آموزان داشته باشند اما هرگز به تدریس فکر نکرده اند.

با آمادگی مناسب، از جمله آموزش در مورد ایمنی دانش‌آموزان و الزامات شهر نیویورک برای جایگزین‌ها، و فرآیند انگشت نگاری مورد نیاز، آموزش جایگزین می‌تواند به مدارس و داوطلبان این فرصت را بدهد که ببینند آیا این مناسب است یا خیر. برخی از این متخصصان ممکن است در نهایت به معلمانی تمام وقت تبدیل شوند که مدارس ما در تلاش برای یافتن آن هستند.

دسترسی زمانی معنادار می شود که یک مدرسه بتواند آموزشی را که وعده داده است ارائه دهد.

کیتی وارناک موسس و مدیر عامل Staffing Boutique است، یک شرکت پرسنلی که به سازمان‌های غیرانتفاعی، مدارس منشور و آژانس‌های دولتی در نیویورک خدمات می‌دهد. کار او بر استخدام و چالش های عملی کارفرمایان در یافتن و حفظ کارمندان متمرکز است. نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.